Amok

Siedziałem zamyślony w moim gabinecie. Podświadomie czułem, że zbliża się to czego tak bardzo się bałem. Mroczny Znak lekko piekł mnie w ramię. Wziąłem głęboki oddech. W Zamku panowała nienaturalna cisza. Zupełnie jakby rozwrzeszczana młodzież postanowiła grać mi na nerwach w jeszcze gorszy sposób niż zazwyczaj, denerwując przytłaczającym milczeniem.

Dopiero po paru sekundach zdałem sobie sprawę, że ktoś cicho puka do drzwi.

- Wejść! – warknąłem.

- Panie profesorze, ja muszę panu coś powiedzieć – White wyglądała na przestraszoną.

Patrzyłem na nią uważnie. Sprawiała wrażenie osoby, która musiała coś powiedzieć. Coś, co dusiło ją od środka. Wskazałem jej miejsce naprzeciwko mnie. Pokręciła głową.

- Ja właściwie tylko na chwilę – uśmiechnęła się smutno. – Chciałam tylko, aby pan wiedział, że cokolwiek o panu powiedzą, ja wiem, że pan jest dobry.

Zbladłem, skąd ona mogła cokolwiek wiedzieć?

- Znam pana sześć lat, pan… niech pan wie, że nigdy się nie odwrócę od pana, bo pan się nie odwrócił ode mnie. Pomógł mi uwarzyć eliksir nadziei i był pan, kiedy napadnięto na mój dom i uratował pan panią La Fayette, Falghar mi powiedział, i jest pan wtedy kiedy trzeba… – zamilkła.

Przez chwilę trwaliśmy w niezręcznej ciszy.

- Wiesz, Blanche, że nigdy wcześniej nie powiedziałaś tak niespójnego zdania? – wydusiłem w końcu siląc się na ironię.

Roześmiała się głośno. Miliony dzwoneczków rozdzwoniło się po gabinecie.

- Ulżyło mi, że panu powiedziałam.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć usłyszeliśmy pukanie w szybę. Zerwałem się z miejsca i podszedłem do okna. Mała, wątła sówka miała przywiązaną do nóżki wiadomość. Szybko odczepiłem ją i przeczytałem: „Snape, zaczyna się. Romulus zamordował La Fayette, przed kilkoma minutami. Riddle jest podniecony, powiedział, że dziś najwierniejsi wtargną do Hogwartu. Wysyła mnie do Czarnej Puszczy. Mam odnaleźć Gordona. Pilnuj Pottera. Naddall”.

- Blanche… pójdziesz teraz do wieży Gryffindoru, prosto do dormitorium. Przez cały wieczór nie wyjdziesz z niego, choćby nie wiem co się działo, rozumiesz? – zapytałem cicho.

Dziewczyna popatrzyła na mnie uważnie.

- Czy coś…

- Nie zadawaj pytań, po prostu zrób to, o co cię proszę, rozumiesz? – przerwałem jej.

- Dobrze. – Kiwnęła głową.

- Idź już.

Przez kilka chwil patrzyłem na zamknięte drzwi. Nie miałem żadnego planu. Teoretycznie wiedziałem jak i co mam zrobić, ale… czy Albus Dumbledore cokolwiek mi wytłumaczył? „Zabijesz Aberfotha, bo przyrzekłeś, zabić mnie” – kołatało mi w uszach. Przecież dyrektor nie wie, że to już dziś. Nikt nie wiedział, nie zdołałem wyciągnąć tej informacji z Dracona.

Opadłem bezwładnie na fotel. Wydawało mi się, że to wszystko jest bezsensowne.

Potter.

Jeśli dziś zabiję kogokolwiek podobnego do jego ukochanego Dumbledore’a, dzieciak zwyczajnie mnie znienawidzi. Błąd. Jego nienawiść osiągnie stopień zamordowania mnie, przy następnym spotkaniu. A przecież starałem się poprawić nasze stosunki. Czy zostały odjęte jakieś punkty, gdy zaatakował Malfoy’a zaklęciem czarno-magicznym? Nie, dostał szlaban. I to nawet niezbyt uciążliwy szlaban. Musiał porządkować szkolną kartotekę.

Nie będzie o tym pamiętał.

Blanche.

Obiecała. Obiecała wierzyć we mnie. Co innego obiecać, a co innego wierzyć. Przecież wszystko będzie wyglądać na zdradę. Nagle wydało mi się bardzo ważnym, ażeby nie widziała we mnie zdrajcy. Mogła widzieć gbura, prostaka, chama, pseudo inteligentną kreaturę, ale nie mogła stracić zaufania.

