Czarna Puszcza

- Cholera, Naddall, możesz się nie guzdrać? – zapytałem wściekły.

Spojrzała na mnie ze złośliwym uśmiechem i nie spiesząc się dalej, szła tym swoim powolnym krokiem. Zakląłem ze złości, pod nosem.

- Nie podoba ci się to miejsce, Snape? – rzuciła złośliwie.

- Nie, nie podoba. Nie nawykłem do takich warunków, ale tobie zdaje się one odpowiadają, co? – warknąłem.

Roześmiała się piskliwie, płosząc jakieś ptaki, siedzące w koronach drzew.

- Nie spodziewałam się takiego zżycia z… czekaj ile ona ma lat? – udawała, że liczy na palcach – trzy… siedem… piętnaście… nie czternaście lat… Ale za to jaka urocza – zakpiła. – „A ja pana bardzo lubię” – naśladowała przyjemny głos Blanche w jej wykonaniu wyjątkowo nieefektowny.

- Grabisz sobie – warknąłem zimno.

Spojrzała na mnie ironicznie i powiedziała:

- Doprawdy, nie wiedziałem, że jesteś taki miękki – nabijała się. – Och, Snape, a może misia?

- Tort czekoladowy – warknąłem przez zaciśnięte zęby.

Zatrzymała się i spojrzała na mnie głupkowato.

- Że co? – zapytała najwyraźniej zdruzgotana moją odpowiedzią.

- Tort czekoladowy. – powtórzyłem spokojnie. – Nie chcę misia, ale chętnie wziąłbym tort czekoladowy.

Naddall parsknęła udawanym śmiechem.

- Lecz się – wycedziła w końcu.

Przez kilka minut szliśmy w zupełnej ciszy.

Czarna Puszcza to okropne miejsce, przy niej moje lochy jawią się jako całkiem sympatyczne i przytulne.

Ogromne, stare drzewa szumiały groźnie. Mokra ściółka leśna, pełna była dziwnych małych stworzeń pełzających i wijących się pod moimi stopami.

- Naddall, może chcesz wziąć jakieś zwierzątko do domu? – zapytałem złośliwie. – Proponowałbym skorpiona, alb tarantulę.

- Rozważę, ale wolę węże i żmije – wycedziła zimno.

- Nie krępuj się, możesz brać garściami, na pewno trafisz na coś co lubisz – kontynuowałem.

Gabriele roześmiała się piskliwie. Spojrzałem na nią ze złością.

- Wyobrażam sobie właśnie pewną uczennicę – wyjaśniła sarkastycznie. – Profesorze, boję się! – zapiszczała. – Boję się, że zabije pan jedno z tych zwierzątek!

- Zamknij się – próbowałem uciszyć Naddall, ale ona wyraźnie się rozkręcała.

- Panie profesorze, to co pan zrobił było niesprawiedliwe i… – zaczęła.

- Jesteśmy na miejscu – przerwałem jej.

——————

Siedzieliśmy na lekcji zaklęć. Hiena, zgrabnie wykonywała swoje zaklęcia. Zresztą tak samo zgranie wychodziło mi i Naddall. Tylko Rudolf sprawiał wrażenie, jakby chciał te całe zaklęcia czasu, wyrzucić z programu nauczania.

- Brawo! – zakrzyknął Flitwick, patrząc jak pióro Hieny znika i pojawia się po dziesięciu sekundach na jego biurku. – Wspaniale! Dziesięć punktów dla Slytherinu.

Dziewczyna spojrzała na niego i uśmiechnęła się niepewnie.

- Uciekając przed losem, doganiasz go – powiedziała nagle.

Klasa ryknęła śmiechem, tylko profesor zbladł i uważnie przyglądał się Hienie.

- Wracajcie do zaklęć – szepnął w końcu. – Wilhelmino, mogę cię prosić na słówko?

Dziewczyna podeszła do niego i cicho zaczęli o czymś rozmawiać.

Rudolf tęsknie spojrzał w stronę Hieny.

- Ile dałbym, żeby nie robić tych durnych zaklęć – westchnął.

- Poproś Belatrix, ona za ciebie zrobi wszystko – zauważyłem trafnie.

- Dokładnie – skomentowała Naddall. – Ciekawe, czego chce Flitwick.

- Pewnie karze jej teraz przysiąc, że niczego więcej nie przepowie.

Gabriele uśmiechnęła się pod nosem.

Coś głośno zasyczało i piórko Rudolfa spaliło się. A właściwie zaczęło palić się na naszej ławce, a skończyło na biurku Flitwicka.

Nauczyciel, tak był zaaferowany rozmową z Hieną, że nawet tego nie dostrzegł.

Dopiero dzwonek przywrócił go do rzeczywistości.

- Poćwiczcie zaklęcia czasowe, a pan panie Lastrange napisze mi jeszcze esej na dwie stopy na temat: „Błędy w wykonywaniu Czasowych Zaklęć”.

Rudolf zaklął ze złości, gdy już byliśmy na przerwie.

- O czym rozmawialiście? – zapytała Naddall, Hienę.

Dziewczyna zachichotała.

- Interpretowaliśmy to, co powiedziałam.

- I to było takie zabawne? – rzucił ze złością Rudolf.

- Nie, zabawne, było to, że zdążyłam dopowiedzieć jeszcze dwie przepowiednie.