Rewelacje Rity Skeeter

- Nie wątpię, że twoje życie uczuciowe jest niezwykle fascynujące, Granger ale muszę cię prosić, żebyś nie omawiała go na moich lekcjach. Gryffindor traci dziesięć punktów – warknąłem stojąc przy stoliku Świętej Trójcy. – Aha… i do tego czytasz sobie pod ławką czasopisma – dodałem zabierając egzemplarz „Czarownicy”. – Gryffindor traci kolejne dziesięć punktów.

Spojrzałem na artykuł jaki przeglądali.

- Chociaż to oczywiste, że Potter musi być na bieżąco z doniesieniami prasowymi na swój temat – zauważyłem wściekły.

A już zacząłem… cholera jasna!

- Sekretne utrapienia Harry’ego Pottera… ach, mój Boże, Potter, co ciebie znowu trapi? Chłopiec tak niezwykły – a jednak okazuje się, że i on doznaje wszystkich mąk towarzyszących dojrzewaniu… Trzeba było powiedzieć, że coś cię trapi – mój głos ociekał jadem, byłem naprawdę wściekły, ale nic nie pokazywałem po sobie. Ślizgoni rechotali. – Nie ma się czego wstydzić, chłopcze, każdy to przeżywał – kolejna salwa śmiechu. - Nie wiedział, że czeka go kolejny emocjonalny cios w życiu… Potter, jeszcze jeden? – zapytałem z udawanym przerażeniem. – Jak, ty to znosisz? – rechot ślizgońskiej części publiczności. Przebiegłem wzrokiem po kolejnych kilku linijkach tekstu. Nic ciekawego. Oczy rozbłysły mi na widok ostatniej linijki tekstu. – A tymczasem sympatycy Harrego Pottera muszą się zadowolić nadzieją, że następnym razem powierzy swe serce jakiejś lepszej kandydatce. Jakie to wzruszające – zadrwiłem. – No cóż, chyba lepiej rozdzielę waszą trójkę, żebyście mogli skupić się na eliksirach, zamiast gmatwać sobie życie miłosne. Weasley, ty zostaniesz tutaj. Panno Granger, proszę usiąść koło panny Parkinson. Potter, do stolika przed moim biurkiem. Ruszać się. No już!

Poszedłem za Potterem, który z miną skrzywdzonego książątka wlókł się na swoje nowe miejsce. Przez chwilę czekałem, aż gówniarz się rozpakuje.

- Cały ten hałas w prasie wokół twej osoby, Potter wprowadza jeszcze większy zamęt do twojej już i tak biednej skołatanej głowy – powiedziałem bardzo cicho, żeby tylko chłopak mnie usłyszał. – Być może żyjesz w iluzji, że cały czarodziejski świat interesuje się pilnie twoją osobą, ale mnie nie obchodzi, ile razy ukazuje się w pismach twoje zdjęcie. Dla mnie, Potter, jesteś tylko wstrętnym smarkaczem, który uważa, że przepisy i regulaminy są poniżej jego godności. Ostrzegam cię więc, Potter możesz sobie być sławą od siedmiu boleści, ale jeśli jeszcze raz przyłapię cię na szperaniu w moim gabinecie…

- Nawet nie zbliżyłem się do pana gabinetu! – warknął dzieciak.

- Nie kłam mi tu w żywe oczy. Skórka Boomslanga. Skrzekoziele. Miałem je w swoim prywatnym magazynku i wiem, kto mi je ukradł – zakończyłem z naciskiem.

Chłopak podniósł wzrok. Przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem. Dzieciak za wszelką cenę usiłował pokazać, że nic nie wie o włamaniu do mojego gabinetu.

- Nie wiem, o czym pan mówi – powiedział chłodno.

- Nie było cię w łóżku tej nocy, kiedy włamano się do mojego gabinetu – syknąłem coraz bardziej sfrustrowany. – Wiem, o tym Potter! A Szalonooki Moody może sobie być członkiem twojego fanklubu, ale ja nie będę tolerował twojego zachowania! Jeszcze jedna nocna wycieczka do mojego gabinetu, Potter, a drogo mi za to zapłacisz! – zakończyłem.

- Tak jest – mruknął chłodno dzieciak. – Będę miał to na uwadze, jeśli kiedykolwiek przyjdzie mi na to ochota.

Wyjąłem z kieszeni mały flakonik z eliksirem prawdy. Potrząsnąłem nim przed głową Pottera.

- Wiesz, co to jest? – zapytałem.

- Nie – odpowiedział chłopak.

O, ignorancjo!

- To veritaserum, eliksir prawdy, tak silny, że wystarczą trzy krople, a cała klasa dowie się o twoich wszystkich sekretach – wycedziłem jadowitym tonem. – Oczywiście, użycie tego eliksiru dozwolone jest jedynie przy zachowaniu bardzo ścisłych zasad ustalonych przez ministerstwo. Ale jeśli nie będziesz uważał na to co robisz i mówisz, może się zdarzyć, że ręka mi trochę… zadrży nad twoją szklanka z sokiem dyniowym… na przykład podczas kolacji… a wówczas, Potter, dowiemy się, czy byłeś w moim gabinecie, czy nie – zakończyłem bardzo cichym i bardzo jadowitym głosem.

Odchyliłem się na krześle do tyłu. Cześć tej mowy była przede wszystkim po to, ażeby odzyskać twarz. W końcu obserwował zajście między mną, a Moodym. Do drzwi lochu ktoś zapukał.

- Proszę wejść – powiedziałem beznamiętnym tonem.

Dosłownie „wpadł” do klasy Karkarow. Nerwowo skręcał swoją kozią bródkę. Był przerażony.

- Musimy porozmawiać – wyszeptał.

- Porozmawiamy po lekcji – odpowiedziałem.

- Zrobimy to teraz, żebyś mi nie uciekł, Severusie. Unikasz mnie – dodał pretensjonalnie.

- Po lekcji – zakończyłem.

Przez resztę zajęć Igor czaił się za moimi plecami. Dopiero kiedy uczniowie spakowali się i wybiegli z klasy, zapytałem:

- Co jest takie pilne?

- To – wyszeptał przerażony Karkarow.

Podwinął rękaw szaty i pokazał mi Mroczny Znak. Był niemal bordowy.

– No i co ty na to? Widzisz to? Jeszcze nigdy nie było tak wyraźne od czasu…

- Schowaj to! – warknąłem i zacząłem spoglądać, czy jakaś zbłąkana duszyczka uczniowska przypadkiem nie podsłuchuje.

- Ale musiałeś zauważyć… – zaczął Igor.

- Porozmawiamy o tym później! – przerwałem mu, bo właśnie zobaczyłem jednego przeklętego gówniarza. – Potter! Co ty robisz?

- Wycieram żółć pancernika, panie profesorze – odpowiedział niewinnym tonem, a potem zanim zdążyłem odjąć Gryffindorowi jakiekolwiek punkty zwiał.

Jedno było dobre razem z przebrzydłym gryfonem uciekł Karkarow.

- I kto tu od kogo ucieka? – rzuciłem złośliwie.