- Spokój! – warknąłem wchodząc do klasy.
Lekcja z gryfonami i ślizgonami. Sławetny piąty rok. Blanche rzuciła mi zainteresowane spojrzenie, po chwili chyba doszła do wniosku, że jednak nic ciekawego się nie dzieje, bo znowu zaczęła coś mazać na zwitku papieru. Potter zamilkł, założył ręce na piersiach i rzucił mi spojrzenie z kategorii: „dajcie mi nóż, a spełnię swoją powinność”. Zacisnąłem konwulsyjnie ręce, aby przypadkiem nie udowodnić przemądrzałemu bachorowi, że kto inny mógłby tu użyć noża.
- Zanim zaczniemy dzisiejszą lekcję uważam za stosowne przypomnieć wam, że w czerwcu będziecie zdawać ważny egzamin, podczas którego wykażecie waszą wiedzę na temat sporządzania i zastosowania magicznych eliksirów. Niektórzy z was wykazują, co prawda, cechy skretynienia, ale mam wciąż nadzieję, że wszyscy zasłużą przynajmniej na dostateczny, jeśli nie chcą zasłużyć na mój gniew – zakończyłem cichym świszczącym głosem.
Kilkanaście łbów patrzyło na mnie z zainteresowaniem.
- Ale zanim owa szczęśliwa chwila nadejdzie, mamy przed sobą cały rok, więc niezależnie od tego, czy ktoś zamierza zdawać owutemy z eliksirów czy nie, radzę wszystkim, by skupili wysiłki na osiągnięciu tego wysokiego poziomu wiedzy, którego będę oczekiwał od moich uczniów podczas zaliczania sumów. Dzisiaj będziemy sporządzać eliksir, który często pojawia się podczas zaliczania Standardowych Umiejętności Magicznych: eliksir spokoju, który uśmierza lęk i łagodzi niepokój. Ale ostrzeżenie, jeśli zadrży wam ręka, przy odmierzaniu poszczególnych składników, ten, kto wasz wywar wypije, może zapaść w głęboki sen, z którego może się nie obudzić. Musicie więc bardzo skupić się nad tym co robicie. Ingrediencje i sposób sporządzenia eliksiru są wypisane na tablicy. Wszystko co wam będzie do tego potrzebne znajdziecie w kredensie. Macie na to półtorej godziny… Start – zakończyłem.
Z rozbawieniem obserwowałem jak z zaciętymi minami zabierają się do pracy. Jedynie Blanche siedziała przy swoim stoliku nadal zawzięcie gryzmoląc na zwitku papieru.
- Może czas się wziąć do pracy? Gryffindor stracił pięć punktów, za twój olewacki stosunek do przedmiotu – wycedziłem.
- Czy wydawało się, panu kiedyś, że… – zaczęła jak zwykle nie przejmując się straconymi punktami. – Czy miał pan kiedyś uczucie, że zrobił pan nieświadomie coś strasznego? – zapytała.
Wzruszyłem ramionami.
- White, to że twoja matka zmarła, to nie jest w żadnym stopniu twoja wina – warknąłem cicho. – Mogłabyś ponosić jakąkolwiek winę, gdybyś nie próbowała niczego zrobić, a teraz z łaski swojej odłóż tą kartkę papieru i zacznij przyrządzać eliksir – zakończyłem.
- Wiem, ale i tak mam dziwne wrażenie, że jednak popełniłam gdzieś jakiś błąd – westchnęła i spojrzała na mnie usilnie się nad czymś zastanawiając.
- Blanche – nabrałem powietrza w płuca – skoro potrzebujesz specjalnego zaproszenia, ażeby zacząć…
- Już – uśmiechnęła się delikatnie i ruszyła w stronę szafki z ingrediencjami.
Pokręciłem z głową. Ona czasami zachowuje się bardzo dziwnie. Zapach spalonego kociołka dobiegł do moich nozdrzy.
- Longbottom! – wysyczałem jowialnie. – Gratulacje!
Półtora godziny później (choć z drugiej strony powinienem stwierdzić: cztery spalone kociołki i jedno poparzenie później), wycedziłem:
- Teraz z waszego wywaru powinna się już unosić srebrna para.
Zacząłem przechodzić wokół kociołków uczniów, obserwując ich pracę. Szablozębna kujonka, która pozbyła się szablozębnego uśmiechu wykonała jak zwykle wszystko bezbłędnie.
- Potter, czy możesz mi powiedzieć, co to ma być? – zapytałem cicho.
- Eliksir spokoju – wystękał chłopak.
- A powiedz mi, Potter, czy ty umiesz czytać? – warknąłem.
- Tak, umiem – odpowiedział zaczepnie głupi dzieciak.
- To przeczytaj mi trzeci wiersz instrukcji – rozkazałem.
- Dodaj sproszkowany kamień księżycowy, zamieszaj trzy razy przeciwnie do ruchów wskazówek zegara, gotuj przez siedem minut, a następnie dodaj dwie krople syropu z ciemiernika czarnego – ostatnie słowa ledwo wyszeptał.
- Zrobiłeś wszystko, co napisano w trzecim punkcie?
- Nie – Złoty Chłopiec sprawiał wrażenie wściekłego i z trudem panującego nad swoimi nerwami.
- Słucham?
- Nie. Zapomniałem o ciemierniku…
- Wiem, że zapomniałeś, Potter, a to znaczy, że to, co tu uwarzyłeś, nie ma najmniejszej wartości. Evanseco.
W kociołku chłopaka zrobiło się pusto. Rzucił mi pełne nienawiści spojrzenie.
- Każdy kto zdołał, przeczytać instrukcję napełni teraz kolbę próbką swego wywaru, zaopatrzy ją w nalepkę ze swoim nazwiskiem i postawi na moim biurku. Praca domowa dwanaście cali pergaminu na temat właściwości kamienia księżycowego i jego zastosowania przy sporządzaniu eliksirów. Macie mi to oddać w czwartek – zakończyłem.
Jak skazańcy oddawali mi te swoje wypociny.
- To było bardzo chamskie – powiedziała Blanche, zdając swój idealnie przyrządzony eliksir.
- White, czy to było do mnie? – warknąłem.
- Nie – pokręciła głową. – Powiedziałam, to do tego małego żuka siedzącego na moim ramieniu – wskazała na ramię z powagą. – Wie, pan co on powiedział?
- Ty naprawdę się źle czujesz…
- Żuczek, powiedział, że nie umie pan patrzyć poza pryzmat uprzedzenia – wzruszyła ramionami. – Wydaje mi się, że ma świętą rację…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz