Podziały

W ciągu kolejnych kilku dni, starałem się rozszyfrować kartkę z eliksirem Blanche. Szło mi całkiem nieźle. Kilka rzeczy jednak martwiło mnie.

Przede wszystkim, zwój napisany został runami, nieużywanymi od wieków. Secundo, skąd wziął się w posiadaniu Eden? I ostatnie, dlaczego, aż tak bardzo zależało jej na odczytaniu jego treści i jak sądzę uwarzeniu go.

Moody, widząc moje nagłe zainteresowanie runami, próbował wywnioskować, co się za nim kryje.

Kilka razy przydybał mnie w bibliotece, jak wypożyczałem różne książki.

- „Starożytne elfickie runy” – usłyszałem skrzeczący głos za plecami. – Czyżbyś Snape douczał się?

Znieruchomiałem, z kim jak z kim, ale z tym starym wariatem nie chciałem mieć sprzeczki, przy tabunie uczniów. Swoją drogą, co ich nagle przywiało do biblioteki?

Teatralnie westchnąłem i spojrzałem na starego aurora. Jego magiczne oko świdrowało mnie uważnie.

- Czytanie książek, nie jest chyba zakazane – zauważyłem spokojnie.

Mężczyzna zarechotał.

- Ależ oczywiście, że nie jest, Snape, po prostu zastanawiam się, czy wybrałeś odpowiednią tematykę – zakpił.

- To znaczy? – warknąłem.

- Może powinieneś poczytać coś z cyklu: „Jak zabić mugola”, albo „Siedemdziesiąt dwa sposoby zabijania niewinnych ludzi” – roześmiał się złośliwie.

Ten facet chyba nie wiedział, co oznacza słowo „umiar”. Dziwne, że Dumbledore cały czas go tolerował. Choć w końcu byli przyjaciółmi…

- Tak się jakoś składa, że właśnie przyszedłem po te książki, które wymieniłeś ale bibliotekarka stwierdziła, że zostały wypożyczone przez jakiegoś tępo wyglądającego aurora – powiedziałem, najbardziej obojętnym tonem, na jaki było mnie stać.

Nie czekając, na jakąś nudną i nieciekawą ripostę odwróciłem się na piecie i zmierzałem ku wyjściu, czekając w duchu na jakiś krzyk.

Zamiast tego wnętrze biblioteki wypełnił głośny, dudniący śmiech nauczyciela obrony przeciw czarnej magii.

- To było mocne, Snape – usłyszałem jeszcze świszczące słowa.

Kompletnie nie rozumiem tego człowieka…

————–

- Panie, profesorze?

- Tak, Severusie? – odparł pytaniem na pytanie Manfred Moody.

- W jakim domu pan był, gdy uczył się w Hogwarcie? – nie wiem, dlaczego, ale strasznie chciałem usłyszeć, że w moim.

- W Gryfindorze – odparł uśmiechając się szeroko.

Poczułem, że muszę zadać to pytanie.

- Więc, dlaczego?

Mężczyzna, przez chwilę patrzył na mnie uważnie, najwyraźniej próbując zrozumieć o co mi konkretnie chodzi. Jak na złość zacząłem staranniej układać książki na półce.

- Naprawdę, myślisz, że jest jakaś różnica? – zapytał cicho. – Gryfindor, Ravenclaw, Huflepuff czy Slytherin?

- A nie? – rzuciłem gorzko. – Dobre lwy, kujony kruki, łatwowierni puchoni i złe, nadęte węże.

Manfred, zaczął chodzić po pracowni.

- Kiedy zakładano cztery domy, nie miano na celu, aby zrodziły się jakiekolwiek podziały – powiedział w końcu. – Miały być po prostu cztery zestawy cech osobowych i tyle.

- Ale jest inaczej.

- Dlatego cię gnębią, prawda? – zapytał nagle – Bo jesteś ze Slytherinu?

Pokręciłem głową.

- Bo źle wyglądam, bo chodzę ubrany w szmaty, bo nikt mnie nie lubi, bo mam cechy, jakie raczej nie służą nawiązywaniu przyjaźni to, że jestem w Slytherinie jest chyba tylko końcowym pretekstem – zakończyłem.

- Więc dlaczego zależy ci na ich akceptacji?

Spojrzałem na niego zdumiony.

- Mi wcale… – zacząłem, ale przerwał mi.

- A mi się wydaje, że bardzo.