Eliksir runiczny

Westchnąłem wściekły. W ciągu kilku ostatnich dni, Moody robił mi wszystko na złość. Siadał na moim miejscu w Wielkiej Sali, głośno dywagował na temat śmierciożerców, opisując co chętnie zrobiłby któremuś z nich, gdyby go dorwał.

Nie ograniczał się tylko do bycia niesprawiedliwym na lekcjach wobec ślizgonów, których wszystkich traktował jak mini odziały Czarnego Pana. Flinch, Noot, Roderick i Bromsby przyszli do mnie niemal na skraju wyczerpania nerwowego, skarżąc się na „nauczyciela Obrony Przeciw Czarnej Magii”.

Po dwóch tygodniach września, miałem serdecznie dosyć szkoły i wszystkiego co w niej się znajdowało.

Nawet Blanche sprawiała wrażenie wyjątkowo buntowniczo nastawionej przeciwko mnie. Podczas ostatnich zajęć głośno stwierdziła, że „profesor Moody jest jednym z najlepszych nauczycieli”.

Dziś, gdy razem ze mną ważyła eliksir Czarnego Smutku była pogrążona w myślach.

- Panie profesorze, czy trudno uwarzyć ten eliksir? – zapytała podając mi jakąś kartkę.

Szybko spojrzałem, na papier.

- To jest napisane pismem runicznym – powiedziałem po chwili. – Jesteś pewna, że to eliksir?

Skinęła szybko głową.

- Wiesz, co tam pisze? – drążyłem. 

– Nie, ale wiem, że to eliksir – w jej czach rozpalone były dziwne ogniki. Nigdy wcześniej nie widziałem, aby czaiła się w nich taka zawziętość – Ja MUSZĘ uwarzyć ten eliksir – dodała cicho, ale z dziwnym naciskiem w głosie

- Skąd masz tę kartkę? – zapytałem jeszcze.

Zaczerwieniła się.

- Proszę pana to teraz naprawdę jest nieważne – mruknęła cicho. – Jeśli mógłby pan komuś naprawdę pomóc, to chyba nie liczą się środki, prawda?

- Blanche, argumentów nie warzymy, ale liczymy – warknąłem.

- I właśnie dlatego… – zamilkła. – Proszę pana, zależy mi na tym eliksirze bardziej niż na własnym życiu. Proszę mi pomóc!

- Daj mi tą kartkę, zobaczę co da się zrobić – zakończyłem cicho. – Niczego nie obiecuję – zastrzegłem jednak.

Wyglądała jakby miała zamiar rzucić mi się z radości na szyję. Na wszelki wypadek odsunąłem się od niej. Nie wiadomo, co może strzelić komuś takiemu jak ona do głowy.

- Jest pan wspaniały! Zdumiewający! Świetny! Jest pan najlepszym człowiekiem, jakiego znam! – zaczęła Blanche.

- Powiedziałem, że tylko sprawdzę, co da się zrobić – zauważyłem złośliwie. – Nie obiecałem, że na pewno mi się uda.

- Jeśli nie uda się panu, nie uda się nikomu – powiedziała z przekonaniem, a po chwili dodała głośniej – Ale panu się uda! Musi się panu udać!

Westchnąłem, mało kto wierzył, że mi się cokolwiek uda.

—————

Manfred popatrzył na klasę spokojnie. W jego oczach odbijało się coś jakby zdumienie.

- Nie odrobiliście pracy domowej na znak protestu? – próbował zebrać do kupy to co przed chwilą usłyszał.

- Tak – odpowiedziała trójka gryfonów.

- A protestujecie bo skrzaty domowe nie dały na obiad jakiegoś dania – drążył z dziwnym uśmiechem.

- Jakiegoś?! – krzyknął James, jakby nauczyciel bluźnił. – Nie było faszerowanej cielęciny!

Mężczyzna roześmiał się cicho. Zauważyłem, że Potter i Black dają sobie jakieś dziwne znaki. Idioci, żeby się popisać, wymyślili całą tą kretyńską sytuację.

- Bardzo nieładnie ze strony skrzatów domowych, bardzo nieładnie – głos profesora był cichy spokojny i pełen współczucia. – Skoro tak sprawy stały, nie mogę wymagać od was pracy domowej, to chyba całkowicie zrozumiałe.

- No właśnie – pokiwali smętnie głowami bohaterscy gryfoni.

- Mi też jest przykro, bo właśnie biorę tych, którzy odrobili pracę domową na szkolne błonia – odparł smutno – i mamy problem… Wasz protest i moje zasady nie idą w parze – dodał cicho. – Co proponujecie?

Obaj wyglądali, jakby mieli zamiar kogoś udusić.

- Może… przyniesiemy pracę w innym terminie? – rzucił z nadzieją James Nauczyciel pokręcił głową.

- Nie mogę tak zrobić, sami rozumiecie, że nie byłoby to uczciwe wobec innych uczniów. Dlatego jestem zmuszony zostawić waszą trójkę w klasie, nad testem sprawdzającym wasze umiejętności z zakresu ostatniej pracy domowej. Na pewno czytaliście książki o wampirach, bo bardzo lubicie obronę, tylko w ramach protestu nie napisaliście wypracowań – zakończył.