Sev, nienawidzę tego idioty

Potter wydawał się szczerze nieszczęśliwy uczestnictwem w Turnieju Trójmagicznym. Choć z drugiej strony, czy syn Jamesa, największego bubka w dziejach Hogwartu, mógłby odczuwać niechęć na myśl o powiększeniu swojej sławy?

Karkarow podlizywał się do Dumbledore’a. Ze mną nie zamienił jeszcze dwóch złożonych zdań. Z drugiej strony, czy miałem być za to zły? Raczej szczęśliwy: jeden błazen mniej. Poza tym Igor miał poważniejsze problemy. Emerytowany Auror postanowił wyżyć się na nim za wszystkie czasy. Jako, że dla tego człowieka nie ma czegoś takiego jak regulamin, bezpardonowo i przy wszystkich kpił, nabijał się, mieszał z błotem i obrzucał różnymi epitetami „biednego dyrektora Dumstrangu”. Ja ze swojej strony tylko na tym korzystałem.

- Mam! – usłyszałem głośny krzyk Blanche, gdy jak bomba wpadła do mojego gabinetu.

- Minus pięć punktów, za wtargnięcie do gabinetu nauczyciela bez pozwolenia, drugie pięć za nie przywitanie się, trzecie za… – zacząłem wyliczać.

Machnęła ręką.

- Przecież pan doskonale wie, że nie martwią mnie punkty, jakie straciłam – zauważyła pogodnie. – Mogę się nawet przyznać, że zaczynam lubić te od pana minusy – roześmiała się promiennie.

- A szlabany z Filchem lubisz? – warknąłem złośliwie.

- Jeżeli zdobędę składniki do tego eliksiru runicznego, pomoże mi go pan uwarzyć? – zapytała nie zwracając zupełnie uwagi na moją wcześniejszą wypowiedź.

- Możesz mi powiedzieć, jak zdobędziesz jad skorpeny? Albo łzy feniksa? A może w domu trzymasz wyziew zmarłego, cokolwiek to jest – ostanie trzy wyrazy dodałem po krótkim namyśle.

- Panie profesorze, ja pana nie proszę o pomoc w zdobywaniu składników do eliksiru, tylko o nadzór nad przygotowaniem go – zauważyła ironicznie?

Wzruszyłem ramionami. Według mnie, rozmawialiśmy o jednym i tym samym.

- To jak, panie profesorze? – zapytała błagalnie.

- Jeżeli będziesz mieć WSZYSTKIE składniki, to pomogę ci uwarzyć ten eliksir – warknąłem na odczepnego.

- Dziękuję, jest pan najwspanialszym… – zaczęła, ale przerwałem jej:

- Tam są drzwi – pokazałem ręką.

Roześmiała się, jakbym powiedział jakiś dowcip.

- Może być pan nawet tysiąc razy bardziej grubiański, a i tak będę pana lubić – wykrztusiła i uciekła, zanim zdążyłem odjąć Gryffindorowi kolejne punkty.

————

- Ty też masz szlaban? – zdziwiłem się patrząc na Hienę. – Jakaś wybitna łaska nauczycieli, którzy z zasady szlabanów nie dawali.

- Ja mam u dropsa cały czas szlabany, więc raczej nie jest to nic nowego – zauważyła znudzonym głosem Naddall.

- Po prostu nie opanowałam tego zaklęcia, które macie opanowane już wszyscy i dlatego dostałam ten szlaban – wytłumaczyła się Hepzibah. – Już ósma, bardzo mi przykro, ale czas na mnie – dodała i nim zdążyliśmy powiedzieć jakiekolwiek słowa, zniknęła w dziurze prowadzącej na korytarz.

- Coś jest nie tak – zauważył posępnie Rudolf.

Gabriele wzruszyła ramionami.

- Ja idę do dropsa – warknęła, najwyraźniej zainteresowana spiskową teorią dziejów kolegi.

- Wiem, że coś jest nie tak – dodał Lastrange, gdy przy kominku zostaliśmy tylko my dwaj.

Wzruszyłem ramionami.

- Przecież ona była jedną z pierwszych, które opanowały te cholerne zaklęcie! – dodał ze złością.

- A może po prostu zachowała się, źle? – zapytałem znudzony.

- Sev, nienawidzę tego idioty – odpowiedział nie wiadomo do kogo.