Wspomnienia

Spojrzałem na nią przerażony. Wyglądała tak dziko, tak potężnie? Po chwili opadła na poduszki i zaczęła tępo wpatrywać się w sufit.

- On nie żyje – stwierdziła po prostu. – Nie mogłam go stamtąd zabrać – dodała gorzko.

- Wilhelmino – głos dyrektora był ciepły i kojący. – Jestem pewien…

- Po co? – zapytała nagle. Miała dziwnie pusty głos, jakby ktoś pozbawił ją wszystkich emocji. – Nie musiał pan nic mówić, temu wariatowi. Albo być przy ich rozmowie, ale pan wolał wszystko załatwić po swojemu, prawda?

- Wilhelmino, nie miałem zielonego pojęcia, że Alastor Moody w ten sposób zareaguje – odpowiedział Dumbledore.

- A jak miał zareagować? Jego syn ma romans z uczennicą i to w dodatku śmierciożerczynią… – wykrzywiła usta w niemym, marazmatycznym grymasie wyrażającym coś na kształt uśmiechu?

Stałem zdezorientowany wpatrując się w nich. Nie wiedziałem o co chodziło. Bezwiednie podszedłem do parawanu. Za nim rozłożony machinalnie na łóżku spoczywał Manfred. Wyglądał jakby spał, jakby nagle zapadł w bardzo spokojny sen. Nienaturalnie blady, asymetrycznie niesymetryczny, skrajny. Wyciągnąłem rękę, aby dotknąć jego skóry. Była taka… gliniasta, ledwo ciepła. Ciało dopiero stygło…

—

- Należy wprowadzić bezwzględny porządek – zagdakała Umbridge.

Mimo upływu tygodnia nadal odczuwałem silną nienawiść patrząc na nią. „Niepełni ludzie”, przypomniało mi się jej określenie, a rękę bezwiednie zacisnąłem na różdżce.

- Niektórzy nauczyciele nie posiadają umiejętności pedagogicznych – kontynuowała uśmiechając się zbyt szeroko. – Dlatego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Magii, Korneliusza Oswalda Knota, zostaje wprowadzony w Hogwarcie urząd Wielkiego Inkwizytora – zakończyła czekając widocznie na jakieś oklaski.

- Wspaniale – wymusił z siebie jedno słowo Dumbledore i uśmiechnął się nieszczerze.

Chyba miał nadzieję, że reszta nauczycieli pójdzie za jego przykładem i uśmiechną się, jednak nikt nie był na tyle skwapliwy, aby udać cokolwiek na kształt radości. Ja osobiście dostałem nagle szczękościsku i z oczywistych powodów, mój grymas nawet przy bardzo dużej ilości dobrej chęci nie mógł zostać uznany za przejaw wesołości. Łypałem groźnie na otoczenie.

- Ekm, ekm, ekm – zakaszlał Wielki Inkwizytor Hogwartu. – Od dnia jutrzejszego rozpoczną się wizytacje, mające na celu sprawdzenie waszych kompetencji.

- Ona nie może sprawdzić niczyich kompetencji – warknąłem cicho.

Minerwa McGonagall pokiwała z aprobatą głową. Chyba po raz pierwszy od bardzo dawna zgadzaliśmy się ze sobą.

- Może – dołączył się do rozmowy Flitwick. – Póki Knot pozostanie Ministrem Magii, ta kobieta będzie mogła wszystko – zawyrokował smutno.

—

Od pogrzebu Manfreda minęły dwa tygodnie. Hiena, zmieniła się. Stała się całkiem inną osobą. Chyba dopiero po zakopaniu zwłok nauczyciela obrony zrozumiałem jak bardzo stała się nieznana mi. To już nie była chichocząca, przerażona dziewczynka, zafascynowana złym światem. To już nie była nieudolna kobieta specjalizująca się w wysadzaniu kociołków i niszczeniu przedmiotów przygotowanych do transmutacji.

- Musisz coś jeść – warknąłem podtykając jej pod nos talerz z owsianką.

Rzuciła mi niechętne spojrzenie, ale wzięła łyżkę i zaczęła dłubać w zupie.

- Jakiś ty opiekuńczy – zakpiła Naddall.

