Crouch w Zakazanym Lesie

Mijały kolejne dni. White zacięła się. Na początku było mi to nawet na rękę. Nie słyszałem jej ciągłego gadania. Nikt nie zadawał kłopotliwych pytań, nawet kiedy przychodziła warzyć Eliksir Nadziei, dodawała skrupulatnie składniki i uciekała jak najszybciej się dało.

Tylko, że po paru tygodniach to przestało być zabawne, a stało się męczące. Sam przed sobą musiałem przyznać, że trochę brakowało mi jej głosu i śmiechu.

- Co to jest? – zapytałem patrząc na małą fiolkę, którą podała mi Blanche.

Dziewczyna wyjęła różdżkę i namazała w powietrzu dwa wyrazy: „WYZIEW ZMARŁEGO”.

Przez chwilę przyglądałem się skonsternowany zawartością próbówki. W środku był jakiś gaz. Mienił się kilkoma odcieniami srebra.

Już dawno przestałem pytać skąd ona bierze coraz dziwniejsze składniki do eliksirów.

- Jesteś pewna, że to na pewno TO? – zapytałem ironicznie.

Skinęła w odpowiedzi głową.

- Więc za dwa tygodnie skończymy ważenie eliksiru – zrobiłem pauzę, czekając na jakiś nagły wybuch emocji, ale nic takiego nie nastąpiło.

Zdziwiony spojrzałem na nią. Jak szalona machała w powietrzu różdżką, wypisując zdanie: „STRASZNIE SIĘ CIESZĘ! LECĘ NAPISAĆ DO TATY! MAMA BĘDZIE ZDROWA! NAPISAŁABYM, ŻE PAN JEST WSPANIAŁY, ALE NAZWAŁ MNIE PAN TROLICĄ WIĘC, MUSI PANU WYSTARCZYĆ TYLKO: DZIĘKUJĘ!”.

- Nienormalna – skomentowałem, gdy wyszła.

—

- Eliksir za dwa tygodnie zostanie zakończony – powiedziałem do dyrektora.

Uśmiechnął się szeroko. Z radości zaklaskał w dłonie.

- Wiedziałem, że ci się uda – pochwalił mnie.

Odwróciłem się w stronę okna, żeby nie zobaczył, że zaczerwieniłem się. Czy byłem dumny? Z siebie? Nie, na pewno nie z siebie. Więc z czego? Z White? Nie, bo ona właściwie nie zrobiła niczego wielkiego. Oczywiście, że zdobyła te składniki, ale tylko tyle. Czasem jeszcze pokroiła coś i wrzuciła, ale to robiła pod moim ścisłym nadzorem…

- Nie powinieneś wstydzić się dobrych uczynków – dodał.

- Do widzenia – rzuciłem tylko i skierowałem się do wyjścia.

Gdy tylko zatrzasnęła się za mną chimera, zobaczyłem…

- POTTER! – krzyknąłem.

Chłopak wyhamował raptownie i rozejrzał się. Dopiero po kilku sekundach dostrzegł mnie.

- Co ty tutaj robisz, Potter? – zapytałem.

- Musze się zobaczyć z profesorem Dumbledore’em! – zawołał rozgorączkowany, a potem zaczął bredzić. – Chodzi o pana Croucha… własnie się pojawił… jest w Zakazanym Lesie… prosi, żeby…

- Co to za bzdury? – przerwałem mu. – Co ty pleciesz?

- Pan Crouch! Z ministerstwa! Jest chory… albo… Jest w lesie, chce koniecznie zobaczyć się z profesorem Dumbledore’em! Niech mi pan tylko poda hasło do… – dalej bredził jak najęty.

- Dyrektor jest zajęty – przerwałem dzieciakowi spokojnie.

- Ja muszę rozmawiać z Dumbledore’em! – ryknął gówniarz.

- Słyszałeś, co powiedziałem, Potter?

- Proszę pana z Crouchem jest bardzo źle… on chyba stracił rozum… Mówił, że chce ostrzec…

Za moimi plecami otworzyło się tajemne przejście i wyszedł z niego Dumbledore, a więc zabawa się skończyła.

- Jakiś problem? – zapytał.

- Panie profesorze! Pan Crouch jest w Zakazanym Lesie, chce z panem mówić! – po raz trzeci Potter zaczął opowiadać tę samą bajeczkę.

- Prowadź! – rzucił krótko dyrektor i oboje odeszli.

Wzruszyłem ramionami wkurzony. Potterowi się coś zwidzi i trzeba o tym powiadomić cały świat.

Wspaniale!