Włamanie do mojego gabinetu

- Co ty robisz w moim gabinecie, Moody? – zapytałem cicho.

Auror odwrócił się w moją stronę. Jego magiczne oko wirowało we wszystkich kierunkach. Na ustach gościł chory uśmiech.

- Na starość zapominasz, gdzie mieszkasz? – rzuciłem gniewnie.

Moody zarechotał.

- Tak się składa, że dyrektor poprosił mnie o przeszukanie twojego gabinetu – warknął złośliwie. – Widać, ci nie ufa – dodał posępnie. – Nic dziwnego przecież jesteś… byłeś śmierciożercą.

Kolejny okropny rechot. Zbladłem. A więc kolejny raz, dyrektor tylko pieprzył o zaufaniu jakim mnie darzył. Kolejny raz, gdy przychodzi co do czego jestem na straconej pozycji.

Quirell, Moody, jedna chwała, ale zawsze jego „bezgraniczna ufność” maleje w obliczu jakiś nieistniejących dowodów.

- A przeszukuj ile chcesz, i tak niczego nie znajdziesz – rzuciłem obojętnym tonem.

- Bo ukryłeś wszystko w innym miejscu? – zapytał podejrzliwie auror.

Zarechotałem zimno. Kolejna teoria spiskowa? Gratulacje Moody, przechodzisz sam siebie.

- A według ciebie, cóż takiego mogę ukrywać w moim gabinecie? – wycedziłem.

- Ty mi to powiedz.

—

- I nie zatańczył pan ze mną – oburzyła się Blanche. – Dlaczego uciekł pan z balu?

- Bałem się, że jakaś trolica z granatowymi oczyma napadnie na mnie i zażąda tańca – warknąłem złośliwie.

Przez chwilę patrzyła na mnie z niedowierzaniem, a potem wygięła usta w smutną podkówkę.

- Zranił mnie pan, zranił, że aż strach – wydusiła dziwnie markotnym głosem.

Wzruszyłem ramionami.

- Nie będę się od dziś do pana odzywać – powiedziała uparcie.

Spojrzałem na nią zdezorientowany.

- To wystarczyło nazwać cię trolicą, abyś przestała się odzywać? – zapytałem.

Tylko, że Blanche wyszła z gabinetu.

- A idź w cholerę – warknąłem za nią.

—

Tej nocy ktoś włamał się do mojego gabinetu. Zdezorientowany rozejrzałem się po komnacie. Wszystko było porozwalane. Nagle z korytarza dobiegł mnie okropny wrzask. Nie namyślając się długo wybiegłem na zewnątrz.

- Filch, co tu się dzieje? – warknąłem słysząc głośne wrzaski woźnego.

Pewnie złapał intruza, który ośmielił się wkraść do mojego pokoju. Tylko, że ten idiota, cały czas nawijał mi o złotym jajku ukradzionym przez Irytka.

- Filch, guzik mnie obchodzi ten przeklęty poltergeist, w tej chwili ważne jest to, że do mojego gabinetu…

Po korytarzu rozległ się odgłos stukotu. Moody. Wspaniale, tylko jego mi tutaj brakowało.

- Co to, przyjęcie w piżamach? – zagrzmiał.

- Profesor Snape i ja usłyszeliśmy jakieś hałasy, panie profesorze. Poltergeist jak zwykle rzucał różnymi przedmiotami, a profesor Snape odkrył, że ktoś włamał się do jego gabinetu… – paplał woźny.

- Milcz! – syknąłem.

Brakowało mi tylko, żeby stary auror, dowiedział się o włamaniu.

- Nie przesłyszałem się, Snape? – zapytał powoli Moody – Ktoś wkradł się do Twojego gabinetu?

- Nieważne – uciąłem.

- Przeciwnie to bardzo ważne. Komu mogła przyjść ochota na włamanie się do twojego gabinetu? – uśmiechnął się mściwie.

- To na pewno jakiś uczeń. Już nieraz do tego dochodziło. Ginęły mi składniki eliksirów z prywatnych zapasów. Na pewno uczniowie próbują sporządzić jakieś niedozwolone mikstury… – tłumaczyłem się.

- Uważasz, że szukają składników eliksirów, tak? – warknął auror. – A niczego innego tam nie ukrywasz?

