Tchórzofretka

Siedziałem spokojnie w gabinecie, zastanawiając się czego jeszcze Blanche nie przerobiła. Przygotowując ją do konkursu miałem świadomość, że wiedzą musi daleko wyprzedzać swoich kolegów i koleżanki. Na razie idąc z materiałem była na poziomie klasy szóstej. Przeczytała kilkanaście książek, ale to wciąż za mało. Całe szczęście, że turniej odbywać się będzie dopiero za trzy lata.

Głośne pukanie do drzwi, wyrwało mnie z rozmyślań. Nie zdążyłem rozdać jeszcze żadnego szlabanu, bo miałem tylko godzinę eliksirów z siódmorocznymi… Więc, kto to mógł być?

- Otwieraj, ty oślizgła śmierciożercza gnido! – usłyszałem dziki wrzask, za drzwiami.

- Moody – wyszeptałem.

Paraliżujący strach, przeszedł mi po plecach. Czego ten stary wariat może chcieć?

Szybko opanowałem się i udając wyuczoną na wszystko obojętność otworzyłem drzwi.

Na progu stał młody Malfoy i auror na emeryturze.

- Co się stało? – zapytałem spokojnie.

Uwadze mojej nie uszło, że Dracon był poobijany i trząsł się ze strachu. Co ten wariat mu zrobił? Jeżeli znęcał się nad nim tylko dlatego, że Lucjusz był śmierciożercą to przesadził.

Stanowczo przesadził.

- Masz zamiar stać w drzwiach ściskając biednego pana Malfoy’a, czy przyszedłeś po coś bardziej konkretnego? – zapytałem złośliwie.

Magiczne oko zawirowało, usta mężczyzny nawiedził obłudny uśmiech.

- Jaka odwaga, Snape – wycedził zimno – nie spodziewałem się.

- Moody jakie maniery, nie spodziewałem się – odparłem cicho. – Już nie boisz się, że swoją nauką dydaktyczną kogoś zabijesz?

- Co ty bredzisz Snape?! – wydawał się szczerze zdumiony moimi słowami.

- Puść pana Malfoya, bo się biedak udusi – wyszeptałem jadowitym głosem.

Auror jak na komendę przestał ściskać chłopaka tak, że gówniarz upadł na zimną, kamienną posadzkę.

- Minus pięćdziesiąt punktów dla Slytherinu za atakowanie ucznia – wycharczał patrząc mi prosto w oczy.

- Dracon, idź do Skrzydła Szpitalnego – odparłem spokojnie, nie spuszczając wzroku z Moody’ego.

- Nie myśl, że skoro dyrektor ci ufa, możesz wszystko bezkarnie robić – warknął wściekły.

- Nie myślę – odparłem jeszcze bardziej obojętnym tonem.

- Będę miał na ciebie oko, Snape – wyszeptał z nienawiścią.

- Możesz, je zostawić nawet na moim biurku – odpowiedziałem jadowicie.

—————

Siedzieliśmy przed klasą obrony przeciw czarnej magii. Rudolf zaciekle dyskutował z Hieną na temat jakiegoś wybitnie trudnego i nudnego zwodu w Quidditchu. Naddall oddawała się przyjemnej rozrywce znęcania się nad jakimś drugorocznym.

Otworzyłem książkę udając, że nie zauważam lecących w moją stronę papierowych kulek.

- Abnego! – szepnąłem i pociski momentalnie wróciły w stronę skąd pofrunęły.

- Brawo! – usłyszałem głos nade mną.

Podniosłem głowę.

Wysoki, szczupły mężczyzna o świdrującym spojrzeniu i szerokim uśmiechu, wpatrywał się we mnie intensywnie.

- Manfred Moody, nowy nauczyciel obrony przeciw czarnej magii – przedstawił się.