La Fayette

Krążyłem niespokojnie po lochach, patrząc jak piątoroczni Gryfoni i Ślizgoni rozwiązują sprawdzian powtórzeniowy z klas poprzednich. Mało nie krzyknąłem z oburzenia, kiedy Weasley pomylił sok z czyraków, z sokiem z czyrakobulwy.

Mimowolnie spojrzałem na Blanche, zastanawiając się nad tym, co usłyszałem na zebraniu śmierciożerców. Dziewczyna odłożyła pióro i przeglądała jeszcze raz cały sprawdzian. Musiał jej się wydać dziecinnie prosty w porównaniu z tym co musiała umieć do konkursu. Jeszcze półtora roku i zobaczymy, czy jest na tyle zdolna, aby wygrać.

- Czas minął, odkładamy pergaminy – powiedziałem głośno, ignorując Parkinson, która nagle dostała napadu wiedzy i Malfoya gorączkowo myślącego nad jakimś poleceniem. – Panno White proszę pozbierać testy, reszta wychodzi na przerwę.

Usiadłem przy katedrze.

- Powiedz mi czy każdy elf może posługiwać się magią bezróżdżkową, tak jak ty? – zapytałem nie owijając w bawełnę.

Dziewczyna przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią.

- Nie każdy – powoli przeciągała sylaby. – Wszystko zależy od tego w jakim miesiącu się urodził i czy jego rodzina ma predyspozycje do magii bezróżdżkowej – wyjaśniła z wahaniem.

- A dzięki tej magii możesz używać jakich chcesz czarów? – drążyłem.

Roześmiała się głośno.

- Teoretycznie tak ale w praktyce nigdy!

Podniosłem ze zdziwienia brwi do góry.

- Oh, bo to chyba jest oczywiste. Np., elf nie może parać się zaklęciami zniszczenia, prawda? – widząc, że nadal nic nie rozumiem, wzruszyła ramionami i zaczęła wyjaśniać – Elfie serce nie pozwoli mu zabijać. Jest zbyt na to czyste.

- A ten twój dziadek, on przecież walczył z Grimewaldem, nie używał bezróżdżkowej zniszczenia?

- Od każdej reguły są wyjątki – westchnęła ciężko. – Tak, dziadek używał bezródżkowej, używał do zabijania, ale poniósł za to straszne konsekwencje. Kiedy już raz elf użyje magii niezgodnej z jego sercem, zmienia się. Nie tylko wewnętrznie, ale także zewnętrznie. Widział pan portret dziadka, potem jego oczy z czerwieniały, ciało nabrało woskowej barwy, a głos stał się bardzo wysoki – roześmiała się wdzięcznie. – Czemu pan pyta?

- Zainteresowało mnie to – skłamałem. – A może wiesz kto jeszcze umie posługiwać się bezróżdżkową? – wysunąłem mimochodem.

- Oh, pewnie zastanawia się pan czy „czyści” ludzie mogą czarować bez różdżki… – źle zrozumiała moje słowa. – Nie, nie mogą. A co do innych ras. Jest ich wiele, bo magia bezróżdżkowa, czy jakakolwiek inna, ma mnóstwo odmian. Tutaj w Hogwarcie nie odmieniamy rodzajów magii. Uczymy się tylko magii białej. Nie dzielimy jej, a jeżeli dzielimy to tylko na prostą i złożoną. Wille i wampiry używają bezróżdżkowej do omamiania, lepperkonusy do złudzeń, elfy do leczenia i rozmowy ze zwierzętami, a centaury do odczytywania znaków – zakończyła.

- Blanche, a może wiesz kto w Radzie Elfów blokuje głos Twojego ojca?

Pokręciła głową. Po chwili przygryzła wargi jakby się zastanawiała.

- Może… Książe La Fayette? On nigdy taty, nie lubił… – zamyśliła się.

- A jak on wygląda? – nie zdążyłem powstrzymać swojego zainteresowania.

- Ostatni raz widziałam go jak miałam dziesięć lat, to było na pogrzebie brata… Był wysoki, bardzo szczupły, miał okropnie bladą skórę i jak na elfa niezwykłe włosy. Lśniące, kruczoczarne przeplatane jasnymi niemalże białymi pasmami. I takie ciemne, zielone oczy. Błyszczały taką… – zamyśliła się – zawziętością, dumą i bezwzględnością? W każdym razie był wspaniały… – zakończyła.

Rzuciłem jej zdumione spojrzenie. Wspaniały? Człowiek sprawiający wrażenie bezwzględnego był według niej wspaniały? W głowie miałem większy mętlik niż poprzednio.

Właściwie wszystko zaczynało się układać w logiczną całość…