Eliksir Nadziei

Niespokojnie kręciłem się po gabinecie dyrektorskim. Irracjonalny strach, że jutro na pierwszym zadaniu Turniejowym wydarzy się coś strasznego, wprost paraliżowała.

- Dyrektorze, sądzę że smoki… – zacząłem cicho, ale dyrektor jednym machnięciem ręki mnie uciszył.

- Martwisz się o zawodników? – zapytał z uśmiechem. – Mogę cię zapewnić, że reprezentanci już od kilku tygodni uczą się jak pokonać smoka.

Spojrzałem na niego zdziwiony. Oczywiście, jak zwykle tajemnica, przestała być tajemnicą… 

- Mimo wszystko dobrze wiedzieć, że martwisz się o całkiem obcych ludzi – powiedział coraz szerzej uśmiechnięty.

Wzruszyłem ramionami, zastanawiając się, czy jest sens tłumaczyć Dumbledore’owi, że wcale nie martwię się o reprezentantów. Jak dla mnie niektórzy, tacy jak Potter mogli w ogóle nie przejść przez pierwszy etap.

- Chyba wezwał mnie pan z innego powodu – zauważyłem cierpko.

Mężczyzna zlustrował mnie uważnym spojrzeniem. Przez kilka chwil zastanawiał się, nad słowami jakie chciał mi powiedzieć.

- Severusie, czy istnieje cień szansy, że eliksir, jaki chce uwarzyć Blanche zadziała? – zapytał cicho.

Spojrzałem na niego zdruzgotany. A więc ta mała gówniara, zdążyła rozpowiedzieć połowie szkoły o eliksirze, jakiego skuteczności nie jestem nawet w stanie sam potwierdzić?

Wspaniale. Po prostu wspaniale!

Swoją drogą muszę odjąć jej z pięćdziesiąt punktów za zbyt długi język.

- Nie wiem, tak naprawdę nigdy nie warzyłem niczego o takich składnikach – wysiliłem się na uprzejmy, suchy ton.

- Jesteś Mistrzem Eliksirów, napisałeś kilka książek, stworzyłeś jakieś nowe eliksiry… – zaczął mężczyzna.

- Napisałem książki, bo trzeba było uporządkować parę reguł. Stworzyłem kilkanaście nowych eliksirów, bo przez pewien okres życia usilnie studiowałem właściwości magiczne roślin – wycedziłem. – Nie odkryłem niczego nowego, po prostu zebrałem fakty – zakończyłem cicho.

W sali zapanowała cisza. Gdzieś za mną, feniks poruszył się niespokojnie. Dyrektor patrzył mi prosto w oczy, mimo, że było to bardzo poważne spojrzenie czaiła się w nim jakaś nutka ciepła.

- Naprawdę sądzisz, że Eliksir Spokoju, to nic niewarty epizod w twoim życiu? – zapytał bardzo cichym głosem.

Pokręciłem z niedowierzaniem głową. A jakie miało teraz znaczenie, czy wymyśliłem jakiś eliksir?

- Dyrektorze – zacząłem najbardziej neutralnym tonem na jaki mnie było stać. – Nie mogę obiecać, że ten eliksir, który tak pragnie uwarzyć White w ogóle da się uwarzyć – zakończyłem.

Mężczyzna wstał i powolnym krokiem podszedł do okna. Gwiaździste niebo, było wyjątkowo dziś przejrzyste.

- Wiesz, dlaczego ona tak bardzo pragnie go zrobić? – zapytał niemal szeptem.

Pokręciłem głową.

- Eden, leży w Świętym Mungu, jej stan nie jest najlepszy. Delikatnie mówiąc jest tragiczny – głos dyrektora pewien był bólu.

- Eden?! – zakrztusiłem się. – Przecież chwilę temu miałem z nią lekcje…

- Mówię o matce, Blanche.

Spuściłem wzrok.

Czyżby ta kobieta, przekonana o własnej wyższości nad tłumem zwykłych śmiertelników, naprawdę potrzebowała pomocy?

Czy jej stan był na tyle poważny, że wymagał interwencji starożytnych eliksirów?

White, dobra White. Rozpacz w oczach i bezgraniczna wiara, że gdy jej pomogę, uwarzy ten eliksir. To dlatego, była tak zdeterminowana.

- Eliksir Nadziei – powiedziałem cicho. – Tak, tłumaczymy jego nazwę.