Szlabany Hieny

Przenikliwy ból przeszył mi ramię. Co się dzieje? Podtoczyłem rękaw szaty. Mroczny Znak był lekko zaróżowiony. Osunąłem się na ziemię.

Czyżby to naprawdę zwiastowało powrót Tego – Którego – Imienia – Nie – Wolno – Wymawiać?

Ciężki pot spływał mi po plecach, nie chciałem tego. Jestem za stary na takie zabawy w przekaż kłamstwo dalej.

Drzwi otworzyły się z hukiem.

- Panie profesorze! – krzyknęła Blanche wyrywając mnie z głębokiego zamyślenia.

Spojrzałem na nią oburzony, przez chwilę zastanawiając się, czego ona znowu chce.

- Gryfindor właśnie stracił…

- Mam pierwsze osiem składników – przerwała mi.

- Gratuluję – warknąłem złośliwie. – Jak zdobędziesz pozostałe dziewięć, będziemy rozmawiać o rozpoczęciu warzenia – uśmiechnąłem się jadowicie.

Przez chwilę patrzyła na mnie jakby się nad czymś wyraźnie zastanawiała.

- Dlaczego, siedzi pan na podłodze? – zapytała.

Okropny ceglasty rumieniec wystąpił mi na policzki. Momentalnie podniosłem się z ziemi. Całe szczęście, że ramię zostało chwilę przed jej wpadnięciem zakryte.

- Bo nie siedzę na krześle – powiedziałem najbardziej mrocznym głosem na jaki było mnie stać.

- Możemy zacząć warzyć ten eliksir? Błagam pana – prosiła.

- Nie masz składników – przerwałem jej wściekły.

- Ale jeśli teraz zaczniemy warzyć, pod koniec roku szkolnego eliksir będzie gotowy – upierała się. – To naprawdę dla mnie śmiertelnie ważne – zakończyła i spuściła głowę, starała się nie pokazać, że płacze, ale i tak zdążyłem to zauważyć.

Chyba mięknę, na stare lata…

- Dobrze – wycedziłem cicho – przynieś na jutro te składniki.

- Dziękuję! Dziękuję! Dziękuję! – zawyła podskakując. – Jest pan kochany!

- Blanche! – spojrzałem na nią karcąco, co tylko wzmogło jej śmiech.

—

Hiena nerwowo bawiła się paskiem od swojej torby. Rudolf, co jakiś czas rzucał jej wściekłe spojrzenie. Nie wiedziałem o co może im chodzić, ale i nie naciskałem, bo zazwyczaj naciskanie nic nie dawało.

Naddall popatrzyła na nich przymrużając oczy.

Hepzibah spojrzała na zegarek, po czym zerwała się i pognała w stronę wyjścia z pokoju wspólnego, kolejny raz mrucząc coś o szlabanie.

- Poleciała! – krzyknął wściekły Rudolf. – Szerokiej drogi!

Rzucił w nas morderczym spojrzeniem, szukając jakiejś aprobaty, ale ja akurat czytałem książkę, a Naddall uśmiechała się patrząc w ogień.

- Skarbie, czy coś się stało? – podniosłem wzrok słysząc jak Bellatrix łasi się do Lastrange’a.

- Nie! – ryknął w odpowiedzi.

- Spokojnie! – włączyła się do dyskusji Naddall. – Co ci ta cizia zrobiła?

Rudolf wyglądał, jakby miał zamiar kogoś pobić, ale w porę się powstrzymał.

Gabriele skinęła ku mnie głową i już po chwili razem wychodziliśmy z pokoju wspólnego.

- Pies ogrodnika – podsumowała Rudolfa.

- Co się stało? – zapytałem ignorując zupełnie jej wcześniejszą wypowiedź.

- Chcę porozmawiać, o Hienie i jej szlabanach. Wydaje mi się, że tylko ty z naszej czwórki nie zauważasz tego co dla mnie i Lastrange’a jest oczywiste.

Popatrzyłem na nią zdruzgotany, jedno chodziło mi po głowie, ale wolałem o tym nie wspominać.

- Czy dotyczy to…. – zacząłem.

- Tak – przerwała kiwając głową. – Chodźmy na błonia.

Usiedliśmy pod jednym z rozłożystych drzew na błoniach. Właściwe ja usiadłem, a Naddall chodziła koło mnie w kółko.

