Kolejne rozpoczęcie

Wielka Sala wyglądała wyjątkowo. A może nie różniła się niczym od pięknie udekorowanych sal z poprzednich lat, tylko w moim umyśle wyglądała wyjątkowo?

Martwiłem się. Martwiłem się o Blanche White. Wiele słyszałem o Dolores Umbridge. Między innymi, że nie szanowała mieszańców.

- Pieprzona hipokrytka – zakląłem w duchu, siadając przy stole nauczycielskim.

- Czy mógłbyś mi podać wazę, Severusie? – usłyszałem rozlazły kobiecy głos.

Przezwyciężając wewnętrzne obrzydzenie, podałem jej maczynie.

- Co sądzisz o Harrym Potterze? – zapytała.

Ach, widocznie chciała porozmawiać. Wpadłem na pewien pomysł.

- Rozwydrzony dzieciak, lubiący rozgłos – zaryzykowałem.

Mlasnęła z zachwytu i posłała mi szeroki uśmiech. Kolejny raz mimowolnie zacząłem się zastanawiać, czy ona aby na pewno nie bawiła się brzytwą.

- Chyba myślimy podobnie – zaskrzeczała.

Nie wiem dlaczego, ale poczułem się obrażony. A więc JA mam być podobny do tej kobiety?

- Widocznie – wydusiłem.

- Dumbledore często przymykał oczy na różne wybryki tego chłopaczyska, prawda?

Ta rozmowa nie podobała mi się. Nie chodziło tu o samą treść. Mogłem gadać o Potterze. Mogłem przytaczać setki przypadków łamania przez gówniarza regulaminu szkolnego, ale nie z nią. Nie wiem co sprawiło, że nawet tak rozkapryszonego, krnąbrnego dzieciaka chciałem bronić przed tą kobietą.

Może chodziło tutaj o zbyt słodki głos albo o jakiś drapieżny błysk pojawiający się w jej oczach? Może cała jej postawa była wybitnie nie na miejscu?

- W istocie – odpowiedziałem cicho. – Potterowi zdarza się łamać regulamin szkolny.

- Czy otrzymuje za to karę? – naciskała uśmiechając się coraz szerzej.

I Znów poczułem ten irracjonalny strach. Zmełłem w ustach kilka przekleństw.

- Było kilka przypadków, kiedy w istocie, nie został ukarany – ważyłem każde słowo.

Kobieta wyjęła notesik i coś na nim szybko napisała. Z trudem odszyfrowywałem poszczególne słowa „…brak dyscypliny…”, „…wszystko wolno…”, „…zaprowadzić ład…”.

- Czyżby Severus zasłużył na kolejną notatkę? – dobiegł mnie ciepły głos Dumbledore’a.

Skrzywiłem się nieznacznie.

- Och, dyrektorze – zagruchała przymilnie i uśmiechnęła się jeszcze szerzej (?) Umbridge. – Chyba doszłam do małego konsensusu z Severusem – ostatnie słowo wypowiedziane przesłodzonym tonem zabrzmiało w jej ustach jak przekleństwo.

- Cieszę się, Dolores. Bardzo się cieszę – odparł i odwzajemnił uśmiech.

Spojrzałem mimowolnie na stół Gryfonów. Potter z Weasley’em zawzięcie o czymś dyskutowali. Widocznie w ich małych łbach rosła kolejna teoria spiskowa. Może tym razem bardziej prawdopodobna od innych?

- Szukasz wzrokiem, Blanche? – dobiegł mnie cichy głos dyrektora.

Pokręciłem głową i dopiero wtedy zobaczyłem, że brakuje jej wśród uczniów.

- Myślę – odpowiedziałem wymijająco.

—

Korytarz zdawał się rosnąć w moich oczach. Hiena została w gabinecie, a ja z Manfredem powoli patrolowaliśmy korytarze. Mężczyzna miał wyciągniętą w pogotowiu różdżkę i bacznie oświecał nią wszystkie zakamarki w poszukiwaniu zabłąkanych duszyczek uczniowskich.

- I co teraz? – zapytałem.

- Will, zaraz kończy szkołę. Ustatkujemy się – uśmiechnął się.

Ten uśmiech jakoś rozjaśnił jego brzydką twarz. Oczy wydały się cieplejsze. Włosy mniej dzikie, a cała sylwetka rozpromieniła się mocą.

- Dlaczego, nie został pan aurorem?

- Manfred, nie pan – uśmiechnął się przepraszająco. – Aurorem?

- Twoim ojcem jest przecież Alastor Moody – zaryzykowałem. – Myślałem, że rodzinna tradycja…

- Nie zostałem aurorem, bo nigdy nie chciałem być podobny do mojego ojca. Oczywiście, że on jest wielkim czarodziejem – zaśmiał się ochryple. – Złapał tylu złych ludzi, pozamykał ich w Azkabanie, kilku nawet zabił – dodał nonszalancko. – Tylko, że dzięki temu szlachectwu zatracał swoją ludzkość. A ja nie chcę być nieludzki – zakończył cicho. – Wolę być głupim Manfredem, maluczkim czarodziejem.

Przez kilka minut chodziliśmy w zupełnej ciszy.

- Jak zamierzasz mu powiedzieć, o… – zaciąłem się. A jeżeli ona nic mu nie powiedziała? I tej facet nie wie, że Hiena jest zwykłym śmierciożercą?

- Jakoś będę musiał. Wszystko na tym świecie dzieje się najlepiej jak dziać się powinno, bo żyjemy w najlepszym ze światów – roześmiał się cicho, widząc moją niewyraźną minę. – Severusie, czy ty czytasz książki? – zapytał nagle.

Już chciałem pokiwać głową, gdy mi przerwał:

- Czy czytasz literaturę piękną? – sprecyzował, a widząc, że nie bardzo wiem o co chodzi, dodał – Shakespeare’a, Goethego, Dantego…

- To chyba byli mugole – zauważyłem z wyraźnym wstrętem w głosie.

- Mugole czy nie, w ich książkach zawarte jest wiele mądrości dotyczących także czarodziejów.