Uczta powitalna

Uczta w Wielkiej Sali, jak co roku była wspaniała. Tym razem jednak, nie było tak wspaniale jak zazwyczaj.

Po prawej stronie dyrektora siedział Alastor Moody, chory psychicznie auror – emeryta.

Najpierw teatralnie wlazł na ucztę, budząc u wszystkich zdrowych na umyślnie ludzi odruchy wymiotne, potem jakby nigdy nic, zaczął swoją tyradę na temat „żyjących na wolności śmierciożercow”, rzucając kąśliwe uwagi w stronę uczniów ze Slytherinu.

Jedyne, co mnie zdziwiło to, to że przez cały czas, nie zaczął wypominać mi jakim „chodzącym śmieciem” jestem.

Powolnym ruchem nałożyłem sobie trochę piure i pieczonej polędwicy. Wyborne, kto jak kto, ale skrzaty domowe umieją świetnie gotować.

Siedząca koło mnie Minerwa McGonagall zakrztusiła się, patrząc jak Moody pożera kolejną porcję pieczonych kiełbasek.

Faktycznie, widok nie był zbyt apetyczny. Jedno z jego oczu utkwione było w jedzeniu, podczas, gdy te magiczne jak szalone obracało się po całej sali.

- Na zdrowie – rzuciłem w stronę opiekunki Gryffindoru.

- Dziękuję, Severusie – odpowiedziała.

Rozejrzałem się po zebranych. Flitwick z zapałem dyskutował z profesor Sinistrą. Hooch rozmawiała z Hagridem na temat jakiś latających paskudztw. Swoją drogą, nie wiedziałem, że ona interesuje się tego typu stworzeniami.

- Szykuje się ciekawy rok, nieprawdaż? – rozpoczęła konwersację Minerwa.

Spojrzałem na nią spokojnie. Ciekawy? Raczej, nie przypuszczałem, aby był ciekawy. Nie z Moody’m nauczającym Obrony Przeciw Ciemnym Mocom.

- Masz na myśli turniej Trójmagiczny? – zgadłem.

- Tak – odpowiedziała i rozejrzała się po sali. – Jak myślisz, z którego domu będzie reprezentant Hogwartu?

- Nie mam bladego pojęcia – warknąłem, a po chwili dodałem – Patrząc na nich dochodzę do wniosku, że nie może to być tylko Ślizgon, tylko Gryfon, tylko Puchon albo tylko Krukon.

- Zaskoczyłeś mnie, myślałam że rzucisz jakąś mowę z meritum: To na pewno będzie Ślizgom.

Uśmiechnąłem się pod nosem. Ludzie zbyt często oceniają innych po pozorach.

- Ja spodziewałem się tego po tobie – odciąłem się.

Teraz ona uśmiechnęła się.

- Czyli kto? – powróciła do rozmowy.

Wzruszyłem ramionami. Czy ja jestem wróżbitą?

- Nie mam pojęcia. To nie może być czysty Krukon, bo oni są zbyt przewidywalni, schematyczni. Postępują tak, jak nakazuje reguła, potrzeba im sprytu i przebiegłości domu węża. Ale nawet Krukon z cechami Slytherinu to za mało, bo takiemu brak nadmiernej, chorobliwej odwagi Gryffindoru. – zakończyłem kąśliwie.

- A Hufflepuff?

Zamyśliłem się. Sprawiedliwość i lojalność.

- Nie wiem, czy reprezentant powinien mieć cechy puchonów – oświadczyłem w końcu.

- Twoja logika budzi zastrzeżenia, Severusie, wcześniej oświadczyłeś… – zaczęła, ale przerwałem jej.

- …że powinien mieć cechy czterech domów – wpadłem jej w słowo. – Ale czy nie uważasz, że nadmiernie sprawiedliwy, albo lojalny reprezentant, puchońskim zwyczajem, pomoże wygrać innemu zawodnikowi, bo uzna, że jest zbyt niedoskonały i takie zwycięstwo nie byłoby zbyt uczciwe?

McGonagall spojrzała na mnie uważnie.

- Możesz mieć rację, Severusie, możesz mieć rację – skomentowała. – Tylko kto jest takim uczniem?

- Nie wiem, nie jestem dobry w gierki psychologiczne, Minerwo.

A jednak wiedziałem, kto pasowałby na reprezentanta. Kto był na tyle odważny i sprytny, aby brać udział w Turnieju. Choćbym nie wiem, jak umniejszał jego zalety, wiedziałem, że jest inteligentny i bystry.

Tylko, że sam przed sobą nie przyznawałem się, że dostrzegam w nim cokolwiek poza dumą, ignorancją i zadufaniem w sobie. Całe szczęście, że nie był pełnoletni.