Potem będziemy się martwić konsekwencjami

- To znaczy? – zapytałem spokojnie.

Znając dyrektora oznajmienie mi o nowym nauczycielu Obrony Przeciw Czarnej Magii nigdy nie będzie niczym dobrym.

Zastanawiające było w tym wszystkim to, że zawsze wybierano na to stanowisko człowieka nieodpowiedniego.

- Wolę zawiadomić cię, Severusie o mojej decyzji wcześniej – stwierdził Dumbledore i uśmiechnął się smutno. – Zrozumiem, jeśli będziesz miał jakieś obiekcje.

- Większych obiekcji niż przed zatrudnieniem Lupina, chyba mieć nie mogę – odpowiedziałem cicho.

W moim głosie nadal można było odczuć nutkę agresji.

- Obawiam się, że będziesz mieć o wiele większe obiekcje, Severusie – szepnął sucho dyrektor.

Spojrzałem na niego z wyczekiwaniem.

- Musisz zrozumieć, że bardzo trudno znaleźć kogoś odpowiedniego na to stanowisko…

- JA jestem odpowiedni – uciąłem.

- Twój czas jeszcze nadejdzie, Severusie.

Wzruszyłem ramionami. Dumbledore był czasami bardziej uparty od stada osłów. Już od kilku lat nie oczekiwałem, że dostanę tę posadę.

- W tym roku, jak sam doskonale rozumiesz, potrzebny nam naprawdę dobry nauczyciel Obrony i dlatego pomyślałem, że znakomitym pomysłem byłoby zatrudnienie Aurora.

Zbladłem. Ten zawód nie kojarzy mi się zbyt dobrze. W zasadzie kojarzy mi się niesamowicie źle.

- Alastor Moody łaskawie zgodził się objąć to stanowisko na jeden rok – powiedział cicho dyrektor.

Przez chwilę czekałem, aż doda, że żartuje, ale starszy mężczyzna jakoś się do tego nie kwapił. Pokręciłem w milczeniu głową.

- Nie robię tego na złość tobie, Severusie – próbował usprawiedliwić swoją decyzję Dumbledore. – Musisz sam przyznać, że zna on się jak mało kto na swojej pracy.

- Tak, akurat tego zaprzeczyć nie mogę – warknąłem, nie kryjąc sarkazmu – Bardzo dobrze zna się na swojej robocie.

- Czasem jego metody były trochę nazbyt kontrowersyjne, ale… – dyrektor, chyba pomyślał, że idzie dobrym tropem, bo drążył swój wywód.

- Kontrowersyjne? – zakpiłem bledszy niż zwykle. – Nie zauważyłem, dyrektorze.

- Naprawdę, nie robię tego na złość tobie, Severusie. Ufam ci jak nikomu innemu, ale…

- Co rok zatrudnia pan, dyrektorze na stanowisku Obrony Przeciw Czarnej Magii osobę niekompetentną – wycedziłem zimno. – Ośmielę sobie przytoczyć, tylko ostatnie cztery przypadki. Stonewick bał się własnego cienia, Quirell był całkiem w porządku, gdyby nie mały defekt w postaci głowy Czarnego Pana z tyłu jego własnej głowy, Lockhart był oszustem, a Lupin wilkołakiem. I pan dyrektorze stwierdza, że zatrudnia pan odpowiednich ludzi? – zapytałem z nutką cynizmu w głosie. – Proponuję zatrudnić trolla, ci uczniowie, którzy przeżyją z nim lekcje, dostaną Wybitną…

- To nie tak – zaprzeczył szybko Dumbledore.

- Nie? – odparłem pytaniem. – Moody, to wariat nadużywający swojej władzy.

- To także mój przyjaciel, Severusie – powiedział tonem nie znoszącym sprzeciwu dyrektor.

- Nie zapominam. Tylko, że to nie pan, będzie musiał wytrzymywać z nim całe dnie.

————–

Narcyza oblała się szkarłatnym rumieńcem. Niepewnie chwyciła mnie za rękę.

- Wcale nie chcę wychodzić za Lucjusza – szepnęła cicho. – Wszystko zaczęło się, gdy po zdaniu Owutemów wróciłam do domu. Pochodzę ze…

- Wiem – warknąłem. – Ze starożytnego i bardzo czystego rodu Blacków – dodałem znudzony.

- Rodzice od zawsze chcieli odświeżyć koligacje z rodziną Malfoy’ów. Podjęli decyzję bez mojego zdania – zakończyła smutno.

- Mogłaś mi powiedzieć wcześniej – wycedziłem.

- A czy wtedy chodziłbyś ze mną? A czy wtedy uznałbyś mnie za wartą uwagi? – odparła.

Zwiesiłem głowę. Oczywiście, że nie chodziłbym z nią.

- Widzisz? – zapytała smutno. – To było jedyne wyjście.

Pokręciłem głową.

- Mieliśmy choć odrobinę szczęścia z naszego związku – zrobiła krótką pauzę. – W zasadzie nadal możemy je mieć.

Spojrzałem na nią zaskoczony.

- Sugerujesz?

- Potem będziemy się martwić konsekwencjami – dokończyła.