Tajna misja Naddall

Naddall spojrzała na mnie z niechęcią. Jej ciemne żucze oczy przewiercały mnie na wylot.

Przez chwilę zastanawiałem się, o czym ona z dyrektorem rozmawiała, ale znając jej upodobanie do wyjawiania czegokolwiek, dyplomatycznie zacisnąłem zęby.

- Wyjeżdżam – stwierdziła sucho i uśmiechnęła się obłudnie. – Cieszysz, się co? Nareszcie nikt, nie będzie przeszkadzał w twoich randkach z pewną uczennicą – dodała złośliwie.

Przez chwilę zastanawiałem, się, czy jest najmniejszy sens, tłumaczyć jej, że jest po prostu irracjonalnie zazdrosna.

- Po co, jeśli można wiedzieć? – zapytałem, wątpiąc w otrzymanie wyczerpującej odpowiedzi.

- Tajna misja dla Dumbla – stwierdziła i uśmiechnęła się ohydnie. – Stary wariat zaczyna mi ufać…

- Albo nie ma nikogo innego do wysłania – uciąłem.

- Kto jak kto, ale ty umiesz człowieka pocieszyć – warknęła i roześmiała się fałszywie z własnego dowcipu.

Zjeżyły mi się włosy na karku.

- A można chociaż wiedzieć, co tak ogólnie masz zrobić? – drążyłem.

- Snape, to co zwykle u Dropsa. Coś głupiego i nie mającego najmniejszego sensu.

- Więc dlaczego, się zgodziłaś, robić coś bezsensu? – zdziwiłem się.

- Bo wiem, że chociaż durne, ma to głębszy sens.

Spojrzałem na nią zainteresowany. Głębszy sens? Czyżby wyrzuty sumienia trafiły w Gabriele?

Uśmiechnąłem się drwiąco.

- To nie tak jak myślisz, Snape – zreflektowała się trochę poniewczasie.

- Na pewno? – pociągnąłem ją za język.

- Ja po prostu muszę to zrobić. Muszę i już – wycedziła zimno. – Potem, może nie być już czasu – dodała zamyślona.

Chciwie nadstawiłem ucha, ale nie powiedziała nic więcej.

Odwróciła się w stronę jeziora. Podniosła z ziemi jakiś niekształtny kamień i zaczęła się nim bawić.

Podrzucała go niedbale w górę.

- Snape, co się z tobą dzieje? – zapytała.

Spojrzałem na nią zdruzgotany. Co się ze mną dzieje? A co powinno?

- Ty IM ufasz – warknęła widząc moje zdezorientowanie – Ufasz, najgorszemu wrogowi.

- Naddall… – zacząłem, ale przerwała mi:

- Nie, jak opadną ci klapki z oczu zrozumiesz, o co mi chodzi.

—————

Narcyza wyglądała wyjątkowo pięknie.

Długie, jasne blond włosy spięła we wdzięczny kok. Na bladą twarz, nałożyła delikatny makijaż podkreślający uwodzicielskie usta i ogromne, niebieskie oczy. Skromna, a jednocześnie urocza lawendowa szata tylko dodawała jej uroku.

Nerwowo przełknąłem ślinę.

- Witaj, Sev – szepnęła i uśmiechnęła się niepewnie.

W odpowiedzi spojrzałem na nią spode łba.

- Dzięki, że zgodziłeś się ze mną spotkać – dodała po paru sekundach niezręcznej ciszy.

Założyłem ręce na piersiach. Zgodziłem się na to spotkanie tylko dlatego, że Naddall przymusiła mnie. Stwierdziła, że bynajmniej odrobina wyjaśnień z ust „słodkiej idiotki” dobrze mi zrobi.

- Może się przejdziemy? – zapytała błagalnie, widząc moją nieprzejednaną minę.

Niechętnie skinąłem głową i odparłem najchłodniejszym głosem, na jaki było mnie stać:

- Jeżeli chcesz.

- To wszystko nie miało wyjść tak – westchnęła cicho. – Wszystko powinno wyglądać inaczej.

Wzruszyłem ramionami.

- Ja nie chciałam cię zranić, ale wiedziałam, że jeśli…

Roześmiałem się zimno i niezmiernie fałszywie.

- Ty? – zakpiłem. – Moja droga, oczywiście, że mnie nie zraniłaś. Skąd mogły ci takie bzdury przyjść do głowy?

- Myślałam, że skoro ja cierpię… 

- Narcyzo – wycedziłem zimno – wybacz, ale nasz związek nic dla mnie nie znaczył. Nie kłopocz swojej pięknej główki podobnymi bzdetami. – kłamałem.

Dziewczyna spojrzała na mnie ze łzami w oczach.

Przez chwilę wydawało mi się, że czas stanął w miejscu. Jak na zwolnionym tempie widziałem, jak podnosi rękę, z jej oczu zaczynają tryskać iskry i uderza nią z impetem w mój policzek.

Stałem zdumiony jej porywczością.

Dopiero po kilku sekundach poczułem, że zaczynam się wściekać. Otworzyłem usta z zamiarem powiedzenia jej paru dosadnych słów, ale uprzedziła mnie.

- Pieprzony kłamca! – wydarła się.