A jednak je straci.

Deidre.

I właśnie kiedy ją poznałem. Kiedy zaczęło między nami coś kiełkować, kiedy stała się naprawdę ważna.

Ona nie zrozumie.

Wstałem. Jak pijany podszedłem do szafki i zacząłem z niej wyjmować najróżniejsze eliksiry. Ręce lepiły mi się od potu i z trudem zachowywałem zdolność logicznego myślenia. Chciałem wyjść z gabinetu, ale doszedłem do wniosku, że w obecnej chwili nie ma to najmniejszego sensu. Dudniąca cisza wibrowała w mojej głowie. Miałem ochotę wrzasnąć. Wrzasnąć z bezsilnej złości. „No, no, no. Smarkeus ma dylemat. Cały twój problem polega na tym, że gdy my zrobimy coś złego, zawsze możemy powiedzieć, że chcieliśmy dobrze. W twoje dobre intencje nikt nie uwierzy.” – zadudnił mi w uszach głos Jamesa Pottera. Miał rację, w moje dobre intencje nikt nie uwierzy.

Przymknąłem oczy starając się wszystko ułożyć w głowie.

- Severusie, śmierciożercy są w zamku! Mroczny Znak nad Wieżą Astronomiczną! – wpadł do mojego gabinetu Filius Flitwick.

Był zdyszany i spocony. Wstałem.

- Idę… już czas… – wybełkotałem.

- A ja tu posiedzę… jakiś czas… – odparł osuwając się na ziemię.

Nie zwróciłem na niego większej uwagi. Wyszedłem z komnaty rozglądając się na wszystkie strony.

- Granger, Lovegood tam w gabinecie profesor Flitwick… zemdlał, pomóżcie mu dojść do siebie – nie za bardzo wiedziałem co mówię.

- Oczywiście, panie profesorze! – wysapała Hermiona.

- Wszystko będzie dobrze, mój tato napisał, że gorsze od śmierciożerców są Tengele Australijskie… – usłyszałem jeszcze rozmarzony głos Luny.

Jak w malignie mijałem korytarze. Wbiegałem na coraz to wyższe piętra. Gdzieś mignął mi walczący Longbottom. Podniosłem różdżkę, aby powalić jego przeciwnika, ale w tej chwili chłopak rzucił zgrabnie drętwotę.

- Neville – po raz pierwszy w życiu zwróciłem się do niego po imieniu. Dzieciak wybałuszył oczy. – Powiedz mi wielu ich jest?

- Kilku i jest wilkołak, pobiegli na wieżę… a reszta tu walczy… – wyjąkał.

Widziałem Romulusa miotającego we wszystkie strony zaklęciami. Longbottom wstał i pobiegł w stronę wejścia na wieżę, ale gdy tylko wszedł na pierwszy schodek, coś gwałtownie odrzuciło go do tyłu. Zapora, pomyślałem głupio, biegnąc w tamtą stronę. Zgodnie z moimi oczekiwaniami łatwo ją przekroczyłem.

- Avada Kedavra! – ryknął White, zaklęcie rykoszetem ugodziło w jakiegoś śmierciożercę.

Zataczając się jak pijany pokonywałem kolejne stopnie. Nogi odmawiały mi posłuszeństwa, a jakiś głos w mojej głowie ryczał, ażebym wrócił na dół i ostatecznie opowiedział się po stronie walczących, nie przekreślał sam siebie.

- Słuszne – wybełkotałem otwierając drzwi.

Oniemiałem. Obraz rozmazywał mi się przed oczami. Widziałem ociekającego krwią Greybacka, dwójkę śmierciożerców i śmiertelnie bladego Dracona. Pod ścianą słaniał się dyrektor. Wytrzeszczyłem oczy starając się rozpoznać, czy to aby na pewno Albus Dumbledore. Przytępione zmysły nie dały mi jednak rozpoznać Aberfotha.

- Mamy problem, Snape – powiedział jeden z śmierciożerców. Z trudem rozpoznałem Amycusa. – Ten chłopak – wskazał na Draco – chyba nie jest w stanie…

- Severusie… – rozpoznałem ten głos.

Nagle poczułem silniej niż zwykle jak bardzo nienawidzę samego siebie. Własnego ja, własnego zadania. Byłem rozdarty, rozdarty między tym co słuszne, a tym co podpowiadało mi sumienie. Nie chciałem zabijać, choć przecież on pragnął śmierci. On był przygotowany. Jak pijany podszedłem do niego. Stanąłem naprzeciw uważnie patrząc w jego oczy. Nagle zrozumiałem cały plan.

