Ocenianie to najgorsza rzecz, jaką możemy zrobić

- Zachowałeś się, nieodpowiedzialnie – powiedział cicho Dumbledore.

Wzruszyłem ramionami, udając, że nic mnie nie obchodzą oskarżenia dyrektora.

- To pan zachował się nieodpowiedzialnie – wytknąłem cicho. – Pan żyje z wybiórczą prawdą. Black jest święty choć próbował mnie zabić, podczas, gdy ja jestem skazany na potępienie za jedna głupią decyzję.

- To nie tak…

- Nie? – zaśmiałem się złośliwie. – Jest dokładnie w ten sposób. Mówi mi pan dyrektorze, tylko to, co uznaje za ważne i niezbędne. Półprawdy, są gorsze od kłamstwa…

- Jestem z tobą szczery, Severusie – zaprzeczył szybko.

- Szczery? Doprawdy zabawne – wybuchnąłem fałszywym śmiechem. – Powiedział pan, dyrektorze, że nie wie, dlaczego Gabriele zniknęła…

- Severusie, mam swoje powody, aby uważać, ją za…

- Sam rozkazałeś jej zniknąć. Zaiste szlachetne – zakpiłem zimno. – Z Potterem jest tak samo prawda?

Dumbledore milczał. Patrzył na mnie lekko zdruzgotany.

- Nie cierpię tego małego, nadętego gówniarza, ale wiem, że kiedy on pozna całą prawdę odwróci się od ciebie. Ile jeszcze lat będziesz ukrywał przed nim jego przyszłość?

- To nie tak, ty bardzo opacznie pojmujesz rzeczywistość – zaprzeczył dyrektor.

- A może w ogóle mu nie powiesz? Niech dzieciak stanie naprzeciw Czarnego Pana i dowie się o swojej przyszłości z ust Tego – Którego – Imienia – Nie – Wolno – Wymawiać.

- Harry dowie się o wszystkim w odpowiednim czasie. Severusie, tobie, także powiem wszystko, gdy nadejdzie odpowiedni czas.

- A jeżeli on nie nadejdzie? 

—————

Blanche kończyła kroić korzonki. Wibrująca cisza, jaka panowała w gabinecie, powoli zaczęła mnie denerwować.

Ona też uważa, że jestem, wrednym chamem, który złośliwie wypaplał ślizgonom historyjkę o Lupinie?

- Coś chcesz powiedzieć, White? – wycedziłem zimno.

- Nie, panie profesorze – odpowiedziała cicho.

- Na pewno, nie masz nic do powiedzenia, na temat mojego zachowania w stosunku do jednego z profesorów? – drążyłem.

Dziewczyna odwróciła się w moją stronę. Duże granatowe oczy spojrzały na mnie badawczo.

- Nie wiem, jakiej odpowiedzi pan oczekuje – szepnęła w końcu. – Ja nie oceniam pana postępowania. Widać miał pan powód, aby nie lubić profesora Lupina.

- Ty żartujesz – warknąłem cicho.

- Dlaczego? – zapytała zdziwiona.

- Nie można być, aż tak… – nie wiedziałem, jak nazwać jej postawę.

Dobrym?

Współczującym?

Rozumiejącym?

- Ocenianie, to najgorsza rzecz, jaką możemy zrobić – powiedziała. – Tak naprawdę nie wiemy, co sami zrobilibyśmy w danej sytuacji, mimo to formujemy własne opinie. A czasami poczucie moralności i to co robimy, to dwie różne sprawy.

Milczałem.

Nigdy nie spojrzałem na to z tej strony. Łatwo było nagadać dyrektorowi, ale kiedy się głębiej nad tym zastanowić…

Co zrobiłbym sam w takiej sytuacji? Co zrobiłaby, każda inna osoba?

- Wracaj do tych korzonków! – warknąłem.

Przyjemny, perlisty śmiech wypełnił mój gabinet.

Jastrząb siedzący na szafie pokręcił z dezaprobatą głową.