- Odwal się – wycedziłem zimno, odwracając się do niej plecami.

Wzruszyła ramionami, jakbym zrobił coś bardzo głupiego.

- Czy możesz mi powiedzieć… – zacząłem cicho.

Uśmiechnęła się przerywając mi.

- Mogę ci nawet pokazać – wyszeptała Hepzibah. – Pokażę ci dwa wspomnienia.

Godzinę później zanurzyłem twarz w myślodsiewni. Nawiedziło mnie nieprzyjemne uczucie wessania do środka. Jęknąłem cicho i już po chwili stałem w dziwnym miejscu. Wyglądało jak wymarły las. Skarłowaciałe, poczerniałe drzewa, dziwnie powyginane. nadawały miejscu ponurego charakteru. Wrony i kruki siedzące na ich gałęziach spoglądały na mnie złowrogo. W oddali majaczyło urwisko i jakieś góry. Wszystko było tak ohydnie wymarłe. Przerażony zacząłem obracać się we wszystkie strony.

Hiena stojąca po mojej prawej stronie, uważnie rozejrzała się dookoła. Po chwili pewnym krokiem zaczęła iść w stronę przepaści. Chcąc nie chcąc udałem się za nią. Przez chwilę szliśmy w milczeniu, nie zaczepiani przez nikogo.

- Hep, Hep! – dobiegł nas krzyk dochodzący z urwiska. – Dłużej nie wytrzymam, spadnę!

Hiena, nie zastanawiając się długo, zaczęła biec w tamtą stronę.

- Hep, Hep! – tym razem słychać było głos od strony lasu, który dopiero minęliśmy. – Pomóż mi, otaczają mnie wilkołaki!

Zdezorientowana dziewczyna stanęła jak wryta i chyba zastanawiała się, w którą stronę ma iść.

- Will? Jesteś tu? Uciekaj, zerwij połączenie i uciekaj, za nim stanie ci się coś złego! – od strony gór dobiegł nas zdumiony męski głos.

- Manfred – wyszeptała Hiena, i tym razem zaczęła na złamanie karku pędzić w stronę gór.

Z trudem dotrzymywałem jej kroku. Z lasu zaczęły się wyłaniać dziwne stwory i pełznąć w naszą stronę. Przerażony wyjąłem różdżkę, dopiero wtedy przypomniałem sobie, że jestem we wspomnieniu i ani ja niczemu, ani nic mi nie może zrobić najmniejszej krzywdy. Zziajani dobiegliśmy do podnóża góry.

- Manfred! – krzyknęła Hiena wtulając się w mężczyznę.

Przyjrzałem mu się. Wyglądał całkiem zdrowo, nie licząc zakrwawionego ubrania. Uśmiechnął się blado do dziewczyny.

- Panno Wilson, Slytherin straci przez panią tysiąc punktów! – warknął.

Przez chwilę patrzyli na siebie, a potem roześmieli się głośno. Jakby, któreś z nich powiedziało coś bardzo zabawnego.

- Ja, ja… ja musiałam – wyszeptała dziewczyna. – Nie mogłam pozwolić, abyś odszedł – dodała cicho. – Nie w taki sposób.

- Will, mój czas już nadszedł… – zaczął.

- Wcale, nie! – przerwała mu wściekła. – Nie nadszedł, to przez twojego ojca, przez tego chorego aurora! Ja nie chcę, żeby ciebie nie było!

- Will – położył ręce na jej ramionach i spojrzał głęboko w oczy. – Nadszedł. I twój… powoli nadchodzi, ale jeszcze nie teraz – dodał cicho.

- Ja chcę iść z tobą – wyszeptała. – Nie chcę znów być sama…

–

Dolores Umbridge regularnie i całkowicie (moim skromnym zdaniem) bezsensu przychodziła do mnie na zajęcia i sporządzała dziwne i przydługie notatki w „notesiku”. Czasem odczuwałem dziwną chęć zajrzenia do tych jej notateczek, ale siłą się powstrzymywałem.

McGonagall po kolejnej wizycie Wielkiego Inkwizytora na lekcjach sprawiała wrażenie, jakby miała ochotę kogoś udusić. Obecność tej kobiety sprawiała, że w zasadzie każdy miał zły humor.

