Krótki wykład na temat szczęścia

Kiedy dyrektor tydzień temu poprosił mnie, abym pojechał po Blanche, nawet nie czułem się zobowiązany, aby protestować.

Bo, tak naprawdę polubiłem ją. Polubiłem tą dziewczynę, która chciałaby nawracać świat, która wierzy, że w życiu jest miejsce na same dobro.

Eden strasznie zmieniła się po tych zaledwie dwóch miesiącach nieobecności. Była wyższa i szczuplejsza. Granatowe oczy błyszczały blaskiem, na prostym nosku pojawiło się kilka małych piegów, wiśniowe usta wykrzywił szeroki uśmiech, gdy mnie zauważyła.

- Pan profesor! – krzyknęła uradowana. – Nawet pan nie wie, jak się, cieszę, że pana widzę!

- Myślę, że cieszysz się bardzo – warknąłem kąśliwie, udając, że mnie to nic nie obchodzi.

Choć tak naprawdę czułem się dziwnie. Było mi… MIŁO. Byłem zadowolony, że ktoś mnie naprawdę lubi, bezinteresownie, szczerze, za darmo.

- Przeczytałam już wszystkie książki, jakie dał mi pan na wakacje – zaczęła rozmowę Blanche.

Spojrzałem na nią lekko zdruzgotany.

- Przeczytałaś dwadzieścia trzy książki?! – zapytałem, aby upewnić się, czy się nie przesłyszałem.

- Tak – pokiwała z zapałem głową.

- Jak przypuszczam bardzo interesująca lektura – rzuciłem złośliwie.

Dźwięczny, przypominający dzwoneczki śmiech rozniósł się wokoło nas.

- Nazbyt – odparła.

Przystanąłem. Przez chwilę mierzyłem ją niedowierzającym spojrzeniem. Tylko, że Eden nie wyglądała na osobę, która żartuje.

- Jesteś niemożliwa – powiedziałem w końcu.

Przez kilka chwil szliśmy w milczeniu. Ja zastanawiałem się, jak to jest możliwe, że ktoś taki jak ona jeszcze chodzi po tym pełnym nienawiści świecie. Czysty, nieskalany, naiwny ale dobry.

- Wie pan dlaczego niektórzy ludzie nie umieją być szczęśliwi? – przerwała ciszę Blanche.

- Nie, ale pewnie, za chwilę mi powiesz – odpowiedziałem cicho.

- Oni, nie umieją cieszyć się ze szczęścia, które jest wokoło nich – wyjaśniła zgodnie z moimi oczekiwaniami.

Wzruszyłem ramionami.

- A jakież to szczęście, tak nas otacza? – zapytałem spokojnie.

- Nie zauważa go pan? – zdziwiła się.

Przez kilka sekund patrzyła na mnie, jakby wyrosły mi czułki, a potem podbiegła kilka kroków do przodu. I zrobiła pirueta. Jej jasne, złote włosy zawirowały razem z nią.

- Szczęście jest wszędzie – wyszeptała spokojnie.

Przykucnęła jakby czegoś szukając. Po chwili uśmiechnęła się pod nosem, podniosła coś i podeszła do mnie.

W ręku trzymała małą biedronkę.

- Ona przynosi szczęście – powiedziała – i ten Żuk Gnojownik, który pan z pasją uciera do eliksirów też. Szczęście, to widzieć wstające słońce i słońce, które chowa się za horyzontem. Szczęście to uśmiech matki, gdy patrzy na swoja pociechę. Szczęście to rodzące się do życia kwiaty po zimowej ochłodzie. Szczęście to przychylne spojrzenie, to radość na zatroskanej twarzy, to zielona trawa. Szczęście to ta wartość, która jest wszędzie wokół nas, a której nikt nie widzi – zakończyła.

Patrzyłem na nią z niedowierzaniem.

- Jesteś chora – warknąłem w końcu.

- Ale szczęśliwa, bo umiem cieszyć się szczęściem innych – uzupełniła.