W departamencie

Dwór bez Blanche stał się pusty. Brakowało w nim jej dźwięcznego śmiechu, obecności, natarczywej paplaniny. Wydawało mi się, że ktoś wyrwał mu serce. Dni mijały sennie, prawie bezwolnie i gdyby nie wezwania Czarnego Pana wydawałoby mi się, że świat o mnie zapomniał. Jako całkowicie wolny człowiek mogłem swobodnie poruszać się po Londynie. Najchętniej korzystałem z tego przywileju wieczorami, kiedy było wyjątkowo pusto na ulicach.

Ethan zachowywał się jakby nigdy nic. Opowiadał wesoło dowcipy, śpiewał pod nosem jakieś piosenki, a na zebraniach Śmierciożerców mordował mugoli. Nadal nie rozumiem jak on potrafił w tak anormalny sposób zamieniać swoją osobowość. Zupełnie jakby tkwiły w nim dwie różne postaci. Jedna przepełniona żądzą mordu i druga jowialna, wspaniałomyślnego ojca.

Jednego wieczoru pokazał mi swoją prywatną biblioteczkę. I tak zacząłem zaczytywać się w niej. Miał całkiem sporą kolekcję dobrych, starodawnych, czarnomagicznych ksiąg.

- Blanche dostała trolla z Czarnej Magii – poinformował mnie Ethan przy śniadaniu.

Dziewczyna regularnie wysyłała listy do domu. Od czasu do czasu pisała kilka słów do mnie i wtedy dostawałem niewielkich rozmiarów karteczkę z paroma zdaniami.

- To było do przewidzenia. Przecież ona nie potrafi poprawnie rzucić drętwoty – uśmiechnąłem się pogardliwie.

- Wiem. Kompletnie nieprzydatna dziewczyna – wymruczał pod nosem nadal czytając uważnie list.

Poruszyłem się niespokojnie. Nieprzydatna? Nawiedziło mnie dziwne przeczucie, zupełnie jakby ten pół elf planował coś niedobrego, coś co mogłoby się zemścić na jego teraz już jedynym dziecku.

- Same głupoty – odłożył list na stół. – Podobno jest jakiś problem ze starą kadrą. Nie chcą bezwzględnie wykonywać poleceń ministerstwa.

Zacisnąłem zęby. Kiedy ostatnio widziałem profesor Vector ta ostentacyjnie przeszła na drugą stronę ulicy. Minerwa McGonagall prawdopodobnie rzuciłaby we mnie jakąś klątwą, a Hagrid próbowałby udusić gołymi rękoma.

- Byli przywiązani do Dumbledore’a, jego wartości – rzuciłem nonszalancko. – Nie dziw się, że nie chcą z miejsca przyjąć i zaakceptować tego co do tej pory uznawali za nieetyczne.

- Tłumacz jak chcesz, według mnie trzeba trochę zastraszyć starą kadrę…

—

Nadeszła pierwsza wiadomość od Dumbledore’a i Deidre. Poszukiwania okazały się wyjątkowo owocne. Znaleźli jakiegoś mugola, który podobno zna się na starych miejscach. W ogóle mugole znajdują przyjemność w kopaniu w ziemi i szukaniu jakiś starych, zużytych przedmiotów. Podobno bardzo interesują ich kosze na śmieci, albo odpadki. Każdy ma jakieś dewiacje.

Ethan był lekko blady. Przyglądał mi się uważnie, za nim wyciągnął w moją stronę białą kopertę.

- Co to takiego? – zapytałem podejrzliwie. – Blanche przesyła jakiś list?

- Niee – uśmiechnął się słabo. – przeczytaj.

Obojętnie otworzyłem list. Była w nim tylko jedna kartka z… moją nominacją na fotel Szefa departamentu Magicznych Eliksirów i Trucizn. Oniemiały kilkakrotnie odczytywałem napisane na niej słowa.

Pół elf uśmiechnął się szeroko.

- Bałem się, że nie będziesz zadowolony z nowego stanowiska.

Wydąłem kpiąco wargi.

- Nie powinieneś się tak mocno przejmować moją opinią… – zauważyłem złośliwie.

- Ale chcę. Lubię wiedzieć, że czarodzieje, których lubię są mi wdzięczni.

Zmrużyłem oczy.

- Nie myśl, że jestem ci wdzięczny – wycedziłem chłodno. – Praca w ministerstwie to tylko praca. Nie byłaby ta, byłaby inna.

Wyglądał na zaskoczonego. Bystre oczy przyglądały mi się z niedowierzaniem. Wykrzywił usta ze złości. Poniewczasie zrozumiałem, że popełniłem poważny błąd.

- Każdy pragnie sławy, Severusie – miał słodki, jadeitowy głos. – Nawet ci, którzy twierdzą inaczej.

—

Nie mam pojęcia kto i w jaki sposób zarządzał do tej pory tym departamentem. Wszystko stało tu dosłownie na głowie. Najgorsze było to, że część pracowników miała bardzo luźno wyznaczone zadania. I tak ci pracujący w sekcji trucizn, swobodnie mogli przejść do tych pracujących nad wywarami leczniczymi. Sekcja eksperymentalna była dosłownie w rozsypce. Pracował tam tylko jeden starzec, ustawicznie wysadzający kociołki. Zapewniał mnie gorąco, że lada chwila uda mu się stworzyć drugi kamień filozoficzny. Po siedmiu godzinach spędzonych w tamtym miejscu miałem wrażenie, że przesiedziałem dzień w Św. Mungu na oddziale zamkniętym razem z jego pacjentami.

- Nadrzędnym celem jest zorganizowanie w tej chwili turnieju o tytuł mistrza eliksirów – usłyszałem za swoimi plecami piskliwy głos jakiegoś młodego czarodzieja.

Rzuciłem mu pogardliwe spojrzenie. Miał spiczasty nos i duże, krzaczaste brwi. Patrzył na mnie bez zbytniego zainteresowania, raczej z jawną obojętnością, po prostu postanowił przekazać mi ważną informację.

- Przygotowania powinny trwać już od miesięcy – zauważyłem cierpko.

- Jest zarys – wyjaśnił. – Leży w tamtej zielonej szufladzie – palcem wskazał na znajdującą się w rogu szafkę.

Ogólnie moje biuro domagało się nagłej i szybkiej interwencji sprzątaczki. Całe było zawalone stosami przepisów i fiolek z eliksirami. Jedno, ogromne biurko stało na samym środku pomieszczenia. Dwie, zadziwiająco jaskrawe szafki (które ktoś ustawił jak kolumny przy wejściu) i wygodny fotel – to właściwie całe wyposażenie gabinetu. Widocznie osoba, która wcześniej tu pracowała nie za bardzo interesowała się eliksirami.

- Przejrzę go dziś po pracy – warknąłem. – Jak się nazywasz?

- Silan Stock, jestem z działu eksperymentów.

Rzuciłem mu badawcze spojrzenie.

- Osiągnięcia twojego działu nie są za wielkie – zauważyłem cierpko. – Robicie coś poza siedzeniem na krzesłach?

Chłopak nie wydawał się urażony. Zaczerwienił się lekko i wzruszył ramionami.

- Robimy to, co nam każą robić – wyjaśnił podnosząc dumnie głowę.

- A więc nie każą wam robić nic – podchwyciłem.

- To pan powiedział, nie ja.

Wykrzywiłem wargi w pogardliwym uśmiechu. Mimo wszystko dzieciak mi się spodobał. Chyba jako jedyny wiedział co się dzieje w tym bałaganie.