Khuldar

- Więc to jest Drzewo Życia? – zapytałem.

Blanche spojrzała na mnie i uśmiechnęła się szeroko.

- Wiedziałam, że będzie pan zachwycony!

- Ale ja wcale nie powiedziałem, że jestem zachwycony – warknąłem.

- A nie jest pan? – zapytała smutno. – Myślałam, że będzie się panu podobało…

- Blanche, ja nie wiem, co to jest – powiedziałem spokojnie przyglądając się drzewu.

Jeśli to w ogóle można było nazwać drzewem. Było całe złote. Jedna z gałęzi była jednak cała czarna.

Dziwnie to wyglądało bo mniejsze gałązki odchodzące od czarnego konaru, znowu były złote.

- To jest Khuldar – powiedziała z powagą Eden. – Drzewo pokazujące mój ród.

Spojrzałem na nią zdezorientowany. Jej ród, to znaczy co?

- A dlaczego dwie gałęzie są czarne? – zdziwiłem się.

- To przez mojego dziadka Ulryka Pysznego – odpowiedziała. – To Drzewo pokazuje, czy jesteśmy dobrzy, czy źli.

- Czerń oznacza zło – wydedukowałem.

- Tak – odpowiedziała. – Jedna gałąź, jeden człowiek.

- Ale tu są dwie czarne gałęzie.

- Wiele osób źle postrzega mojego tatę, właśnie przez pryzmat jego taty – wyjaśniła uprzejmie.

Przez chwilę jeszcze przypatrywałem się drzewu. Było fenomenalne. Zachwycało, ale jednocześnie, było w nim coś niebezpiecznego. Coś, co mogło mieć całkowicie inne podłoże, niż dziadek Blanche.

——————

Naddall uśmiechnęła się krnąbrnie w stronę dyrektora. Mężczyzna zacisnął wargi, ale nie powiedział ani słowa.

- Nareszcie doszliśmy do meritum naszych rozważań – spojrzałem zdumiony na Gabriele.

Kobieta zachowywała się z tak jawną wrogością, że nie było możliwe, aby Dumbledore tego nie zauważył.

- Lord Voldemort, Gabriele i tak by wrócił – przerwał cicho dyrektor.

- Nie, nie, nie – zaśpiewała złośliwie Naddall. – To, że Riddle wróci, świadczy tylko o głupocie Pottera.

Podniosłem się w fotelu. Oboje kłócących się spojrzało na mnie z zainteresowaniem.

- Harrego można oskarżyć o mnóstwo rzeczy, ale na pewno nie o celowe powołanie do życia Czarnego Pana – wycedziłem.

Bronię Złotego Chłopca, co jeszcze?

- Poza tym, wy już założyliście, że Ten Którego Nie Wolno Wy…

- Skończ z tą dziecinadą, Snape i zacznij mówić jego nazwisko! – przerwała mi Naddall.

- Gabriele ma rację Severusie, powinieneś opanować swój strach przed imieniem Voldemorta.

Spojrzałem na nich z irytacją.

- Poza tym wy już założyliście, że Lord… – spojrzałem na głupi uśmiech Naddall

- No co, ci jest? – rzuciła kąśliwie.

- …Voldemort – zacisnąłem ręce na oparciu fotela – powrócił. A są przecież inne opcje. Mógł jeszcze nie powrócić i ta cała przepowiednia Trelawney to może być bujda.

Zmilkłem.

Przez chwilę bawiłem się widokiem konsternacji na twarzy Gabriele. Dumbledore wyglądał, jakby analizował moje słowa.

- Znałem jedną osobę, która naprawdę umiała przepowiadać przyszłość i nie jest to bynajmniej Trelawney – warknęła w końcu Naddall.

Dyrektor spojrzał na nią z zaciekawieniem.

- Hiena, przepowiedziała własną śmierć. Zresztą ona przepowiadała często i nawet rzeczy błahe – zmrużyła oczy jakby usiłowała sobie coś przypomnieć. – Pamiętasz Snape, owutemy?

Skinąłem głową.

- CIEMNE DZIECIĘ ZDA EGZAMINY GODNIE SWEGO OJCA – roześmiała się piskliwie.

- To, ze zdasz dobrze egzaminy, Gabriele, wcale nie było takie trudne do przewidzenia – uciszył ją Dumbledore.

- Myślisz? – zapytała cicho. – GDY ŚWIAT UMILKNIE, PO HAŁASU ZGIEŁKU, ZGINIE TA CO W OBRONIE PUSTYCH STANĘŁA, ŚMIERĆ NIESIE NADZIEJĘ. To, też było do przewidzenia? Sama sobie to wymyśliła?

Dyrektor mrugał natrętnie oczyma.

- Wydaje mi się, że prawdziwy talent rodzi się niezwykle rzadko – zacząłem powoli. Spojrzeli na mnie z uwagą – ale jak już się pojawi, to nie ogranicza się do wielkich przepowiedni, ale i do tych codziennych.

- Nie wiemy, do czego zmierzasz, Severusie – ponaglił mnie delikatnie Dumbledore.

- Sądzę, że to my sami decydujemy o tym, czy dana przepowiednia się spełni.