Może kilka słów ode mnie dzisiaj. Na początku chciałem poprawić bloga. Naprawić błędy, niedociągnięcia, może nawet trochę zmodyfikować treść. Tylko, że... już w trakcie dotarło do mnie, że tamta historia właśnie taka jest. Napisana trochę naiwnie, czasem głupio, czasem śmiesznie - niektórych fragmentów nawet się wstydzę. Zacząłem to pisać w wieku 16 a skończyłem 2 lata później. To widac musiało dokładnie tak wyglądać.
Jeszcze raz dziękuję, że pozwoliliście mi uwierzyć we własną zdolność do pisania.
Niżej znajduje się wersja oryginalna:
Pomysł Mistrza Eliksirów narodził się w mojej głowie podczas przeglądania onetowych blogów. Właściwie w odpowiedzi na nie. Tam Snape przedstawiany był jako amant, albo zakompleksiony idiota, albo znowu jako człowiek bez serca – taki fanatyczny świr. Żadna z tych opcji nie podobała mi się.
I stąd wyrósł ten mój Mistrz.
Niepewny tego co robi. Wmieszany w coś, czego tak naprawdę wcale nie chciał. Złośliwy, cyniczny, ale przede wszystkim dziecinny i w jakiś sposób tragiczny. Osoby, które czytały Mistrza do końca musiały zauważyć jak wielkim ignorantem był na początku, widział tylko to co chciał zobaczyć.
Z czasem miał dojrzeć. Miał stać się dorosłym człowiekiem. Oczywiście było od początku wiadome, że nie będzie bohaterem, czy krystalicznie czystą postacią, ale zwykłym człowiekiem. Może w tym względzie zbyt mocno został przeze mnie wybielony. Teraz właściwie wiem, że można było wszystko opisać inaczej, bardziej rozwinąć?
Blanche White jest jego całkowitym przeciwieństwem. Do bólu naiwna, wierząca w ludzi jak Dumbledore. Słodka, inteligentna a jednak głupia, od samego początku miała w sobie wszystko czego brakowało Snape’owi.
Ta postać urodą przypomina mi osobę, którą doskonale znam, z zachowaniem jest trochę inaczej. Ta prawdziwa dziewczyna jest dużo bardziej nieśmiała i taktowna.
Mam nadzieję, że po przeczytaniu Mistrza nadal uważacie, że nie zmarnowaliście czasu. A teraz kilkanaście podziękowań. Dedykacje będą nie w kolejności alfabetycznej. Mam nadzieję, że nikogo ważnego nie pominę;)
Przede wszystkim chcę podziękować:
Marcie z bloga http://harrypotter-moc.blog.onet.pl/ za pomoc w rozprzestrzenieniu tego bloga w sieci. Bez Ciebie nie byłoby Mistrza. Zapoznałaś mnie ze światem blogowym, dzięki Tobie udało mi się w nim zaaklimatyzować 
Julce z bloga http://profesor-severus-snape.blog.onet.pl/ za to, że nie wstydziłaś się napisać mi tego co sądzisz o moim blogu. Za szczere rozmowy na gg, ciekawe poglądy, za to, że zawsze wiedziałaś kiedy i co powiedzieć 
Nimfie Wodniej z bloga http://www.no-i-dont-know.mylog.pl/ za szereg naprawdę trafnych uwag. Za zawsze konstruktywne i szczere komentarze. Wbrew temu co myślisz, mnóstwo z nich Klon wziął do siebie 
Little Lady Voldemort z bloga http://strefa-riddle.bloog.pl/ za naprawdę długie komentarze, które dawały do myślenia. Pokazałaś mi masę błędów, które ma moje opowiadanie i, które w przyszłości muszę poprawić. To dla mnie naprawdę ważne, bo zrobiłaś to na tyle dyplomatycznie, że nie czuję się urażony 
Bezimiennej z bloga http://yennefer-malfoy-szpieg-idealny.blog.onet.pl/ za coś czego nie umiem nazwać. Właściwie dziękuję Ci za Twojego bloga i za to, że trwałaś przy Mistrzu;)
Pavlis z bloga http://przez-pryzmat-czasu.blog.onet.pl/ za to, że masz dla mnie czas 
Karolciad z bloga http://karolciad.blog.onet.pl/ za to, że tyle czasu jesteś z tym blogiem 
Half Blood Princess z bloga http://halfbloodprincess.blog.onet.pl/ za wytrwałość w czytaniu i komentowaniu.
