Początek końca

Siedziałem w pokoju nauczycielskim sprawdzając stosik testów sześciorocznych gryfonów. Większych głupot w życiu nie czytałem.

- Masz, Severusie konkurencję – Minerwa McGonagall usiadła przy moim stoliku.

Wyglądała na wyjątkowo wściekłą. Usta miała ściśnięte w cienką linię. Ręce założone na piersiach i wyglądała raczej jak żołnierz na froncie niż nauczycielka.

- Nie rozumiem – wycedziłem, wpisując Trolla dla Angeliny Spinnet.

Prychnęła ostrzegawczo patrząc na kartkę.

- Umbridge. Odjęła mojemu domowi prawie pięćdziesiąt punktów – warknęła i rzuciła mi spojrzenie wściekłego bazyliszka.

Zmiąłem w ustach przekleństwo i spojrzałem na nią zimno.

- Minerwo, czy możesz mi powiedzieć, dlaczego uznałaś, że akurat mnie należy o tym poinformować? – warknąłem zajadliwie.

- Bo ty i ona żyjecie ostatnio w bardzo dobrych stosunkach – odpowiedziała.

Kolejny raz poczułem, jakby ktoś uderzył mnie w twarz.

- Co ty sugerujesz? – rzuciłem obojętnym tonem.

- Nic – powiedziała beztrosko. – Zupełnie nic. Tylko…

- Nie rozumiem, o co ci chodzi – przerwałem jej wkurzony. – Może nie pamiętasz, ale na początku roku szkolnego dyrektor dał mi wyraźnie do zrozumienia jak mam się zachowywać w stosunku do Umbridge. Ty zresztą też dostałaś instrukcje – zauważyłem kąśliwie.

Przez chwilę sprawiała wrażenie jakby miała zamiar na moich oczach zjeść te nieszczęsne klasówki.

- Dyrektor chce z tobą rozmawiać – mruknęła po chwili.

Wykrzywiłem usta w grymasie podobnym do uśmiechu. Dyplomację McGonagall można było porównać z dyplomacją płyty chodnikowej, a jej elastyczność poglądów do elastyczności betonu.

- A więc cała ta dyskusja, była wstępem do zakomunikowania, że dyrektor Hogwartu mnie wzywa? – zapytałem z niedowierzaniem. – Następnym razem, wystarczy pominąć cały ten wstęp i od razu przejść do sedna.

- Dobrze wiesz, że nie o to chodziło.

- A o co? – zapytałem zaczepnie podnosząc się w miejsca i kierując się w stronę drzwi.

- Po prostu musiałam, komuś o tym powiedzieć – dobiegł mnie jej głos, gdy naciskałem na klamkę.

—

Hiena sprawiała wrażenie dziwnie niespokojnej. Jej duże żółte oczy niespokojnie błądziły gdzieś po suficie. Naddall westchnęła teatralnie, gdy w pokoju wspólnym Slytherinu pojawiła się Narcyza. Chwyciłem leżący asekuracyjnie podręcznik do transmutacji i zacząłem udawać wybitnie pochłoniętego lekturą.

- Eee… – zaczęła elokwentnie panna Black stojąc nad moim fotelem. – Możemy porozmawiać?

- Żyjąc aluzją uczucia straci młodość, nieistnieniem istnienia, potwierdzi przynależność. Uratowany śmierci zrozumie błąd i nową drogę wyznaczy mu życie – wyszeptała Hiena.

- Tak, jasne – pokiwała głową Narcyza robiąc przy tym minę jakby Wilson była co najmniej wariatką. – Sev? – ponagliła mnie.

- Zmieniam o tobie zdanie, panno Black – wtrąciła Naddall. – Do tej pory myślałam, że jesteś tylko głupią, rozżaloną na cały świat bogatą księżniczką, lubującą się we własnej krzywdzie, teraz zaczynam zauważać, że ty po prostu jesteś durna.

- Nie rozumiem…

- To nawet zrozumiałe, w końcu jesteś… jedną z najgłupszych istot jakie poznałam – wycedziła spokojnie Gabriele. – To całkowicie zrozumiałe, że nie możesz zrozumieć co zrobiłaś nie tak. Poczekaj, ślub twój i Malfoy’a za miesiąc?

- Nie, ty nie rozumiesz…

- Doskonale rozumiem, jeżeli myślisz, że…

Nie słuchałem dalej kłótni obu kobiet. Naddall celowo nadużywała słowa „rozumienie”, poza tym nie miałem ochoty słuchać drugiej strony konfliktu. 

Nagle zupełnie niespodziewanie Hiena zerwała się z fotela i zaczęła biec w stronę wyjścia z Pokoju Wspólnego. Nie zastanawiając się, ruszyłem za nią.