Gordon McDry

Gordon McDry wyglądał jak za czasów szkolnych.

Nadal był przeraźliwie chudy i okropnie niski.

Nadal miał rozczochrane, brudne włosy i piwne, lekko nieprzytomne oczy.

Nadal nosił niechlujne ubrania i nadal sprawiał wrażenie podpitego.

Moja towarzyszka spojrzała na niego kpiąco i uśmiechnęła się ohydnie.

Rozejrzałem się po „chatce” Gordona. Chyba nawet Hagrid mógł przy nim powiedzieć, że mieszka w pałacu, przy tym… echm… czymś.

Mężczyzna uśmiechnął się do mnie przyjaźnie. Skrzywiłem się z obrzydzenia. A mówią, że różdżką można zrobić wszystko…

- Dumbledore tu was przysłał, co? – zapytał piskliwie.

- Raczej to nie jest towarzyska wizyta – warknęła Naddall.

- Go już tu nie ma – roześmiał się obłąkańczo. – Odszedł…

Gabriele spojrzała na niego i roześmiała się zimno. Gordon odwzajemnił uśmiech pokazując krzywe, czarne zęby.

- Nie ma? A co, przychodził do ciebie, na herbatkę? – zakpiła. – Przepraszam, obraziłam. W tym czymś, co nazywasz domem, nie ma nawet szklanki.

Coś brzdęknęło i McDry wybiegł z domu.

- Że też dyrektor, chce trzymać z takim czymś – powiedziała Naddall.

- Wybacz, ale kto normalny, chciałby tu mieszkać? – zapytałem złośliwie.

Przez chwile lustrowała mnie spojrzeniem, a potem odwróciła się w stronę okna.

- Ale tu śmierdzi – warknąłem.

- Chyba wiem dlaczego – odpowiedziała nieswoim głosem – spójrz.

Podążyłem za jej wzrokiem. Gordon truchcikiem biegł do nas, w ręku trzymał jakąś pokaźnych rozmiarów jaszczurkę. Myślałem, że już nic mnie nie obrzydzi…

- On poluje – szepnąłem zdruzgotany. – Ale dlaczego nie używa różdżki?

- Myślę, że on już nie umie czarować – powiedziała powoli, przeciągając sylaby.

Gdy Gordon wszedł ze swoją zdobyczą, Naddall powiedziała:

- Słuchaj McDry pokażesz nam miejsce, gdzie ukrywa się – zamilkła. – Gdzie ukrywał się Sam Wiesz Kto?

- Ale go już nie ma – warknął.

Naddall zacisnęła ręce, ale po chwili uśmiechnęła się fałszywie i szepnęła, najbardziej łagodnym tonem na jaki ją było stać:

- Nic, nie szkodzi, chciałabym, abyś nas tam zaprowadził.

Mężczyzna uśmiechnął się chytrze.

- Chcecie zobaczyć kości?

Nie byłem pewien, czy na pewno chciałem zobaczyć kości. Poruszyłem się niespokojnie.

- Tak chcemy zobaczyć kości – przytaknęła Naddall.

————

Rudolf mordował się nad kolejnym esejem. Zgiął pióro i jęknął ze złości. 

- Czy oni nie mogą się uspokoić? – zapytał z wściekłością patrząc na ganiających po pokoju wspólnych drugoroczniaków.

- Nadejdzie czas, gdy cisza będzie przygnębiać radosne chwile – powiedziała Hiena i roześmiała się głupio.

- Przepowiedz mi coś – zaczął Rudolf. – Przepowiedz mi jak umrę.

Naddall spojrzała na niego ze złością.

- Ty chyba jesteś naprawdę głupi – warknęła. – Hiena nie słuchaj go.

- Nie, dlaczego? – zapytała zaczepnie dziewczyna. – Przecież wszyscy chcecie wiedzieć.

- Ja nie chcę – wtrąciłem.

Hiena spojrzała na mnie i uśmiechnęła się lekko. Potem skierowała wzrok na Rudolfa.

- Błyski promienia śmierci z ręki twego szczęścia. – wycedziła cicho, a potem spojrzała na Gabriele. – W dniu tryumfu białego czarodzieja, bezprawiem bezprawie istnienia zakończą.

- Ja nie chcę wiedzieć jak umrę – szybko wtrąciłem.

- Przegrany złapie słońce, jeśli drogi nie pomyli.

Uśmiechnąłem się pod nosem. Przynajmniej mam jakąś nadzieję.

- A ty? – rzuciła Naddall.

- Gdy świat umilknie po hałasu zgiełku, zginie ta co w obronie pustych stanęła, śmierć niesie nadzieję – szepnęła.

- Przynajmniej komuś pomożesz – zauważył smętnie Rudolf – nie zginiesz z reki swego szczęścia.

To była jedyna przepowiednia jaka się nie spełniła. Hiena zginęła, gdy wzięła na zakładników mugoli, w obławie aurorów. Gmach jakiegoś budynku zawalił się. Pogrzebało ich żywcem.