Irminie z bloga http://elficka-historia.blog.onet.pl/ po prostu 
Srebrnej z bloga http://www.hp-neville.blog.onet.pl/ za świetne opowiadanie, które pisze i za to, że była
Lunie z bloga http://harrypoter7.blog.onet.pl/ za czytanie i mądre komentowanie. Musze nadrobić Twojego bloga.
Lucjuszowi (nie znam Twojego bloga) za bardzo trafne podsumowania. Przyznam, że zawsze Klon lubił Twoje komentarze 
Madeleine za wyczytywanie tego, co jest między wierszami opowiadania. Twoja nauczycielka ma rację;)
Osoby, którym dziękuję to tylko schyłek góry lodowej. Tak naprawdę powinienem do każdego z Was napisać oddzielny list z podziękowaniem. Do każdego z Was, oznacza tych, którzy komentowali i nie, tych, których wymieniłem i nie. Naprawdę bardzo trudno mi w tej chwili wiedzieć, czy kogoś pominąłem. Jeśli to zrobiłem, to naprawdę nie celowo.
Jesteście wspaniali. Każdy z Was. Niezależnie od tego, czy zostałeś/aś tu wymieniony/a, czy nie. To, ze przeżywaliście przygody Mistrza to, że się nad nimi zastanawialiście to naprawdę mnie zdumiewało i mile zaskakiwało.
Wszystkie Wasze ciepłe słowa i te czasem ostrzejsze, Wasze odczucia, refleksje, to naprawdę było dla mnie bardzo ważne.
Dziękuję, że byliście ze mną;*
Klon
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuńNiesamowite :D Tyle lat minęło, a ta historia nadal jest... Razem z nią zagłębiłam się w świat fanfiction. Dziękuję za Twoją twórczość!
OdpowiedzUsuńMiło było to przeczytać. Mam nadzieje że ktoś kiedyś jeszcze przeczyta świetną historię napisaną przez ciebie.
OdpowiedzUsuńAch tyle lat... bardzo się cieszę, że ten blog wciąż istnieje. W głowie się nie mieści, że to już KILKANAŚCIE lat od kiedy była moda na potterowskie blogi. Za tamtych czasów popularne były szóste i siódme części. Czy ludzie wciąż jeszcze piszą swoje opowiadania o Harrym? Czy może po wydaniu siódmej części (ponad 14 lat temu), po wyjściu ostatniego filmu (ponad 10 lat temu) fandom trochę przysnął? Są oczywiście filmy Fantastyczne zwierzęta; lubię je, choć na pewne rzeczy patrzę krytycznie, jest Przeklęte Dziecko - dla mnie to nie kanon. Na pewno są dzieciaki, którym rodzice czytali te książki, potem sami czytali ale myślę, że nasze pokolenie miało najwięcej frajdy z tymi książkami. Potem sięgnęliśmy po fanfiki (niektórych nie powinniśmy czytać ani pisać; np. nagość, seks, czasami homoseksualizm).
OdpowiedzUsuńNaprawdę ciekawe czy ktoś tu jeszcze zagląda.
Smutne jest też trochę to, że blogi wymienione w posłowiu są nieaktywne, mam nadzieję, że Ty i inni autorzy i czytający mimo wszystko jednak uśmiechają się kiedy wspominają te czasy.