- Dlaczego cyjanek jest używany w niektórych eliksirach leczniczych, skoro sam jest jedną z największych trucizn? – zapytała Blanche.

- Pamiętaj, że w odpowiedniej ilości nic nie jest trucizną – odpowiedziałem.

- A do czego używa pan tych pasteryzowanych żab?

- Nie zadawaj, durnych pytań – warknąłem. – Krój te korzonki

- Ale mnie to interesuje – uśmiechnęła się.

- Nie podlizuj się…

Łup. Podszedłem do malutkiego zakratowanego okna. Właśnie szarżował w nie jakiś śmiesznie wyglądający ptak. Blanche podeszła do mnie.

- Apolinary! – wykrzyknęła z radością.

- Kto? – zachrzęściłem zdumiony.

- Apolinary, to sowa Nicolasa – odpowiedziała spokojnie.

- Nicolasa? – zapytałem akcentując mocniej ten wyraz.

- Nicolas to mój chłopak – wyjaśniła uśmiechając się szeroko.

- Twój chłopak? – warknąłem ironicznie. – Co za idiota, chciałby chodzić…

- Naprawdę myśli pan, że jestem taka beznadziejna? – wpadła mi w słowa Blanche. – Że nikt nigdy nie chciałby się ze mną umówić?

Przez chwilę patrzyła na mnie smutno, a potem odwróciła się na pięcie i wybiegła z lochów. Gratulacje, jak zwykle musiała opacznie pojąć moje słowa. Głupia, gówniara.

Swoją drogą, powinna się uczyć, a nie kawalerzyć!

–

Siedzieliśmy przy rozpalonym ognisku. Manfred sprawiał wrażenie wyraźnie czymś zafrasowanego. Hiena spała z głową opartą na jego ramieniu. Delikatnie objął ją w pasie najprawdopodobniej, aby przestała się trząść. Z oddali dochodziło nas dziwne wycie.

Mimowolnie wzdrygnąłem się. Nie chciałem aby to coś, co wypełzło z lasu dognało nas. Bynajmniej nie sprawiało zbyt przyjemnego wrażenia, właściwie miałem dziwną pewność, że gdyby nas dorwało, to z Hep i Manfreda, nie zostałoby wiele.

- To miejsce to przytułek – odpowiedział na jakby niezadane przeze mnie pytanie. – Mój przytułek w drodze ku lepszemu światu. Jest tak długi, jak niegodne były czyny w moim życiu. I tak wydaje mi się krótki. Chyba zdążę przejść go do jutrzejszego zmierzchu – zamilkł, zastanawiając się nad czymś. – I co ja mam z tobą zrobić? – zapytał spoglądając na dziewczynę. – Teraz wiem, już co cię czeka i nie chcę, abyś wróciła, ale nie możesz też zostać… – westchnął.

Przez kilka sekund przyglądałem się im zza półprzymkniętych powiek. Na myśl o tym, że wszystkie ich plany legły w gruzach przez tego pieprzonego aurora zalewała mnie zimna furia. Czułem, że gdybym spotkał teraz tego śmierdzącego typa na swojej drodze, zwyczajnie zabiłbym go.

- To nawet nie jest jego wina – znowu zaczął swój wywód do śpiącej Hieny Manfred. Delikatnie pogładził ją po włosach. – Tak po prostu musiało być. On zapłaci, do końca swoich dni będzie płacić, za to co zrobił. A potem jego przytułek będzie miejscem, w którym będzie pokutować. Hep, pamiętaj, że największą zemstą jaką możesz mu zadać jest przebaczenie. Nie musisz od razu go pokochać, ale wystarczy, że mu wybaczysz… To jedyna zemsta, która nie będzie niszczyć ciebie, a jedynie powolnie trawić sprawcę – westchnął.

W uszach miałem dziwne dzwoneczki. To bladłem, to czerwieniałem.

„…największą zemstą jaką, możesz mu zadać, jest przebaczenie.” – jęknąłem z oburzenia.

Przecież to żadna zemsta. To godzenie się na poniżanie. Manfred zwyczajnie broni swego ojca!

