Animag

Wściekły wpadłem do swojego gabinetu.

Kociołki były idealnie wyczyszczone, ingrediencje poukładane alfabetycznie. Widać Blanche zrobiła wszystko, co tylko można było zrobić i wyszła.

Skrzywiłem się ze złością.

Parszywy, złośliwy, stary, kłamliwy…

Mój wzrok padł na leżącą na moim biurku książkę. Byłem pewien, że jej tam nie położyłem.

Zmrużyłem oczy czytając wyraźnie zaznaczony akapit.

„Animazja jest jedną z najrzadziej spotykanych sztuk magicznych. Mimo, że dostępna niemal dla wszystkich wprawnie wykwalifikowanych czarodziejów, jest sztuką niezwykle złożoną. Nauka jej może zajmować wiele lat, a efekty są raczej nie do przewidzenia. Animazja odkrywa elementarną część naszej duszy. Nasze dawne, pradawne, zwierzęce JA. Mimo, że czarodziej przyjmuje postać zwierzęcą nadal można go odróżnić od zwykłego przedstawiciela gatunku zwierzęcia w jakie się transformuje. Zachowuje on bowiem cechy szczególne np. zachowanie…”

W tym miejscu małym, zgrabnym pismem Blanche było dopisane: „Łachudra”. Stanąłem oniemiały.

Przez chwilę starałem sobie uzmysłowić co oznacza ten napis.

Łachudra…

Łachudra…

Łachudra…

ŁACHUDRA!

Uśmiechnąłem się złośliwie.

——————

Naddall roześmiała się piskliwie. Jej kruczoczarne włosy zatrzęsły się, gdy zeskakiwała ze skarpy.

- Idziecie? – zapytała wyzywająco.

Z lekkimi obawami skoczyłem za nią.

Po chwili dołączyli do nas Hiena i Rudolf. Rozmasowałem kolano i lekko utykając pognałem za resztą.

Letnie słońce grzało upalnie. Po kilku minutach wszyscy byliśmy już zgrzani.

Tylko Gabriele, z chłodną godnością kroczyła naprzód. Po kolejnych kilkunastu metrach odwróciła się i z wyższością na nas spojrzała.

- Padliście? – znowu się roześmiała.

- Nie każdy ma kondycję jak koń wyścigowy! – wrzasnął ze złością Rudolf.

Spojrzeliśmy na niego z udanym zdziwieniem. Dla nikogo, nie było tajemnicą, że Rudolf uwielbia konie i sam chciałby mieć jednego.

- No i co z tego? – zakpiła Naddall.

- Właśnie! – dodałem chórem z Hieną.

Chłopak spojrzał na nas ze złością.

- Chociaż ten jeden raz w roku możecie być mili!

- A co takiego jest dzisiaj? – zapytałem udając zaciekawienie.

- No właśnie, co jest dzisiaj? – zainteresowała się Hiena.

- Dokładnie – podsumowała Naddall.

Rudolf spojrzał na nas z rozpaczą. Przez chwilę zastanawiał się co ma zrobić. Wreszcie, rzucił swoją peleryną i rzucił się biegiem w stronę Gabriel.

Przez chwilę myśleliśmy, że się na nią rzuci, ale on tylko minął ją z wściekłą miną i pobiegł za najbliższy pagórek.

Zaczęliśmy nasłuchiwać. Przez chwilę panowała nienaturalna cisza.

- OSZUŚCI! – ryknął Rudolf zza górki. Ale w jego głosie dało się wyczuć radość. – Pamiętaliście!

- No, jasne, że pamiętaliśmy! – odwrzasnąłem i razem z Hieną pognaliśmy do niego.

Tylko Naddall z miną, jakby było jej wszystko jedno stała niezdecydowana na wzgórzu.

——————

Złapanie jastrzębia było cholernie trudne i dopiero po dwóch godzinach ustawicznego chodzenia w kółko do mnie podleciał i (aczkolwiek nieufnie) przysiadł na moim ramieniu.

Powolnymi, niby znudzonymi krokami udałem się w stronę mojego gabinetu. Łachudra widocznie niczego nie podejrzewał, bo bez żadnych obiekcji dał się „zaprosić” do środka.

Zamknąłem drzwi i chwilę później wyciągnąłem różdżkę.