Czułem się jak czternaście lat temu na przesłuchaniu w lochach Azkabanu. I chodź starałem się udawać, że nic mnie nie obchodzą słowa tego wariata, jeszcze kilka zdań i zacząłbym się jąkać.

- Dobrze wiesz, że niczego nie ukrywam, Moody – odpowiedziałem cichym, jadowitowym głosem – bo już sam przeszukałeś mój gabinet i to bardzo dokładnie – przypomniałem mu.

- To przywilej aurora, Snape. Dumbledore mi polecił, żebym miał oko na…

- Tak się składa, że Dumbledore mi ufa – wycedziłem przez zaciśnięte zęby. – Jakoś nie wierzę, że on kazał ci szperać w moim gabinecie!

- Ależ oczywiście, Dumbledore to bardzo ufny człowiek, prawda? Wierzy w drugą szansę. Ale ja… twierdzę, że są plamy, które nie znikają. Plamy, które nigdy nie znikają, Snape, chyba wiesz, co mam na myśli?

Poczułem jak zapiekła mnie blizna. Odruchowo chwyciłem się za ramię. Moody zarechotał.

- Wracaj do łóżka, Snape – dodał dziwnie łagodnym tonem.

- Nie będziesz mnie nigdzie wysyłać! – próbowałem zachować resztki godności. – Mam takie samo prawo grasowania po tej szkole po zmroku jak ty!

- No to grasuj stąd. Czasami mam ochotę natknąć się na ciebie w jakimś ciemnym korytarzu – dodał marzycielskim tonem. Wzdrygnąłem się. – Nawiasem mówiąc, coś upuściłeś… – wskazał długim sękatym palcem na coś za mną.

Odwróciłem się. Pergamin Pottera! Nachyliłem się, aby go podnieść, ale wtedy auror machnął różdżką i kartka papieru była w jego rękach.

- Pomyliłem się to należy do mnie… musiałem upuścić wcześniej – wymamrotał.

Tylko, ze ja właśnie zrozumiałem kto pałętał się po moim gabinecie. Złote jajko, pergamin, Potter! Musi się, gdzieś tu czaić w pelerynie niewidce.

- Potter – wyszeptałem.

- Że co? – warknął stary auror.

- Potter! – krzyknąłem tryumfalnie.

Mogę udowodnić temu staremu wariatowi, że nic sobie nie wymyśliłem.

– To jajo należy do Pottera. Ten kawałek pergaminu należy do Pottera. Już raz go widziałem, poznaję! Tu gdzieś jest Potter! Potter w swojej pelerynie niewidce!

Na oślep zacząłem machać rękami, aby natknąć się na tego przeklętego dzieciaka.

- Tam nikogo nie ma, Snape! – zagrzmiał Moody. – Ale z wielką przyjemnością wspomnę dyrektorowi, jak szybko pomyślałeś o Harrym Potterze!

- I co z tego? – warknąłem.

- A to, że Dumbledore bardzo chce się dowiedzieć, kto czyha na tego chłopca! I ja też, Snape. Bardzo jestem tego ciekaw – spojrzał mi w oczy.

Musiałem przyznać, że miał rację. I miał dowody i świadków. Dla nikogo nie było tajemnicą, że nie cierpię Pottera, a boi się tylko ten, kto ma powody. Jeżeli dyrektor naprawdę nasłał starego wariata na przeszukanie mego gabinetu, to teraz miał nowe argumenty.

A więc znowu jestem na liście podejrzanych? Znów góruję na pierwszym miejscu?

- Ja sobie tylko pomyślałem, że gdyby Potter znowu wałęsał się nocą po zamku… to jego niezbyt chwalebny zwyczaj… to trzeba by go powstrzymać. Dla… dla jego własnego bezpieczeństwa – wydusiłem. Znowu zaczynałem się jąkać, do cholery!

- Aha, rozumiem. A ty bardzo się o niego troszczysz, prawda? – nie wiem, co było w tym pytaniu. Ironia? Sarkazm? A może to było po prostu zwykłe pytanie…

- Chyba wrócę do łóżka – stwierdziłem cicho.

- To chyba najlepszy pomysł, jaki ci wpadł do głowy tej nocy…