- Może wydawać ci się, to z początku śmieszne, bo wybaczenie to żadna kara, ale… Gdy wybaczysz człowiekowi takiemu jak mój ojciec, to będzie to znak, że jesteś naprawdę dobrym człowiekiem, a twój przytułek będzie lepszy niż kogokolwiek innego.

—

Zakapturzona postać, bestialsko pastwiła się nad jakąś mugolką. Stojący w kręgu śmierciożercy, sprawiali wrażenie jakby każdy kolejny wrzask nakłaniał ich do ucieczki. Czarny Pan ze znudzeniem obserwował scenę, bawiąc się nonszalancko różdżką. W chwili, gdy jego sługa chciał zabić wijącą się z bólu i poniżenia kobietę, przerwał:

- Romulusie, wierzę w twoją lojalność wobec mnie. Chciałbym, aby inny z moich najwierniejszych skrócił życie tej… – ostatnie dwa słowa wypluł – … plugawej pokraki.

Przez chwilę przypatrywał się wszystkim stojącym w kręgu, po czym jego wzrok spoczął na mnie.

- S –severusie – usłyszałem przeraźliwy szept – do ciebie należy ten zaszczyt – wyszeptał.

Wystąpiłem z kręgu. Zrobiłem kilka pozornie pewnych kroków. Udawałem nonszalancję, jakby zabicie człowieka było przerywnikiem w piciu herbaty.

Spojrzałem na kobietę leżącą u moich stóp. Dygotała z bólu i poniżenia. Jasne, długie splątane krwią i ziemią włosy, przysłaniały jej twarz. Przy bliższym jednak spojrzeniu dostrzec mogłem, że była prawie dzieckiem. Najwyżej pełnoletnim, ale ciągle jeszcze dzieckiem.

Miała takie sarnie oczy. Ogromne, płaczące, niewinne. Miała oczy człowieka, który się poddał.

Podniosłem różdżkę.

Tak bardzo, nie chciałem tego robić. Nie zabijać kogoś, kto nawet nie miał szansy się obronić. Zabijać kogoś tak podobnego do osoby, którą dobrze znałem…

- Avada Kadara! – mruknąłem cicho, ledwo dosłyszalnie.

Zielony błysk uderzył w te oczy. Przez ułamek sekundy dostrzegałem jakiś malujące się w nich zdziwienie jakby pytała, co chcę zrobić… a potem ta pustka.

Wszechogarniająca, pełna, nieskończona…

I to dziwne uczucie, jakie mnie ogarnęło. Jakby ktoś nagle położył mi na klatkę piersiową ogromny głaz. O wiele za ciężki dla zwykłego człowieka, pod którym lada chwila można się załamać, ale i na tyle słaby, że mogłem go jakimś cudem dźwigać…

- Wstąp do kręgu, mój wierny śmierciożerco. – czy mi się wydawało, czy w głosie Lorda Voldemorta dało się wyczuć drwinę?

Dwadzieścia minut później Morgana mało nie rozszarpała mnie na części podczas rozmowy.

- Trzeba było tą mugolkę jeszcze zaprosić na herbatę! – warknęła. – Musiałeś dłużej się nad nią zastanawiać?

- Ona była bezbronna – westchnąłem ciężko.

- Ona była bezbronna – przedrzeźniała mnie. – Oh, Snape, a co ty taki wrażliwy? Wyobrażaj sobie, że zabijasz jakiegoś wyjątkowo tępego lub znienawidzonego ucznia!

Stanąłem jak wryty. Okropny, ceglasty rumieniec wypełzł mi na twarz. Zaniemówiłem, a po chwili fala wściekłości sprawiła, że ze złości mało się nie udusiłem.

Co ona sobie do jasnej cholery wyobraża?

- Jaki zły – zakpiła. – Jeszcze chwila i mnie zabije…

- Ty naprawdę myślisz, że chciałbym zabić, któregoś z tych małych, głupich bubków?! – warknąłem.

Blada twarz kobiety nabrała lekkich rumieńców.

- A nie? – rzuciła zdumiona.

- Wbij do tej swojej głupiej głowy, że nigdy w życiu nie pozwoliłbym na skrzywdzenie, najgłupszego z moich uczniów… – wycedziłem cicho.