- ONCACEROUS! – szepnąłem w stronę jastrzębia.

Grube, liny oplotły ptaka.

- No, no, no – wycedziłem zimno. – Kto by pomyślał?

Ptak patrzył na mnie swoimi mądrymi oczami, w których teraz błyszczały czerwone iskierki.

- Wiedzieć wszystko a jednocześnie udawać, że dowiadujesz się wszystkiego z listów od mnie? – zakpiłem.

Rozmowy z ptactwem mają jednak tę właściwość, że nie możemy oczekiwać odpowiedzi.

Machnąłem różdżką, wypowiadając w myślach zaklęcie ujawniające. Niewerbalne, potęga o wiele większa od głupich „mówionych” zaklęć.

W miejscu, gdzie jeszcze chwilę temu leżał związany ptak, zaczęła kształtować się ludzka postać. Pióra zniknęły, dłonie i nogi zastąpiły skrzydła i szpony. Głowa jastrzębia powoli nabierała kobiecych rysów. Kilka sekund później związana w moim gabinecie leżała Naddall.

Roześmiałem się fałszywie słysząc epitety jakimi mnie nazwała.

- To ta mała gówniara, prawda? – zapytała cicho. – To ona na to wpadła. Że też nie domyśliłam się niczego, gdy szperała w twoich książkach…

- Blanche jest genialna – skomentowałem.

- Sam byś na to nie wpadł i mogłabym nadal udawać twego pupilka – zaśmiała się piskliwie wymawiając to słowo. – Łachudra? Cóż za pomysłowe imię, Snape.

- Co ty nie powiesz – warknąłem.

- Rozwiąż mnie – rozkazała.

- Ciekawe dlaczego miałbym to zrobić? – zapytałem złośliwie.

- Może mogłabym ci opowiedzieć, jak to się stało, że Black uciekł – rzuciła niby przypadkiem.

Chwilę później sznury oplatające jej ciało znikły. Wstała rozcierając sobie nadgarstki. Zmierzyła mnie chłodnym wzrokiem i uśmiechnęła się kpiąco.

- Widziałam zadziwiające rzeczy – zaśmiała się piskliwie i zaczęła opowiadać mi o ucieczce Blacka i skromnym udziale w tym Pottera i Granger.

- Miałem rację! – krzyknąłem siny ze złości. – Cholerny, wariat – dodałem mając na myśli Dumbledore’a – udał, że nie wie, o co chodzi….

—————

Na śniadaniu w Wielkiej Sali, wychowankowie z mojego domu zaczęli pytać mnie o wczorajsze zajście.

Dumbledore zadbał, aby ucieczka Blacka stała się „tajemnicą”.

- Macie szczęście, że nie było was wczoraj wieczorem na błoniach – zacząłem spokojnie.

- Dlaczego, panie profesorze? – zapytał Marcus Flint.

- Wczoraj była pełnia, profesor Lupin tam grasował – wyjaśniłem uprzejmie.

- Ten łachmaniarz jest wilkołakiem? – pisnęła Pansy Parkinson.

- A fe, nie wolno się tak wyrażać o nauczycielu, panno Parkinson - skarciłem ją fałszywie. - Czy jest, nie mogę powiedzieć. Tajemnica. – zarobiłem pauzę. – Profesor Dumbledore nie chciałby, aby wszyscy wiedzieli, że jeden z jego pracowników ma takie skłonności.

Spojrzałem na moich wychowanków, wyglądali na niezbyt przekonanych.

- Ruszcie głowami – dodałem. – Nieobecności Lupina co pełnię, zasadzenie Wierzby Bijącej w roku, w którym on rozpoczął naukę w szkole – tego akurat mogli nie wiedzieć – kilka innych znanych wam i mi szczegółów. Reasumując, tak Lupin jest WILKOŁAKIEM.

Całkiem zadowolony z siebie ruszyłem w stronę stołu nauczycielskiego. Przez chwile podziwiałem jak moja wiadomość roznosi się echem po Wielkiej Sali.

Kilka minut później, gdy Dumbledore dowiedział się o moim małym przypadkowym „wygadaniu się”, usłyszałem:

- Po śniadaniu chcę cię widzieć w moim gabinecie.