Zapiszemy w notesiku, zapiszemy pióreczkiem

- Chciałbym przedstawić wam nową nauczycielkę Obrony Przeciw Ciemnym Mocom, panią Dolores Umbridge – powiedział Dumbledore wskazując ręką na niską, pulchną kreaturę siedzącą koło niego.

Kobieta uśmiechnęła się w jakiś dziwnie niesympatyczny sposób i popatrzyła po zebranych nauczycielach z wysoce sadystyczną miną. W pokoju nauczycielskim zaległa cisza.

- Yhm, yhm – zakasłała zwracając na siebie uwagę. – Zostałam oddelegowana z ministerstwa magii, aby nauczać w tej szkole – zaczęła. Miała dziwnie śpiewny głosik – Ponieważ dyrektor nie znalazł nikogo chętnego – zrobiła krótką pauzę czekając na jakiś śmiech. Mlasnęła z obrzydzenia widząc, że nikogo nie bawią jej słowa – na stanowisko nauczyciela – zakończyła.

- Chyba to samo powiedział nam dyrektor – zauważyłem cicho.

Wodniste oczka Umbridge spoczęły przez chwilę na mnie. Uśmiechnęła się jeszcze szerzej. Przez chwilę zastanawiałem się, czy ona przypadkiem w dzieciństwie nie bawiła się brzytwą.

- Snape? – zapytała. Skinąłem w odpowiedzi głową. – Zapiszemy w notesiku, zapiszemy piórkiem – mruczała.

Kobieta wyjęła z torebki mały „notesik” i zaczęła w nim „piórkiem” coś szybko zapisywać. Przez chwilę miałem ochotę zaśmiać się jej w twarz. I powiedzieć co myślę o niej i o jej „notateczkach”. Powstrzymało mnie jednak karcące spojrzenie dyrektora.

Do końca zebrania jeszcze McGonagall, Flitwick i Sinistra zarobili kilka notatek w „notesiku”. Żałosna, przemknęło mi przez myśl, gdy tak wpatrywałem się w tę kobietę. Choć z drugiej strony miałem niejasne przeczucie, że ona może namieszać.

- Severusie – usłyszałem cichy głos dyrektora. – Zostań na chwilę.

Schyliłem się udając, że czegoś zawzięcie szukam. Poczekałem aż wszyscy wyjdą i wstałem.

- Severusie, Minerwo – zwrócił się do nas Dumbledore, a ja dopiero wtedy zrozumiałem, że w pokoju została także McGonagall. – Postarajcie się nie wchodzić Dolores Umbridge w drogę – zakomunikował.

- Jest z ministerstwa – rzuciłem chłodno.

- I właśnie dlatego nie wchodźcie jej w drogę – przytaknął dyrektor. – Nie ma żadnego sensu robienie jej na przekór.

—

Zapukałem do gabinetu Manfreda. Po kilku sekundach drzwi się otworzyły i stanął w nich nauczyciel. Wyglądał na lekko zdezorientowanego, gdy zobaczył mnie ciągnącego Hienę. Machinalnie cofnął się do środka, a my weszliśmy.

- Czy coś się stało? – zapytał.

- Nie… – zaczęła Hiena, ale przerwałem jej brutalnie:

- Tak.

Manfred uniósł pytająco brwi do góry.

- Puść pannę Wilson, to ją boli – zauważył cicho.

- Pannę? – zironizowałem, ale przestałem ściskać ramię Hieny. – Do dziecka też będziesz mówić, że jest dzieckiem panny Wilson? Bękartem Wilson?

Manfred zaczerpnął głośno powietrza i usiadł na krześle. Wyglądał na wstrząśniętego. Bladł i czerwieniał na przemian. Po chwili zaczął uparcie wpatrywać się w brzuch dziewczyny.

- Jeżeli zamierzasz nie przyznać się do… – już zamierzałem wygarnąć mu, co sądzę, o istotach jego pokroju, gdy mi przerwał:

- Hep, dlaczego nic mi nie powiedziałaś? – Hiena coraz bardziej płakała. – Co ty sobie pomyślałaś? – Miał taki dziwnie ciepły głos.

- Poczekam za drzwiami – zreflektowałem się i już zmierzałem w kierunku drzwi.

- Severusie? – powstrzymał mnie przed naciśnięciem klamki głos Moody’ego.

Odwróciłem się. Nie wiem jakim sposobem, ale dziewczyna już stała wtulona w niego. Wyglądali razem tak… pasująco. Oboje nie byli urodziwi. Właściwie byli całkiem przeciętni. Oboje wyróżniały oczy. U Hieny żółte i błyszczące, u Manfreda niebieskie i bardzo żywe.

- Zaczekaj przed gabinetem – zakończył.