I zadanie turniejowe

Usiadłem w miejscu przygotowanym dla nauczycieli i miałem podziwiać jak cztery młodociane osoby walczą o głupie Złote Jajko ze smokami.

- Idiotyzm – mruknąłem całkiem nieświadomie na głos.

- Dziś jeden z nich umrze – usłyszałem nawiedzony głos Trelawney.

Do cholery, gdzie ja usiadłem? Z mojej drugiej strony prychnęła głośno McGonagall. Ona i ja mieliśmy to samo zdanie o zdolnościach wróżbiarskich Sybilli.

- Oto reprezentant Hogwartu, Cedrik Diggory będzie próbował zdobyć Złote Jajo spod łap Szwedzkiego smoka krótkopyskiego.

Był taki blady. Patrzyłm na niego zimno, ciesząc się w duszy, że to żaden z moich Ślizgonów. Niemal czułem jego strach. Krople potu zraszały mu twarz. Podniósł różdżkę i transmutował jakiś kamień w psa. Gad zaczął ciskać w zwierzę strumieniami ognia, a Diggory w tym czasie pobiegł po złote jajo.

- Na szczęście udało mu się – szepnęła Minerwa, ale właśnie w tej chwili, smok zmienił zdanie i zaczął strzelać snopami ognia w chłopaka.

Cedrik ledwo zdążył uciec. Obserwowałem jak zacisnął kurczowo zęby, gdy doznał oparzenia ręki. Mimo, że musiało go boleć, uśmiechnął się tryumfalnie, podnosząc swą zdobycz do góry. Pojawiły się noty sędziów, na które nie zwracałem specjalnej uwagi. Bardziej interesowało mnie zachowanie chłopaka. On udowadniał. Udowadniał, że da radę wygrać, że nie jest tylko głupim przystojniakiem.

Wykrzywiłem wargi pogardliwie. Głupota.

- Reprezentantka Beuxbatons, Fleur Delacour, zmierzy się z Walijskim smokiem zielonym – zakomunikował Bagman.

Tak jak poprzednio bardziej skupiłem się na obserwowaniu zachowania zawodnika, niż nad tym co robi. Delacour wyglądała na znudzoną, a przynajmniej takie wrażenie można było odnieść patrząc na nią przelotnie.

Ja jednak widziałem przerażone dziecko. Czyżby jej sposób na pokonanie gada, nie był taki dobry? Otworzyła usta i zaczęła cicho szeptać jakieś słowa.

Urok?

Hipnoza?

Madame Maxime nie powiedziała jej, że to bardzo nierozsądne?

Bestia zaczęła układać się do snu. Zmrużyła żółte ślepia. Fleur tylko na to czekała, uśmiechnęła się lekko i pewnym krokiem zaczęła iść w stronę jajek.

- Ona zaraz umrze, spopielona przez okrutnego smoka! – jęknęła Trelawney, gdy gad chrapnął.

Dziewczyna szybko uskoczyła, przed strumieniem ognia wydobywającym się z nosa smoka. Skraj szaty ugasiła różdżką i po chwili już miała Złote Jajko.

- Nie odnosisz wrażenia, że oni wszyscy coś sobie udowadniają, Severusie? – zapytała mnie McGonagall.

Spojrzałem na nią z ukosa, była nienaturalnie blada.

- Zauważyłem – warknąłem cicho. – Każdy z nich udowadnia coś samemu sobie.

- Diggory i Delacour, że oprócz urody mają coś jeszcze…

- Reprezentant Durmstrangu, Wiktor Krum, zmierzy się z Szkarłatnym chińskim ogniomiotem! – przerwał naszą dyskusję Bagman.

Krum zrobił dokładnie to co i ja zrobiłbym. Rzucił nieskomplikowanym zaklęciem w oczy smoka, aby go oślepić. Nawet ktoś tak ograniczony, jak połowa uczniów tej szkoły powinien wiedzieć, że oczy tego gada to jedne z najbardziej narażonych na magię miejsc.

Bestia zaczęła się miotać gniotąc połowę jaj. Chłopak jednak, szybko pobiegł do Złotego Jaja i już po chwili trzymał je w dłoniach. Dyszał ciężko, najwyraźniej zdumiony tym co zrobił.

Kolejny raz wykrzywiłem wargi, a więc Karkarow musiał go dobrze wyszkolić.

- I Harry Potter zmierzy się z Rogogonem węgierskim.

Spojrzałem na chłopaka, był nienaturalnie blady. Szepnął coś i czekał. Po kilku sekundach przyleciała ku niemu jego miotła, błyskawica. Wykorzystuje swoje atuty – przebrnęło mi przez myśl.

Wsiadł na nią i wzbił się w powietrze. Jak bardzo przypominał Jamesa, egoistycznego, zadufanego w sobie głupka przekonanego, że skoro lata na miotle lepiej niż inni, to jest lepszy.

Musiałem jednak przyznać, że Potterowi szło całkiem nieźle, kiedy lawirował między snopami ognia i ogonem smoka. Bestia drasnęła go w ramię, ale on już za kilka sekund latał nad tłumem z ze Złotym Jajkiem w dłoni.

Coś na kształt ulgi przelało się w moim brzuchu. Ulgi? Nie, nie odczuwałem ulgi, że Potterowi nic się nie stało, raczej chodziło o to, że nareszcie, te głupie pierwsze zadanie dobiegło końca.

- Nikt nie umarł – zauważyłem złośliwie w stronę Trelawney.

W odpowiedzi obrzuciła mnie jednym ze swoich najbardziej nawiedzonych spojrzeń.

- A Harry i Krum próbują udowodnić, że zasłużyli na sławę jaka ich otacza – dokończyła Minerwa.