Rola Hieny w naszej grupie

Nauczenie czegokolwiek bandę uczniów, którzy w głowach mieli tylko bal, to rzecz niemożliwa. Gdyby jeszcze nie zachowywali się w tak ohydny sposób, nie miałbym większych pretensji, ale szeptali między sobą o tym, co włożą na wieczór nawet na moich lekcjach. Umiliłem im wyczekiwanie sprawdzianem…

- Co to jest? – zapytałem na widok topornie wyglądającej grudki w fiolce, gdzie powinien spoczywać eliksir.

- Szumnie nazwałabym to efektem mojej dzisiejszej pracy na lekcji, ale zadowolę się określeniem jakaś trucizna, panie profesorze – odparła i uśmiechnęła się szeroko jedna z uczennic.

Przez chwilę patrzyłem na nią zdziwiony. Już dawno nie rozmawiałem z nią. Zmieniła się. Trzymała się bardziej prosto, twarz nie wyglądała na bladą i zahukaną. A oczy nabrały blasku i stały się jakieś przyjaźniejsze.

- Może mi pan, profesorze, bez obaw wstawić Trolla, nie mam zamiaru tego wypić – zażartowała.

Nim się zorientowałem, sam też uśmiechnąłem się blado.

- Tego nie da się wypić – zauważyłem złośliwie.

- Ma pan absolutną rację – przyznała. – w takim razie nie mam zamiaru tego jeść – skorygowała.

Zacisnąłem zęby, aby nie zapytać, co się z nią ostatnio stało. Była taka niepodobna do tej Eunice Storm, jaką znałem wcześniej.

- Gryfindor stracił pięć punktów, a ty zarobiłaś szlaban – wycedziłem cicho.

Spojrzała na mnie zdziwiona.

- Daje mi pan szansę – westchnęła. – Bez obrazy, ale chcę tylko dożyć piątego roku, zdać sumy, oblać eliksiry.

Podniosłem do góry brwi.

- Ja też mam nadzieję, że nie spotkamy się po piątym roku w tej klasie – przyznałem.

Dziewczyna popatrzyła na swój eliksir.

- Dziękuję – powiedziała cicho. – Dziękuję, że mnie pan nie skreślił, po tej głupocie, którą zrobiłam w pierwszej klasie.

—

Siedziała nad jeziorem, trzęsąc się z zimna. Bez słowa podałem jej kurtkę. Spojrzała na mnie z wdzięcznością i opatuliła się nią szczelnie.

- Mogę się dosiąść? – zapytałem cicho.

Skinęła głową i wskazała miejsce koło siebie. Nie spiesząc się usiadłem. Przez chwilę obserwowaliśmy w milczeniu czystą taflę jeziora.

- Nasłali cię na mnie? – wykrztusiła wreszcie uśmiechając się bezmyślnie.

- Tak – przytaknąłem. – Każą mi wytłumaczyć ci, że to kompletna bzdura, związek bez przyszłości.

- Więc kiedy zaczniesz mnie uświadamiać? – warknęła uśmiechając się pod nosem.

- Nie zacznę. Po prostu posiedzę tu z tobą – odpowiedziałem.

Jasny księżyc odbijał się w tafli wody. Nie miałem zamiaru jej uświadamiać czegokolwiek. Bo to nie była moja sprawa. Ja mogłem tylko usiąść koło niej na tej trawie i czekać, aż sama zacznie mówić.

Dlaczego nie mogłem?

Bo ona, nie tłumaczyła mi nachalnie, że mój związek z Narcyzą jest głupi. Tylko, gdy wtedy usiadłem nad jeziorem przyszła do mnie i zrobiła dokładnie to co ja teraz, usiadła i milczała.

- Naprawdę myślisz, że to nie ma sensu? – zapytała po kilku minutach. – Że jestem głupią gówniarą, zakochaną w nauczycielu?

Potrząsnąłem głową.

- Czy mój związek z Narcyzą był zdrowy? – odparłem pytaniem na pytanie. – A związek Rudolfa z Bellatrix, albo fascynacja Blackiem Naddall? Nie, ani jedno z tych zauroczeń nie było i nie jest normalne. Tylko, że nie dostrzegamy własnych błędów, a tak łatwo wypominamy je innym – zakończyłem czerwieniąc się mocno.

Nigdy nie mówiłem tego co myślę, a Hipzibah potrafiła to zmienić. Nadawaliśmy na tych samych falach? Może, ale przede wszystkim rozumieliśmy się nawzajem.

- Zawsze byłeś ty, Naddall i Rudolf, wasze sprawy i wasze problemy – zamilkła. – Hiena, która bawi, Hiena, która śmieszy, Hiena gadająca od rzeczy – przedrzeźniała. – Zawsze stałam z boku czekając, aż mnie zauważycie, rozbawiając towarzystwo, przytakując wam. Możesz mi nie wierzyć, ale nigdy nie wymagałam od was czegokolwiek. Nie zazdrościłam wam, starałam się wspierać, byłam tą najgłupszą z paczki, tą która niczego nie rozumie, ale wierzyłam, że taka właśnie jest moja rola.

Łzy potoczyły się po jej twarzy. Przez chwilę zastanawiałem się, czy podać jej chusteczkę, ale w porę się zreflektowałem.

- Manfred, dostrzegł mnie. Po raz pierwszy ktoś nie zobaczył brzydkiej, przygłupiej dziewczyny, tylko pokrewną duszę. My naprawdę nie robimy nic złego – usprawiedliwiła się. – Po prostu rozmawiamy. Powinnam to zakończyć?

Przez chwilę zastanawiałem się nad odpowiedzią. Nigdy nie myślałem, że tak to wygląda ze strony Hepzibah.

- Nie – odparłem wolno. – Według mnie powinnaś w to brnąć dalej – zakończyłem.