Prezent

Święta Bożego Narodzenia w tym roku były wyjątkowo spokojne. Gromadka uczniów, która została w zamku, była nawet w moim mniemaniu bardzo grzeczna. A może wpływ na ich zachowanie miał fakt, że nie miał ich kto zabrać na święta?

- Zawsze zostaje pan w zamku? – zapytała Blanche.

Rzuciłem jej cierpkie spojrzenie. Czasem powinna się nauczyć, że należy trzymać język za zębami.

- Tak – warknąłem, mimowolnie się jeżąc.

Głębokie, granatowe oczy spojrzały na mnie ze smutkiem. Poczułem, że muszę jakoś wytłumaczyć się. Nie chciałem, aby mi współczuła.

- Nie rozumiesz – próbowałem się uśmiechnąć, co jak zwykle dało wyjątkowo makabryczny efekt. – Ja lubię zostawać w Hogwarcie – skłamałem gładko.

- A ja… niech pan nie pomyśli, że jestem niewdzięczna, bo dostałam masę prezentów, ale… wolałabym jednak posiedzieć z tatą przy wigilijnym obiedzie… – zamilkła intensywnie wpatrując się w obraz Woltera Nieszczęsnego.

Rozumiałem ją. Tak naprawdę żaden prezent nie zastąpi kontaktu. Biedna dziewczyna w ostatnim roku straciła matkę, a ojca widzi tak rzadko, jakby i go nie miała. Założyłem ręce na piersiach udając, że nie za bardzo obchodzi mnie jej los.

- Proszę, pana? – wyrwał mnie jej spokojny głos z rozmyślań.

- Słucham cię.

- Poczeka pan tutaj na mnie? Musze po coś skoczyć do dormitorium.

Pokiwałem głową, patrząc na drącą się wniebogłosy zbroję. „Gloria, gloria!!!” – ryczała coraz głośniej.

Założyłem ręce na piersiach zastanawiając się, dlaczego u diabła na nią czekam. Po kilku minutach doszedłem do wniosku, że powinienem zwyczajnie wrócić do lochów, a nie jak kretyn stać i czekać na Blanche White. Już odwracałem się w kierunku schodów, gdy usłyszałem odgłos kroków.

- Eee… – zaczęła niezbyt elokwentnie. – Wiem, że dostał pan masę fajnych prezentów. I na pewno nie przyjmuje pan prezentów od uczniów, ale… ee… bo ja… eee… – i za nim zdążyłem zareagować wcisnęła mi w ręce małe prostokątne pudełeczko.

- White… – zacząłem dziwnie zdławionym głosem.

Chciałem na nią nawrzeszczeć, żeby zastanowiła się co robi, bo przecież jestem nauczycielem, ale nie zdążyłem. Blanche rzuciła mi spojrzenie skrzywdzonej sarny i jak się tylko najszybciej dało zaczęła biec w stronę błoni.

- Stój! – ryknąłem, chociaż i tak to nie miało większego sensu, bo dziewczyna już dawno zniknęła za zakrętem.

Ścisnąłem w rękach pudełeczko kierując się w stronę lochów.

—

Nie miałem zielonego pojęcia, co z tym fantem zrobić. Z jednej strony chciałem zobaczyć co takiego podarowała mi Blanche, ale z drugiej strony rozumiałem, że to nie ma sensu, bo nie powinienem tego wziąć.

Ostatecznie mała, prostokątna paczuszka leżała na moim biurku, a ja krążyłem wokół niej jak sęp nad padliną.

Drzwi od gabinetu otworzyły się i wszedł Dumbledore. Rzuciłem mu zdziwione spojrzenie. Starzec uśmiechnął się do mnie smutno.

- Nie miałeś wezwania od Toma? – zapytał wesoło.

Pokręciłem przecząco głową. Mężczyzna posmutniał. Dobrze wiedziałem, o co chodzi. Wypadałem z łask Czarnego Pana. I nie wystarczyło zabicie mugolki aby do nich powrócić. Trzeba było czegoś o wiele większego.

- Nie ufa mi – mruknąłem niezbyt wyraźnie.

- Trzeba będzie podwyższyć koszt… – wymruczał niezrozumiale.

Długim, sękatym palcem pogładził swoją brodę, nad czymś się zastanawiając. Po paru sekundach uśmiechnął się wesoło.

- A to co? – zapytał wskazując palcem na prostokątne pudełeczko, obwinięte w ozdobny papier.

Zgrzytnąłem zębami.

- Prezent – warknąłem krótko.

- Więc dlaczego nie jest odpakowany?

- Bo ja tego prezentu nie przyjmuję – powiedziałem najbardziej jadowitym głosem na jaki mnie było stać.

- Wyczuwam interwencje Eden – w oczach dyrektora błysnęły jakieś dziwne, wesołe ogniki.

Wzruszyłem ramionami.

- A nawet jeśli? – zapytałem niezbyt uprzejmie, a po chwili się zreflektowałem. – Nie będę przyjmować prezentów od uczniów, panie dyrektorze.

- Severusie, a ja na twoim miejscu wziąłbym ten malutki podarek od Eden, ona na pewno źle ci nie życzy – odparł dyrektor wychodząc.