Głupi mugole

Uśmiechnąłem się złośliwie obserwując jak Moody rozgląda się podejrzliwie po zebranych nauczycielach. Stała czujność… stała czujność…

Usiadłem w fotelu naprzeciwko dyrektora. Miejsce było o tyle dobre, że stary Auror go nie dostrzegał.

- A więc kolejne wakacje zbliżają się ku końcowi – dyrektor zdobył się na jowialny uśmiech.

Grono pedagogiczne łypnęło na niego pogodnie. Minerwa McGonagall pozwoliła sobie na skromny uśmiech.

Założyłem ręce na piersiach, nie mam zamiaru podlizywać się człowiekowi, który zatrudnił w szkole kogoś takiego jak Moody.

- Może herbatki? – zapytała nie wiadomo dlaczego Sprout, wyżej wymienionego.

Magiczne oko patrzyło na nią podejrzliwie.

- Nie piję, niczego, czego sam nie przygotowałem – odparł emerytowany Auror.

- Stała czujność – warknąłem cicho.

- Dokładnie, Snape – bestia ma silny słuch – nie mogę ufać, że ktokolwiek z tego pokoju nie pragnąłby mojej śmierci…

- Ależ Alastorze – oburzyła się McGonagall.

- …w końcu w tym pokoju jest śmierciożerca – zakończył utkwiwszy we mnie magiczne oko.

Zbladłem.

Doskonale wiedziałem, że tak będzie. Ja – śmierciożerca, on wspaniały, wielki – auror, bóstwo nie z tego świata, któremu wszyscy powinni bić ukłony na kolanach i dziękować, że zgodził się przybyć.

- W tym pokoju jest również morderca – odgryzłem się Moody zakrztusił się pijąc jakiś płyn ze swojej piersiówki.

- Jak śmiesz? – warknął wstając.

Uśmiechnąłem się kpiąco. Czyżbym wyprowadził bóstwo z równowagi?

- Ależ Moody, ja niczego nie sugeruję – powiedziałem obojętnie – w końcu wiele osób jest odpowiedzialnych za czyjąś śmierć.

Mężczyzna poczerwieniał jeszcze bardziej. Wyciągnął różdżkę. Zimny pot spłynął po moich plecach, ale nie dałem nic po sobie poznać.

- Ty parszywy…

- Alastorze! – zainterweniował dyrektor. Wyglądał na przestraszonego. – Severus nie jest żadnym śmierciożercą, Severusie, zostań na chwilę po zebraniu – dodał patrząca mnie chłodno.

——————

Pierwszy raz w życiu czułem się jak śmieć. Jak prawdziwy śmieć. Niepotrzebny, głupi, nieużyteczny śmieć.

Te wszystkie jęki Narcyzy o wielkiej miłości, wcale nie były kierowane do mnie tylko do jej poczucia własnej wartości.

Idiotyczne.

Chciała się gzić z kretynem zakochanym w niej po uszy tylko po to, aby udowodnić samej sobie ile jest warta.

- Nigdy więcej się nie zakocham – duży kamień wpadł do wody.

Podniosłem z ziemi następny. Zamachnąłem się.

- Nigdy więcej, nie dam się wodzić za nos.

Plum. Kamień w wodzie.

- Nigdy więcej, nie wyjdę na kompletnego idiotę.

Plum. Kamień w wodzie.

- Nigdy więcej nie będę…

Z bezsilnej wściekłości usiadłem koło jeziora. Po drugiej stronie, jacyś mugole śmiali się radośnie.

Głupi, nieuświadomieni, że istnieje ktoś taki jak Czarny Pan, kto tylko poluje na tego typu idiotów.

Kobieta miała ciemne, czarne włosy. Była pulchna i niska, mężczyzna wysoki, chudy o rudych, kręconych kędziorkach.

Kiedy na siebie patrzyli, mięli takie okropnie oddane miny, jakby nic oprócz nich się nie liczyło.

Nic oprócz nich i ich miłości.

- Głupi mugole – warknąłem, wstając i odchodząc w stronę lasu, aby się aportować.