Szczere wyznania

Od mojego powrotu do Czarnego Pana minęło dwa tygodnie. Podczas tego okresu, zdążyłem wydobrzeć i co najważniejsze oswoić się z myślą podwójnego szpiegostwa. Naddall przebywała na terenie szkoły średnio dwa razy na tydzień, a i to tylko po to, aby wspomnieć o czymś dyrektorowi i wyjść nie zamieniając ze mną nawet dwóch słow.

Nie żeby mi to przeszkadzało. Czasami miałem głęboko dosyć jej mądrości.

Czarny Pan wezwał mnie do siebie tylko raz i tylko po to, aby wydać mi rozkazy. Zgodnie z przewidywaniami Dumbledore’a nakazał mi donosić o wszystkim, co planuje Drops.

Stanąłem przy oknie, uważnie spoglądając na otaczających mnie ludzi. Moody, prawdziwy Moody, stał przy kominku i uważnie śledził zachowanie każdego z obecnych w salonie. McGonagall nerwowo popijała herbatkę, a Remus Lupin wyglądający, jakby przybyło mu kilkanaście lat, ze spuszczoną głową oglądał własne buty.

Po chwili drzwi się otworzyły i wszedł przez nie dyrektor w towarzystwie Naddall. Kobieta wyglądała na szczuplejszą niż wcześniej, a jej twarz była jakaś bardziej niż zwykle zacięta. Przez chwilę patrzyła mi prosto w oczy, dając nieme znaki, abym udał, że widzę ją po raz pierwszy w życiu. Po chwili rzuciła mściwe spojrzenie na aurora i uśmiechnęła się zimno.

Czarna przybrudzona peleryna, którą przed chwilą zdjęła opadła bezwiednie na krzesło Dumbledore’a.

- Jesteście najbardziej zaufanymi ludźmi – zaczął dyrektor. Uśmiechnął się ciepło do nas. – Czas zdjąć maski – dodał tajemniczo. – Najpierw, Alastorze, ty.

Moody spojrzał na mnie niechętnie.

- Zabiłem własnego syna – wyszeptał.

Po zebranych przeszedł jęk oburzenia, ale i zdziwienia. Widocznie mało kto wiedział o Manfredzie… 

Tylko ja i Naddall wydawaliśmy się nieświadomi słów jakie wypowiedział na głos, stary auror.

- Gdyby nie ty, Albusie, siedziałbym w Azkabanie. Zarzekam się, że zwerbuję nowych członków do Zakonu Feniksa – zakończył, cichym bezbarwnym tonem.

- Minerwo?

- Zakon może na mnie liczyć. Oświadczam, że prędzej zginę, niż dopuszczę się jego zdrady. To było… – ale dyrektor pokręcił głową, więc kobieta zamilkła.

- Remusie?

- Nie mam nic cennego. Wilkołak, biedny i znienawidzony, jeśli może się przydać w Zakonie…

- Severusie? – z zamyślenia wyrwał mnie lekki, lecz stanowczy głos.

- Wróciłem do Czarnego Pana – rzuciłem ostentacyjne spojrzenie w kierunku zebranych. – Kolejny raz szpieg – zakończyłem z satysfakcją.

Nastała świdrująca cisza. Zakląłem w duchu. Oni wcale nie musieli wiedzieć i gdyby nie wyraźna i zdeterminowana prośba dyrektora, nie wiedzieliby.

- I na końcu ja – odezwała się przerywając ciszę Naddall. – Zaraz wyjawię wam coś, co sprawi, że nie tylko znienawidzicie mnie jeszcze mocniej, ale również zapragniecie się na mnie zemścić. Głupi ludzie – zrobiła krótką pauzę – w porównaniu z moją zbrodnią, wasze to problemy przedszkolaka – roześmiała się piskliwie. – Zabiłam? – spojrzała nonszalancko na Moody’ego. – Nadal zabijam. Słabych i głupców. Sądzę zresztą, że robię jakąś przysługę dla ludzkości. Rodzina mnie zdradziła? – tym razem skierowała wzrok na Minerwę. – Cały czas zdradza. Wzbudzam nienawiść? – Lupin skulił się od miażdżącego wzroku Gabriele. – Nienawiść, jaką czują do ciebie wilkołaku w porównaniu do tej, którą czują do mnie, to miłość. Szpiegostwo – roześmiała się gorzko, ale nie spojrzała na mnie – chyba najtragiczniejsze i tylko tu, nie dotyczy mnie, aż tak bezpośrednio – zakończyła.

W pokoju zapanowała grobowa cisza. Naddall wyjęła różdżkę.

- A teraz czas na mój sekret – wycedziła.

Nakreśliła różdżką trzy wyrazy:

GABRIELE NORMA NADDALL

Gdy litery zajaśniały zgniłozielonym blaskiem i każdy z obecnych mógł je przeczytać machnęła różdżką i zaczęły się szybko przestawiać.

MORGANA ANABELL RIDDLE – zamigotało w powietrzu.

- Zabić ją! – wrzasnął Moody.

- Zabić? – podchwyciła kobieta. – Ależ proszę głupcze. Rzuć we mnie tu i teraz zaklęcie uśmiercające, a ręczę, że zginiesz w najgorszych męczarniach – wycharczała. – Wy, głupcy, którzy patrzycie sercem, a nie rozumem – wyszydziła – tylko na tyle was stać: „zabić ją”. Mało melodyjnie, nieetycznie, chociaż wrzeszczycie, że etyka i morały to pierwsze miejsce.

- Nie masz prawa – zaczął Dumbledore.

- A ty? Nie powiesz im o swojej tajemnicy? – przerwała mu. – A może polityka zależności nie dotyczy wielkiego i dobrego dyrektora Hogwartu?

Trzasnęły drzwi. Albus Dumbledore spojrzał na mnie wzrokiem: „idź za nią”.Wyszedłem.

Stała całkiem niedaleko. Na korytarzu na trzecim piętrze i wyglądała prze okno.

- Wiesz, co jest najbardziej chore? – zapytała cicho.

Pokręciłem głową. Nie siliłem się na złośliwości i grubiaństwa. Przecież Naddall… Riddle i tak bez żadnych trudności pokonałaby mnie.

- Jedyną osobą, która nigdy w życiu mnie nie zawiodła, jest MÓJ ojciec – zaśmiała się gorzko. – Znienawidzony przez miliony, podziwiany przez setki. On jeden nigdy mnie nie zawiódł, bo nigdy niczego nie obiecywał – dodała cicho. – Nigdy nawet nie udał, że mu na mnie zależy, bardziej niż na innym śmierciożercy. I akurat jego muszę zdradzić – kolejny gorzki śmiech. – Zdradzę jedyną osobę, która nigdy nie zdradziła mnie.