- Więc? 

- Wydaje mi się, że Hienę i Manfreda coś łączy – powiedziała cicho.

Momentalnie poderwałem się z trawy. Podszedłem do jeziora. Gabriele podążyła za mną. Wziąłem z ziemi kilka kamyków i zacząłem nimi ciskać na oślep w wodę.

- Sugerujesz romans? – wycedziłem cicho.

- Snape, spójrz na fakty – warknęła złośliwie. – Coś ostatnio wyjątkowo często dostaje te szlabany. Średnio raz dziennie.

- To o niczym nie świadczy – mruknąłem.

- Moody nie jest stary. Może ma dwadzieścia trzy lata, może rok więcej – przekonywała. – Nie jest jakimś bóstwem, ale Hienie mógł się spodobać.

Przestałem udawać, że nie rozumiem o co jej chodzi.

Ale Manfred? Był jedynym nauczycielem, który lubił mnie za darmo. Za nic. Nie mógł zwyczajnie zabawiać się kosztem Hepzibah.

- Wiem, że go lubisz – chciała coś dodać, ale pokręciłem przecząco głową.

Hiena i Moody w Hogsmeade. Ciągłe znikanie Hieny. Codzienne szlabany.

- Nikt inny nie zwrócił na nią uwagi – wycedziłem z sarkazmem – ale to jej pomaga. Teraz jest szczęśliwsza.

- Ciekawe na jak długo – zironizowała. – W tym roku kończymy Hogwart. Skandal to to, czego Hienie potrzeba – cedziła zimno słowa.

- Jesteś zazdrosna – warknąłem wściekły.

- Po prostu… – zaczęła, ale przerwałem jej.

- Każdy kogoś ma, oprócz ciebie – szydziłem.

Naddal wyglądała jakby miała zamiar dać mi w twarz, ale po chwili zaczęła się piskliwie śmiać.

- Przynajmniej nie zakochuję się w osobach pokroju Narcyzy – odgryzła się

—

Kociołek z Eliksirem Nadziei już od kilku dni warzył się nad kominkiem i powoli zacząłem żałować, że zgodziłem się na tą całą pomoc. 

Jedno było dobre: Blanche wróciła do przygotowań do konkursu. Więcej zadawała teraz pytań na temat różnych składników i powoli zaczęła nadrabiać zaległości dotyczące innych przedmiotów. Bo jak usłyszałem w pokoju nauczycielskim ostatnio bardzo się opuściła.

- Panie profesorze – zaczęła na jednej z dodatkowych lekcji.

Spojrzałem na nią z nad stosu sprawdzianów.

- Czy umie pan tańczyć? – zadała niewinne pytanie.

Przez chwilę zacząłem się zastanawiać do czego ona zmierza, ale na moje nieszczęście niczego podejrzanego nie wyczułem.

- A czy to ma jakiś związek z eliksirem jaki warzysz? – warknąłem asekuracyjnie.

Uśmiechnęła się pod nosem. Najwidoczniej doszła do wniosku, że ma jakiś związek.

- Zatańczy pan ze mną na balu?

- Ty sobie żartujesz, prawda? – jednak po minie dziewczyny, zrozumiałem, ze mówi jak najbardziej poważnie. – Nie zrobię z siebie idioty na oczach całej szkoły.

- Nie umie pan tańczyć? – zapytała ze zrozumieniem. – Niech się pan nie martwi, mogę udzielić panu kilku lekcji – dodała niewinnie.

Przez chwilę miałem ochotę roześmiać się z jej pomysłu.

- Jesteś absurdalna, wiesz? – warknąłem tylko.

- Zatańczy pan ze mną? – nie dawała za wygraną.

- Skończyłaś warzyć ten eliksir? – odpowiedziałem.

- Czyli pan ze mną zatańczy – podsumowała.

- Czy ktoś ci mówił, że jesteś irytująca? – zapytałem złośliwie.

- Pan, co jakieś pół godziny – odpowiedziała nie zrażając się.

- I naprawdę to do Ciebie nie dociera? – warknąłem z niedowierzaniem.

Zamilkła, jakby się nad czymś zastanawiała.

- Gdybym przestała być irytująca, to czy to nadal byłabym ja? – zapytała w końcu filozoficznie.