Wizyta

Krzywy uśmiech wykrzywił moje wargi, gdy czytałem list od Naddall.

Fakt, że zdobyła się na napisanie czegokolwiek, był co najmniej zdumiewający.

Oczywiście, nie mogłem wymagać, aby napisała wszystko ze szczegółami, ale… w gruncie rzeczy napisała.

Odłożyłem pergamin na stół i spojrzałem na zegarek. Miałem jeszcze dokładnie godzinę na przygotowanie się do wizyty u Malfoyów.

Westchnąłem.

Lucjusz zacznie popisywać się swoimi wiadomościami o Turnieju Trójmagicznym, Draconowi jak zwykle nie będzie zamykać się gęba, a Narcyza zrobi kilka dziwnie obrażonych min i ucieknie na taras. Jak znam życie, święcie wierzy, że pobiegnę tam za nią.

Początek sierpnia, jak ten czas leci, pomyślałem. Powoli zacząłem szykować się do wyjścia.

Oczywiście nie zmieniłem mojej standardowej szaty na coś ekstrawaganckiego, a jedynie na taką samą, tylko, że czystą.

Przemyłem twarz zimną wodą, próbując ukryć wory pod oczami.

Mimowolnie spojrzałem w lustro.

W ostatnim czasie sporo schudłem, pojawiły się też sińce pod oczami, a usta sprawiały wrażenie jeszcze bardziej zaciśniętych niż zwykle.

Sam nie byłem pewien, co miało na to wpływ: perspektywa powrotu Czarnego Pana, czy ten chory Auror na stanowisku nauczyciela. A może po prostu źle reagowałem, na stres związany z Turniejem?

W każdym bądź razie, ten rok szkolny nie zapowiadał się wesoło.

Spojrzałem na zegarek. Zostało mi niecałe, dwadzieścia minut.

Czas wychodzić, pomyślałem.

- Merlin, zaopiekujesz się sam sobą? – zapytałem jaszczurkę.

Wystawiła jęzor i pokiwała szybko głową chowając się pod zlew.

To chyba była jej ulubiona kryjówka. Odkryła ją, gdy jeszcze była bardzo mała, a teraz z wiekiem kryjówka nadal pozostała ulubioną, tylko ogon wystawał demaskująco.

Nałożyłem buty i nie śpiesząc się wyszedłem na zewnątrz. Cichym Alohomora zamknąłem drzwi.

Po dokładnym rozejrzeniu się, czy nikt, mnie nie widzi aportowałem się.

Malfoy’owie i ich rezydencja. Albo raczej Rezydencja i Malfoy’owie. I tak i tak poprawnie. Górowała nad wioską, która kiedyś w średniowieczu była ich własnością. Lucjusz, nie zapomniał mi o tym łaskawie wspomnieć.

Uderzyłem mosiężną kołatką w wielkie dębowe drzwi.

Po kilku sekundach, otworzyły się i wyszedł Dracon. Uśmiechnął się na mój widok i zaprosił mnie do środka.

- Skrzaty domowe zastrajkowały? – rzuciłem jadowicie.

Chłopak spojrzał na mnie, przez chwilę nie rozumiał o co mi chodzi, a potem roześmiał się na całe gardło.

- Pan zawsze taki dowcipny – odparł – do jadalni, rodzice już na pana, profesorze czekają.

Prawdę powiedziawszy wolałbym, aby nie czekali, ale uśmiechnąłem się fałszywie i podreptałem za młodym Malfoy’em.

Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to kompletna pustka w jadalni. Określenie „pustka” stosuję tu do braku jakichkolwiek istot żywych rodzaju ludzkiego.

Dwa skrzaty domowe w brudnych serwetkach stały, niczym lokaje z półmiskami na jednej ręce, a ścierką w drugiej.

- Jeszcze przed chwilą tu byli – powiedział Draco stając obok mnie – gdzie ich wywiało?

Drzwi naprzeciwko nas otwarły się z rozmachem i wkroczyli zaginieni. Narcyza uwiesiła się na Lucjuszu, rozsyłając uśmiechy w każdą stronę, a z kolei Lucjusz… pierwszy raz w życiu widziałem, jak śmiały mu się oczy.

- Dzień dobry – powiedziałem cicho.

Spojrzeli na mnie zdumieni. W każdym bądź razie zdumiony był Lucjusz, Narcyza rzuciła mi pełne wyższości spojrzenie.

A tej znowu co odbija? – pomyślałem złośliwie.

