Smoki? - powtórzyłem jak echo

Kolejne dni mijały całkiem spokojnie. Wróciłem do mojego domu razem z Merlinem, czytałem masę książek (większa część z nich to same bzdury), odwiedziłem grób mojej matki.

Otrzymałem kilka listów od Lucjusza, który zawzięcie zapraszał mnie do siebie na obiad, bal. Cały czas odmawiałem, trochę przez to, że czułem się niezręcznie w towarzystwie Narcyzy, z drugiej strony dlatego, że sama głowa rodu była wybitnie zafascynowana Naddall (co mnie trochę irytowało).

Podejrzewałem, że ta nadmierna fascynacja miała podłoże czysto ekonomiczne. Idiota podejrzewał, że dziewczyna chce przywrócić do istnienia śmierciożerców. Ciekawe, skąd u niego, takie idiotyczne pomysły.

Co kilka dni pojawiałem się w szkole. Te wakacje, były zmarnowane dla niemal wszystkich nauczycieli. Turniej Trójmagiczny wymagał masy czasu i ogromnej ilości pracy. Ostatecznie każdy z grona pedagogicznego miał jakieś zadanie.

Do mnie należała rozmowa z Igorem Karkarowem. Musiałem wymusić na nim przyrzeczenie, że żaden z jego uczniów nie będzie na terenie Hogwartu używać czarnomagicznych zaklęć. Poszło zdecydowanie według mnie zbyt prosto. Myślałem, że będzie o wiele gorzej.

Butny charakter Karkarowa został widocznie silnie przytemperowany w Azkabanie.

Co się tyczy Turnieju Trójmagicznego. Oczywiście najwięcej pracy miał Albus Dumbledore.

Ostatnio kiedy rozmawiałem z nim na ten temat wydawał się mocno znużony i nawet zniesmaczony całą tą zabawą.

- Wszystko ma być w jak największym bezpieczeństwie, ale nie ufam Ministerstwu. – westchnął. – Od kilku tygodni Knot robi wszystko co się da, aby utrudnić mi pracę.

Uśmiechnąłem się krzywo.

- Knot zawsze był nadętym idiotą – wyraziłem swoją opinię.

Dyrektor uśmiechnął się pod nosem, po chwili jednak spoważniał.

- Coraz częściej kręci się koło niego Lucjusz Malfoy – zaczął.

Pewnie czeka, aż wyskoczę z propozycją wypytania Malfoy’a o co konkretnie mu chodzi, ale ja milczałem jak grób.

- Severusie, chciałbym cię prosić… – dał za wygraną.

- Oczywiście – odparłem natychmiast.

- Dziękuję – westchnął. – Ministerstwo wymyśliło tak głupie zadania, a Knot uparł się na smoki – pokręcił z niedowierzaniem głową.

- Smoki? – powtórzyłem jak echo.

- Smoki – pokiwał głową. – Nikt uczniów, nie przygotowywał na takie atrakcje.

- Wybitni…- zacząłem, ale dyrektor mi przerwał.

- Severusie, czasy wybitnych jednostek powoli mijają. Nie ma już ciebie, Gabriele, Locka, Trainga, Freya, Gayzabyego, nie ma nawet następcy Lorda Voldemorta, choć wielu ma ambicje równe jego ambicjom.

- Zabrzmiało to tak, jakby pan dyrektorze, nie wierzył w uczniów – zauważyłem złośliwie.

- Wierzę, Severusie i wierzę, że wszyscy się mylimy…

————

Trzymałem ją za rękę.

- Nie martw się – pocieszyła mnie i uśmiechnęła się nieszczerze.

- Narcyza, my oboje zdradzamy… – zacząłem, ale przerwała mi.

- Nie zdradzamy. Nie można zdradzać czegoś, czego nie ma – próbowała zagłuszyć moje wyrzuty sumienia.

- Lucjusz…

- Lucjusz będzie potem, teraz jestem ja i ty, rozumiesz?

Kiwnąłem głową nie przekonany. Wokół nas świergotały jakieś ptaki.

Pierwsza wiosna po ukończeniu Hogwartu.

Mugolska wioska.

Ja, ona.

Miało być pięknie, wyszło – żałośnie.

Nawet usilne próby ratowania dobrego nastroju przez Narcyzę nic nie dawały. Chwilami wydawało mi się, że popełniam duży błąd. Ciekawe co myślała ona…