Trop Romulusa

Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia. Wielką Salę ozdobiono jemiołą, kolorowymi i wyjątkowo tandetnymi bombkami oraz jak zwykle dwunastoma olbrzymimi choinkami. Mijane przeze mnie zbroje wywrzaskiwały jakieś niezbyt czytelne w przekazie kolędy, uczniowie zaczęli jeszcze większymi stadami niż dotychczas chorować na odmóżdżenie.

Wielki Inkwizytor Hogwartu w prezencie Bożonarodzeniowym rozdawał nominacje do opuszczenia zamku. Siedziałem przy obiedzie zastanawiając się nad listą uczniów, którzy zostawali w tym roku na święta. Jeszcze mniej niż w poprzednim roku. Nawet Potter miał zakwaterowanie.

Blanche znowu zostawała. Mimowolnie spojrzałem na stół Gryfonów. Dziewczyna siedziała pochłonięta rozmową ze Storm. Intuicyjnie wyczuła, że się na nią patrzę, bo po chwili spojrzała prosto w moje oczy. Wzdrygnąłem się.

Ten granat tak bardzo przypominał… śmierć?

- Jakieś szczególne wnioski, Severusie? – wyrwał mnie z zadumy głos Dumbledore’a.

Spojrzałem na niego zdziwiony.

- Chyba powinniśmy się cieszyć, że tak mało osób zostaje na święta w Hogwarcie – mruknąłem niewyraźnie. – Dlaczego zostaje, White?

- Ethan będzie zmuszony w czasie świąt namawiać Elfią Radę, aby wsparła nas. Do teraz właściwie starają się być neutralni. Głupcy, nie rozumieją, że wojna nie patrzy na rasy – dyrektor sprawiał wrażenie zdenerwowanego. – Zresztą ona nie sprawia wrażenia nieszczęśliwej – zauważył po chwili.

Spojrzałem na niego spode łba. Przez chwilę zastanawiałem się czy on wie o czym mówi. Ludzie tacy jak Blanche nie skarżą się na swój los. Cieszą się głupstwami, bo one pozwalają im przetrwać te cięższe chwile.

Wzruszyłem ramionami.

- A nauczyciele? Kto zostaje z nauczycieli? – zapytałem, aby kontynuować rozmowę.

- Oprócz ciebie, mnie, Minerwy i Sybilli nikt.

Wspaniale, kolejne święta z kobietą wieszczącą każdemu, że za chwilę spotka go śmierć. Zrezygnowany podniosłem się z krzesła, bo oto do sali wkroczył Wielki Inkwizytor. Rozesłał kilka bardzo szerokich uśmiechów i skierował się ku stołowi nauczycielskiemu.

Z grymasem obrzydzenia, jaki miałem nadzieję, uznał za szeroko pojęty uśmiech, wyminąłem go i wyszedłem z Wielkiej Sali.

—

Krąg śmierciożerców był dzisiaj niewielki. Zaledwie kilka osób. Morgana stała z boku z założonymi na piersiach rękoma wpatrując się wściekle w wysokiego szczupłego śmierciożercę rozmawiającego z Czarnym Panem. Wykrzywiłem wargi w pogardliwym uśmiechu.

Fanatyk.

Kimkolwiek był „Romulus” to z pewnością należało go zaliczyć do kategorii fanatyków.

Kilka minut wcześniej zdałem raport Lordowi. Był dziwnie zły, gdy dowiedział się o postawie Dolores Umbridge. Z niewiadomych mi przyczyn wolałby, aby ona pochlebiała chłopakowi?

- Nie zauważyłeś, że on nigdy nie zdejmuje maski? – usłyszałem cichy syk, przy swoim uchu.

Naddall wskazała palcem na Romulusa. Wzruszyłem ramionami. Jakoś nie miał czym się chwalić, nie każdy lubi pokazać, że jest po stronie Czarnego Pana oficjalnie.

- I co z tego? – zapytałem ostro.

- Może chodzi o to, że on nie chce zostać zdemaskowany? – z mojej drugiej strony dał się słyszeć głos Lucjusza Malfoy’a.

- Widziałeś jakiej magii on używa? – warknęła kobieta.

- Bezróżdżkowej – odpowiedziałem, zanim zdałem sobie sprawę co to oznacza. Otwarłem szerzej ze zdumienia oczy.

Bezróżdżkowa magia, to najpotężniejsza magia na świecie. Nawet Dumbledore, czy Czarny Pan nie umie się nią posługiwać. Bezróżdżkowa magia to prastara magia, magia pierwotna. Czysta esencja sztuki magicznej.

Do dzisiejszego czasu tylko dwie rasy na całej ziemi potrafią z niej korzystać.