Wszystko się zmieni

Promienie zachodzącego słońca odbijały się w jeziorze.

Rankiem odjechali uczniowie i część nauczycieli. Za dwadzieścia minut i ja odejdę z Blanche.

Kolejny rok, chylił się ku końcowi.

Uśmiechnąłem się na wspomnienie miny Pottera, kiedy dowiedział się, że wilkołak nie będzie uczył i z przyczyn osobistych musi opuścić szkołę.

Przyczyny osobiste.

Zawsze uważałem Lupina za coś gorszego. I nie dlatego, bynajmniej, że był zarażony wilkołactwem, ale dlatego, że trzymał z Huncwotami.

Teraz, gdy Dumbledore opowiedział mi historię o pewnym szczurze, poczułem, że jestem w pewnym stopniu szczęściarzem.

Miałem co prawda tylko trójkę przyjaciół, ale byli oni na tyle prawdziwi, na ile tylko się dało. Przypomniałem sobie rozmowę, jaka miała miejsce z samego rana, 7 czerwca.

- Lupin? – zapytałem wchodząc do pokoju wilkołaka.

Mężczyzna nawet się nie odwrócił. Stał tylko nad skrzynką i segregował swoje połatane szaty.

- Remusie? – powtórzyłem, tym razem odważyłem się użyć jego imienia.

Chyba po raz pierwszy w życiu.

- Co się stało, Snape? – zapytał cicho. – Przyszedłeś ponabijać się z cudzego nieszczęścia?

- Nie – odparłem obojętnym tonem.

- Chcesz nacieszyć wzrok, ostatnimi żałosnymi widokami wilkołaka? – drążył cicho, w jego glosie dało się wyczuć gniew.

- Nie – powtórzyłem jeszcze bardziej neutralnym tonem.

- Więc co tu robisz?

- Chciałem cię zapytać, na jaki adres mam przesyłać Eliksir Wilczego Snu – wyjaśniłem „niemal” uprzejmie.

Remus spojrzał na mnie zdziwiony.

Zaskoczyłem go.

Patrzył na mnie, jakby stała przed nim mantikora i częstowała go cukierkami.

- Żartujesz, prawda? – wydusił po kilku minutach ciszy.

- Z tym, że nie masz domu, czy że nie znam adresu? – zapytałem z kamiennym wyrazem twarzy.

Roześmiał się krótko i raczej fałszywie.

- Nie potrzebuje litości – wycedził wreszcie.

- A ja nie lituje się nad tobą – warknąłem.

Z oddali widziałem Hagrida podśpiewującego wesoło. Odkąd Potter uratował hipogryfa, gajowy wprost szalał ze szczęścia.

Najpierw pił przez kilka dni, potem leczył kaca, a teraz naprawiał wszystko co się tylko dało.

Odwróciłem się w stronę zamku.

Dumny, majestatyczny, ponadczasowy. Przeżył tyle pokoleń, w jego murach przebywało tylu znamienitych (i mniej) czarodziei.

Teraz, gdy Peter wróci do Czarnego Pana wszystko się zmieni. Zmieni się mój względny spokój.

Zmienię się.

Kolejny raz przywdzieję maskę szpiega.

Szpieg Dumbledore’a.

Szpieg Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.

Szpieg Naddall.

Moje życie to gra. Gra pozorów. Gra oszustwa. Nigdy nie mogę okazać prawdziwych uczuć, nigdy nie mogę pokazać prawdziwej twarzy.

Ze szkoły wyszła ciągnąc swój kufer Blanche.

Uśmiechnąłem się na widok przydużych spodni i szerokiego t-shirta.

Jak dobrze, że na świecie są jeszcze ludzie tacy jak ona.

Bezpretensjonalni, dobrzy, uczciwi, nie ukrywający swoich uczuć…

- Zrobiłam coś złego? – zapytała naiwnie.

- Dlaczego? – zdziwiłem się.

- Spojrzał pan na mnie tak dziwnie – wytłumaczyła.

- Dziwnie? – zakpiłem. – Jesteś dziwna Blanche.