Symbol czarnego nietoperza

Byłem wściekły. Sunąłem korytarzem, odejmując punkty każdemu, kto się napatoczył. W przypływie gniewu zwymyślałem Filcha skradającego się do grupki uczniów i nadepnąłem na ogon pani Norris. Kotka miauknęła przeraźliwie.

- Fawcett, Ravenclav traci piętnaście punktów za chowanie się przed nauczycielem – warknąłem mijając przerażonego krukona.

Chłopak spojrzał na mnie zdumiony. Pewnie wcale nie chował się przed nauczycielem. Zresztą, co mnie to obchodzi? Dlaczego Snape ma nie być Snapem i nie odejmować bezprawnie punktów? Każdy uczeń ma coś na sumieniu i to coś sprawia, że zawsze jest winny.

- Molieu, szata szkolna to nie szmata do podłogi, Hufflepufh traci piętnaście punktów – wycedziłem zimno.

Blondwłosy puchon z niewyjaśnionych przyczyn walający się po podłodze, spojrzał na mnie z oburzeniem. Kolejny, biedny niesłusznie ukarany. Następne trzydzieści kroków minęło bez odejmowania punktów. Studenci posiadający jakąś wrodzoną zdolność przemykania niezauważonymi obok mnie nie przysporzyli wyimaginowanego powodu do odjęcia jakichkolwiek punktów. Dopiero przy wejściu do biblioteki natrafiłem na prawdziwą ofiarę.

- Granger, w regulaminie szkolnym jest wyraźnie napisane, że uczeń ma prawo wypożyczyć jedynie trzy książki. Nie zauważyłem żadnego aneksu, dopuszczającego Hermionę Granger do wyniesienia z biblioteki całego regału – wysyczałem jadowicie. – Gryffindor stracił właśnie piętnaście punktów.

Gryfonka rzuciła mi pełne oburzenia spojrzenie. Czuła się niewinna, a wypożyczanie książek traktowała jak swego rodzaju świętość. Minąłem ją idąc w kierunku mojego gabinetu. Po małym pokazie sił, wcale nie czułem się lepiej. Coraz większy gniew pulsował w moich żyłach. Czułem się oszukany. A już zaczynałem rozumieć dyrektora i jego „wyższe idee”. Już nawet zaakceptowałem Pottera bo przecież nie jest Jamesem. Byłem gotów stać się zdrajcą całego świata magicznego. Po jaką cholerę, Albus Dumbledore zabawił się w szczerość?

- White, kradzież mienia szkolnego, Gryffindor właśnie stracił… – zacząłem, ale przerwała mi.

- Przepraszam, panie profesorze, ale co takiego ukradłam? – wydawała się całkowicie zdumiona oskarżeniem o kradzież.

- Moją jaszczurkę – warknąłem. – Ukradłaś moją jaszczurkę.

Merlin wylegujący się na jej kolanach spojrzał na mnie oburzony. Czasem, odnoszę wrażenie, że ta jaszczurka myśli i rozumie znacznie więcej niż może się wydawać.

- Pana jaszczurka sama do mnie przyszła – wyjaśniła. – Licząc się z pana oskarżeniem, jestem złodziejem do którego sam przychodzi rabunek! – roześmiała się szczerze.

Poczułem się jak idiota. Absurdalny idiota, oskarżający świat o wszystko co sam sobie wymyślił. Chwilowo przestałem zastanawiać się nad dyrektorem.

- Za twoją bezczelność… – starałem się wyjść z twarzą z tego spotkania.

- Panie, profesorze! – znowu mi przeszkodziła. – A więc odejmuje mi pan punkty za kradzież której nie popełniłam, czy za bezczelność, którą dziś się nie popisuję?

Pytanie wprawiło mnie w konsternację. Odwróciłem się na pięcie i wszedłem do pokoju. Wchodząc, usłyszałem jeszcze:

- Normalnie jak burza gradowa.

—

Musiałem wszystko dokładnie przemyśleć. Analizując na spokojnie sytuację, doszedłem do pewnych wniosków. Przede wszystkim, jakkolwiek chory i nienormalny plan Dumbledore’a musi zostać doprowadzony do końca. Nie mam innego wyjścia, jak włożyć wszystkie siły w to, aby się powiódł. Potter stanie do ostatecznej walki z Lordem Voldemortem, czy tego chce czy nie. Chce dzieciak, czy nie chce, ale będę go ochraniać. Dyrektor niejednokrotnie już udowodnił, że nie można mu zupełnie ufać.

Moje szanse na wyjście cało z tego bagna nie są większe jak dwa procent i to w sprzyjających warunkach. Ażebym mógł zacząć normalne życie, Czarny Pan musi zostać pokonany, dyrektor musi przeżyć (aby poświadczyć o mojej niewinności), Potter musi poznać i zrozumieć całą sprawę. Wciągnąłem głośno powietrze. Zbyt wiele przeszkód. Zbyt wiele niewiadomych. Nie miałem pewności, że po rzekomej śmierci Dumbledore’a nie zostanę zamordowany przez Lorda Voldemorta. W końcu wtrąciłbym się w zadanie Dracona. Z drugiej strony, ostatnio wśród śmierciożerców krążyły dziwne pogłoski. Część z nich na pewno rozsiewał sam Lord, druga część to niepełne dane o liczebności Zakonu. W przypływie złości doniosłem Czarnemu Panu o szesnastu członkach. Prawie wszystkie nazwiska znał, a drugą część podejrzewał, ale po raz pierwszy był szczerze uradowany moją wiernością.

- Snape, o co ci chodzi? – usłyszałem pewnego razu cichy głos Morgany, tuż przy moim uchu. 

Rzuciłem jej cierpkie spojrzenie.

- Może nie ufam Dumbledore’owi jak ty? – rzuciłem ze złością. – A może mam dosyć bycia jego wiernym pieskiem?

Kobieta popatrzyła na mnie zimno. Wydawała się rozłoszczona moimi słowami.

- Snape, z naszej czwórki jako jedyny masz szansę na normalne życie, nie spieprz jej.

- Mam taką samą szansę jak ty – zaprzeczyłem.

Roześmiała się zimno kręcąc głową.

- Snape, ja nosze nazwisko Riddle. Po upadku Czarnej Magii zostanę publicznie osądzona. Taki triumf nad Voldemortem. Prymitywni czarodzieje uznają to za wspaniały dowód ich pracy – bawiła się różdżką. – Ty to co innego. Możesz stać się symbolem. Jak Potter albo nawet większym. Z dna społecznego wyrwać się na samą górę. W glorii chwały zabłyśniesz, o ile wcześniej niczego nie spieprzysz. Plan Dumbledore’a zakłada taki finisz twojej historii.