- Dzień dobry, Sev – zreflektował się pan domu – siadaj – gestem ręki wskazał na odpowiednie miejsce.

- Witaj, Severusie – kolejna zmiana nastroju.

Teraz Narcyza znów zmieniła front, bo podniosła się z ramienia Lucjusza i uśmiechnęła się do mnie zalotnie. Próbowała wzbudzić we mnie uczucie zazdrości.

Wykrzywiłem pogardliwie wargi. Przez cały obiad nie zwracałem na nią żadnej uwagi. Rozmawiałem tylko z Lucjuszem i udawałem, że starannie słucham Dracona. Po posiłku przeszliśmy z panem domu do salonu.

Malfoy nalał nam po szklaneczce czegoś mocniejszego i rozsiadł się wygodnie w fotelu.

- Słyszałem, że ostatnio często pojawiasz się u boku Knota w ministerstwie - zacząłem rozmowę.

Lucjusz przeciągnął się jak kot i spojrzał na mnie uważnie.

- Knot? – zapytał, jakby nie wiedział o kogo mi chodzi.

Skinąłem spokojnie głową. Niech robi debila z kogoś innego.

- Sev, musze się z nim zadawać. Ten idiota, jakkolwiek głupi jest użyteczny – teatralnym gestem westchnął.

Wykrzywiłem wargi w udawanym uśmiechu. Co tu jest grane?

- Mogę ci nawet powiedzieć, drogi przyjacielu, kto będzie w komisji na Turnieju Trójmaicznym – szybko zmienił temat.

- Knot? – zapytałem z udawanym zainteresowaniem .

- Nie, Knota, nie będzie – zaprzeczył mi.

Rozluźniłem się. Miałem stanowczo dosyć idiotów i szaleńców.

- Na pocieszenie stwierdzę, że będzie Crouch.

Zamarłem. Czy ten Turniej ma być jakimś zlotem wariatów? Barty Crouch wydał własnego syna do Azkabanu tylko dlatego, że złapano go w grupie śmierciożerców. Tak naprawdę jego przynależności do nich nigdy nie udowodniono, ale dla ojca to wystarczyło.

- Też go nie lubię – usłyszałem cichy, spokojny głos Lucjusza.

- Ty, dlaczego? – udałem zadziwienie.

- Należy do tych „nieprzekupnych szaleńców, całym sercem stąpających po stronie prawa” – wyjaśnił grobowym głosem.

Roześmiałem się. Kto jak kto, ale Malfoy nie lubił ludzi nieprzekupnych.

- I dlatego do gustu przypadł ci Knot – zadrwiłem.

Lucjusz udał, że przez chwilę się nad czymś zastanawia, po czym uderzył się teatralnym gestem w czoło i zawołał:

- Dokładnie! Wyjaśniłeś mi dlaczego lubię tego półgłówka, zachłannego na wszelkiego rodzaju błyskotki – roześmiał się, zimnym, pustym gardłowym śmiechem.

————

Transmutacja, nie była ulubionym przedmiotem Hieny. Zresztą Rudolf i ja także, za nią nie przepadaliśmy.

A Naddall? Właściwie nie wiem, jaki był jej ulubiony przedmiot, bo wszystkie szły jej jednakowo dobrze i wszystkie traktowała z jednakową nonszalancją.

- Transmutujesz się, czy nie?! – warknął z rozpaczą Rudolf patrząc na swój dzbanek do kawy, który miał być doniczką.

Na razie jego doniczka miała pokrywkę od czajnika i buchała z niej para.

Morgana uśmiechnęła się pod nosem.

- Może, jak ładniej poprosisz – zadrwiła.

Roześmieliśmy się.

- Nigdy, mi nie wyjdzie – żachnął się chłopak.

- Za dużo od siebie wymagasz – pocieszyła go Hiena – niewielu osobom wychodzi po pierwszych stu próbach.

- A te dwa kujony? – wskazał na nas oskarżycielsko.

- Morganie wychodzi wszystko, ale zobacz Seva na miotle, to dopiero jest widok.

Zaczerwieniłem się. Na co reszta zaczęła głośno rechotać.

- I przyjdzie czas, że Przegrany zrozumie swój błąd, a Światłość wybaczy – podsumowała Hiena.

- Wiesz, co? – zapytałem cicho.

Pokręciła przecząco głową.

- Powróż komuś innemu, dobra? Nie mam zamiaru zrozumieć miotły…