Gwiazdor

- Antidota! – warknąłem wściekły rozglądając się po klasie.

Przez chwilę patrzyłem na dyszącego nienawiścią do mnie Jamesa, to znaczy syna Jamesa. Potem skierowałem wzrok na robiącego durnowate miny Malfoya.

– Każdy powinien już mieć przygotowany przepis. Teraz macie mi je uwarzyć, a potem wybierzemy sobie kogoś, żeby wypróbować ich skuteczność…

Rzuciłem mściwe spojrzenie po klasie.

Na śniadaniu Karkarow jednak przypomniał sobie o mnie i kiedy „rozpoczął ze mną miłą i nader interesującą pogawędkę” wparował Moody (który notabene też sobie o mnie przypomniał) i z kolei on także wpadł na genialny pomysł „rozpoczęcia miłej i nader interesującej pogawędki z dwoma byłymi śmierciożercami”. Skończyło się na interwencji Dumbledore’a.

Potem (dzięki bójce Pottera i Dracona) szablozębna gryfonka, naprawdę stała się szablozębna, a Goyle porósł grzybami.

A to był dopiero początek dnia.

Rozległo się łomotanie do drzwi, i chwilę później wpadł Creavey z nieodłącznym aparatem. Swoją drogą, muszę poszukać w regulaminie, czy posiadanie magicznych aparatów, nie jest karalne.

- Słucham – warknąłem mu na powitanie.

- Panie profesorze, mam zaprowadzić Harrego na górę – zakomunikował mi głosem nie znoszącym sprzeciwu.

Chyba znalazłem osobę na jakiej będę testować antidota ludzi takich jak Longbottom.

- Potter ma jeszcze przed sobą całą godzinę eliksirów – wycedziłem zimno – Przyjdzie na górę, kiedy skończy się lekcja.

Crevey zrobił się czerwony.

- Ale… panie profesorze… pan Bagman, chce go natychmiast widzieć – wyjąkał. – Mają się stawić wszyscy reprezentanci. Chyba będą im robić zdjęcia…

Wspaniale, Potter na eliksirach będzie pozował do zdjęć. Gratulacje, ten dzień jest wspaniały!

- Dobrze! – warknąłem próbując zebrać myśli. – Potter, zostaw tu swoje rzeczy. Masz tu później wrócić, sprawdzę skuteczność twojego antidotum.

- Ale… panie profesorze… on ma swoje rzeczy zabrać ze sobą – zapiszczał ten przebrzydły obrońca Pottera. – Wszyscy reprezentanci…

Przez chwilę miałem ochotę miotnąć w przebrzydłego gówniarza jakimś zaklęciem. Szkoda, że było tu aż tylu Gryfonów…

- Dosyć! Potter zabieraj torbę i zejdź mi z oczu! – wycedziłem zimno i zacząłem przechadzać się po klasie. – Longbottom, twoje antidotum już teraz przypomina truciznę – warknąłem do pyzatego gryfona.

Zaciskając zęby, żeby nie skomentować dziwnych wyziewów unoszących się z nad kociołka Dracona podszedłem do Blanche.

- Możliwie – skomentowałem jej idealne antidotum.

Uśmiechnęła się pod nosem.

- Może mi pan odjąć za to punkty – powiedziała cicho. – „White minus dziesięć punktów za możliwie wykonany eliksir” – ironizowała, patrząc na mnie ciepło.

Podniosłem wysoko brwi zastanawiając się, czy naprawdę nie odjąć jej tych punktów.

- Aż tak źle? – rzuciła, gdy już się odwracałem.

Zastygłem. Skąd ona wiedziała?

—————

Czwarty dzień tego maratonu szlabanów. Naddall u Dumbledore’a, Hiena u Moody’ego, a Rudolf na randce z Bellatrix.

A ja wpatrzony w ogień przy kominku czekam, aż któreś z nich przypomni sobie o moim istnieniu.

Lastrange proponował mi, żebym się umówił z jakąś ślizgonką, ale wyśmiałem jego pomysł. Przede wszystkim co miałem powiedzieć? „Cześć, jestem Severus Snape, zwany przez wszystkich Smarkiem, pośmiewisko szkoły i wyrzutek aspołeczny, nie dostający w dziób tylko wtedy kiedy stoi przy nim Naddall. Może umówisz się ze mną na randkę?” – idiotyczne, ale właśnie tak widziała mnie połowa szkoły, jako zahukanego błazna. Nawet wygranie konkursu na Mistrza Eliksirów, nie zmieniło ich zdania.

Kiedyś, gdy nie było przy mnie Hieny, Rudolfa i Gabriele, marzyłem o kimś kto zaakceptowałby małego, chudego chłopca z orlim nosem i przetłuszczonymi włosami. Najgorsze było to, że wtedy myślałem o Jamesie Potterze. Dopiero później zrozumiałem, że ten człowiek jest głupim, nadętym egoistą i tak marzy o przyjaźni ze mną, jak Czarny pan z mugolem.

Teraz, będąc w siódmej klasie, uważałem te marzenia za wyjątkowo głupie.

- Nie śpisz jeszcze? – usłyszałem Hienę.

Odwróciłem się w jej stronę. Miała błyszczące oczy i lekko zaczerwione policzki.

- Wychodziłaś na dwór? – raczej stwierdziłem niż zapytałem.

Skinęła w odpowiedzi głową.

- Za dużo opowiadać – szepnęła. – Nadejdą chwile, gdy słowa milczenie zastąpi i przeklętemu zaufa dziecię światła.

- Znowu? – warknąłem.

- Nie mogłam się powstrzymać – uśmiechnęła się.