Zwykły dzień

- Klasa szósta, to klasa szczególna – zacząłem jadowitym głosem. – Jesteście tymi wybrańcami, którzy zdołali przebrnąć przez sumy z oceną Wybitną z eliksirów. To chyba was do czegoś obliguje – wyszeptałem.

Dwanaście wyjątkowo „mało obiecujących” głów patrzyło na mnie z udawanym zainteresowaniem. Żenujące.

- Panno Chang, czy zgadza się pani razem ze mną, że ten rok jest szczególny? – zapytałem nagle.

- Tak, panie profesorze – przytaknęła zmieszana dziewczyna.

Od początku lekcji sprawiała wrażenie wybitnie zainteresowanej swoimi palcami. Obok niespokojnie poruszył się Timothy Fabrow. Kolejny pseudo-inteligentny kujon, któremu wydaje się, że skoro nauczył się na pamięć podręcznika do eliksirów to wie wszystko.

- Powiedz mi Chang do czego może być wykorzystana krew jednorożca? – wycedziłem.

Dziewczyna spojrzała na mnie przerażona. Chyba nie spodziewała się pytania na pierwszej lekcji.

Uśmiechnąłem się złośliwie.

Wspaniały przykład krukońskiej kurzej pamięci.

- Nie, wiem, panie profesorze – wydukała w końcu.

- Fabrow, czym różni się eliksir czuwania, od eliksiru bezsenności?

Tego rozdziału Timothy chyba jednak nie nauczył się na pamięć, ponieważ tylko spojrzał na mnie z miną skrzywdzonego cielątka.

- Dlaczego bezoar jest uznawany za jeden z najlepszych antidotów, Mattew?

Po kolejnej porcji milczenia, i zgubnego „nie wiem, panie profesorze”. Podszedłem do katedry. Przez chwilę zastanawiałem się, co im powiedzieć.

- Powoli zaczynacie osiągać poziom dna bezwzględnego – wycedziłem cicho. – Wydawało mi się, że ta siódemka niedobitków, którzy zostali po sumach powinna cokolwiek umieć. Chyba jednak, kolejny raz przeliczyłem się. Krew jednorożca, ma Chang wielorakie zastosowanie, szerzej o nim w podręczniku do klasy drugiej. Eliksir czuwania to napar czarno-magiczny, eliksir bezsenności to zwyczajowo eliksir słodkiego snu. Bezoar, Mattew, to naturalne antidotum, wytworzone w żołądku kozy, dobrze działające na szereg trucizn. Patrz podręcznik do klasy pierwszej – wycedziłem zimno. – Nie wiem, co próbujecie mi udowodnić. Nie mam zamiaru dochodzić, do tego jakie głupoty pałętają się po waszej głowie, na mojej lekcji i wbrew pozorom nie będę was karał, za wasz idiotyzm. Może, mi powiesz dlaczego, Trawers?

Chłopak rzucił mi pełne przerażenia spojrzenie. Ach, gdyby wzrok mógł zabijać…

- Uczęszczanie na eliksiry stopień zaawansowany wcale nie jest konieczne – wyjaśniłem uprzejmie. – Więc każdy, kto będzie na tyle słaby, aby nie nadążać za programem zostanie wyrzucony z moich zajęć z wilczym biletem, zrozumiane?

- J- jasne – odpowiedział Trawers.

Dwadzieścia minut później, po odjęciu prawie dwudziestu punktów i zadaniu dosyć przepastnego wypracowania, w całkiem dobrym humorze schodziłem do Wielkiej Sali.

- Panie profesorze! – usłyszałem krzyk za swoimi plecami.

Zdziwiony odwróciłem się w stronę skąd dochodził głos. Kilka metrów za mną stała Blanche White z torbą niedbale przewieszoną przez ramię. Uśmiechnęła się szeroko. Jednak jej oczy, nie były tak radosne jak rok wcześniej. Gdzieś w ich głębi czaiła się gorycz. Poza tym dziewczyna zaczęła emanować dziwną, słabo wyczuwalną mocą.

Zmieniła się przez te dwa miesiące. Stała się jakaś inna. Duże granatowe oczy, zrobiły się jeszcze większe, owal twarzy stał się ostrzejszy, a włosy niedbale ułożone sprawiały wrażenie jarzących się w ciemnym lochu.

- Czyżby panna White przypomniała sobie o szkole? – warknąłem, ale w moim nie było typowego sarkazmu.

Uśmiechnęła się.

- Nie mogłam, kolejny raz przybyć ze wszystkimi. Ostatnio tato bardzo słabo się czuje. Wygląda bladziej, ma podkrążone oczy – umilkła. – Boję się, że zachoruje na to samo, co mama – dodała po namyśle.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Właściwie poczułem się niebywale dziwnie. Czy ona mi się zwierzała?

- Coś ode mnie chciałaś – wydusiłem w końcu.

- Mam do oddania tamte książki o eliksirach i dwie próbki, które miałam uwarzyć na wakacjach – wyjaśniła uprzejmie.

- Teraz?

- Tak – przykucnęła i wyjęła z torby cztery opasłe tomiska i dwie małe, czarne fiolki.

Przyjrzałem się próbówkom.

- Naprawdę zauważa pan różnicę w ich wyglądzie? – zapytała z niedowierzaniem.

Rzuciłem jej pełne wyższości spojrzenie.

- Tutaj są refleksy – wyjaśniłem. – Podejdź, to ci pokażę.