Apostatae

Wysoka okapturzona postać, sunęła między niebem a ziemią w moją stronę. Upadłem na mokrą zabłoconą ulicę.

Nie czułem bólu, tylko jakąś wszechogarniającą pustkę.

Postać stanęła nade mną i spod płaszcza wyłoniła się długa, biała dłoń. Śliska, ohydna ręka zacisnęła się na moim ramieniu.

Odruchowo zacząłem się cofać.

Deszcz coraz mocniej zacinał, ale ja nie czułem kropel wody na moim ubraniu, tylko tą dłoń.

- Ssseverusssie – usłyszałem, cichy, zimny głos.

Zacisnąłem kurczowo powieki.

- Severusie – nie wiadomo skąd pojawiła się druga postać.

Miała donośny, spokojny głos, który echem roznosił się po opustoszałej ulicy.

Mimowolnie wzdrygnąłem się.

Druga dłoń (tym razem należąca do drugiej postaci wylądowała na moim ramieniu). Nie wiem, dlaczego, ale przestraszyłem się jeszcze bardziej.

- Apostatae – szepnęła pierwsza postać.

- De duobus malis minus est semper eligendum – odparła druga.

Nie wiedziałem, dlaczego, ale odpowiedziałem:

- Frangar non flectar.

Obudziłem się zlany zimnym potem. Za oknami dudnił deszcz. Spojrzałem na zegar. Wpół do trzeciej.

Wspaniale, a więc kolejna noc z niezmrużonymi oczyma.

Klnąc siarczyście powlokłem się do łazienki, aby wziąć prysznic i przebrać się w normalne ubranie.

Po kąpieli posprawdzałem resztę sprawdzianów z piątego roku i dodałem oczy ważki do Eliksiru Nadziei.

Nie mając nic lepszego do roboty, wyszedłem na korytarz. Może uda mi się złapać jakiegoś „rannego ptaszka”?

—

Hiena wpatrywała się w nas z niedowierzaniem. Według mnie nie powinniśmy tak na nią napadać (szczególnie Rudolf, który mało nie obdarł jej ze skóry), ale jak zwykle wyszło nie tak jak ja chciałem.

- Wy nic nie rozumiecie! – krzyknęła w końcu, czym wprawiła nas wszystkich w głębokie osłupienie i wybiegła z pokoju wspólnego.

- Nie ma to jak dyplomacja, co? – zapytałem złośliwie Naddal i Lastrange’a.

W odpowiedzi spojrzeli na mnie jakbym był wyjątkowo okropną glizdą.

- Taki jesteś bystry, to leć za nią i powiedz jej, że zachowuje się jak idiotka! – ryknął Rudolf.

Gabriele założyła ręce na piersiach i wzruszyła ramionami. Odłożyłem książkę do Transmutacji i przeciągnąłem się jak kot, cały czas patrząc na nich uważnie.

- W porządku, pogadam z nią, ale nie mam zamiaru do niczego jej namawiać – warknąłem w końcu kierując się ku wyjściu z pokoju wspólnego.