Wszystkie zawiłości, wszystko… a jednak to było takie dziecinnie proste…

- Severusie… błagam… – nie musiałem czytać między wierszami. Przypomniały mi się słowa Morgany: „Lepsza jest śmierć niż wegetacja”.

Podniosłem różdżkę. Nie chciałem tego robić. Wolałbym skierować różdżkę na siebie. Wypowiedzieć słowa, które drzemały we mnie od tylu lat, choć raz poczuć się naprawdę wolny…

- Avada Kedavra! 

Promień zielonego światła wystrzelił z mojej różdżki i ugodził mężczyznę w pierś. Siła zaklęcia była tak duża, że wyrzuciła go z wieży. Przerażony patrzyłem na to co chwilę temu zrobiłem.

- Jazda stąd, szybko – powiedziałem łapiąc Malfoy’a za kark.

Nagle wszystko stało się jasne i przejrzyste. Wiedziałem co mam robić. Otępienie umysłowe towarzyszące mi do tej chwili zniknęło. Zbiegaliśmy szybko ze schodów.

- Już po wszystkim! – wrzasnąłem w stronę członków Zakonu Feniksa.

Rozstąpili się robiąc mi i Draconowi przejście. Na wpół nieprzytomny ze strachu chłopak przebierał tylko nogami. Zbiegaliśmy oraz szybciej. Musieliśmy w ciągu najbliższych paru minut wybiec z Hogwartu. Za bramami aportujemy się przed dom Malfoy’ów. Pchnąłem drzwi wejściowe i już znaleźliśmy się na błoniach. Świeże, wieczorne powietrze uderzyło mnie w twarz. Pędem goniliśmy w stronę furtki.

- Drętwota! – czerwony strumień przeleciał tuż nad moją głową.

- DLACO, UCIEKAJ! – krzyknąłem, odwracając się.

Za mną w odległości najwyżej dwudziestu jardów stał Harry Potter. Wyciągnęliśmy różdżki.

- Cruc…

Odparowałem zaklęcie, zwalając Pottera z nóg. Amyceus zapalił chatkę Hagrida, co sprawiło, że pół olbrzym ruszył w jego kierunku, rycząc jakieś niezrozumiałe dla mnie słowa.

- Cruc… – Harry ponownie chciał rzucić na mnie niewybaczalne. Kolejny raz zblokowałem je, nie wypowiadając słów.

- Nie rzucisz żadnych Niewybaczalnych Zaklęć, Potter! – zawołałem przekrzykując chaos panujący dookoła. – Brakuje ci zimnej krwi i umiejętności…

- Incarc…

Machnąłem różdżką odbijając zaklęcie.

- Walcz! – ryknął Złoty Chłopiec. – Walcz, ty tchórzliwy…

- Nazwałeś mnie tchórzem, Potter? Twój ojciec atakował mnie tylko wtedy, gdy miał obok siebie swoich trzech kumpli, to jak nazwiesz jego? – zapytałem cicho.

- Drętwo…

- Znowu zablokowane i znowu, i znowu, Potter, aż nauczysz się milczeć i nie otwierać umysłu przed obcymi! – drwiłem. – Hej, TY! Czas na nas, zanim pojawią się ci z ministerstwa… – wykrzyknąłem w stronę Romulusa.

- Impedi…

Tym razem White wkroczył do walki miotając klątwą w Harry’ego. Zdrętwiałem, przecież on go zabije!

- Zapomniałeś, jakie mamy rozkazy? Potter należy do Czarnego Pana… mamy go zostawić! Idziemy! Idziemy!

Zaczęliśmy biec w stronę bramy. Już tylko kilkanaście kroków dzieliło nas od wyjścia z tego piekła.

- Sectum…

Zablokowałem kolejny nieudany atak Chłopca, Który Przeżył. Poczułem, że robię się naprawdę wściekły. Dzieciak przymrużył oczy, starając się użyć tym razem niewerbalnego zaklęcia.

- Nie, Potter! – ryknąłem. – Śmiesz używać przeciw mnie moich własnych zaklęć, Potter? To ja je wymyśliłem… ja, Książę Półkrwi! A ty chciałbyś zwrócić moje wynalazki przeciw mnie… jak twój plugawy tatuś, tak? O, nie, nie sądzę… NIE!

Rzuciłem zaklęcie odrzucając różdżkę gówniarza z zasięgu jego rąk. Przypomniał mi się James Potter i to co wydarzyło się po sumach.

- A więc zabij mnie. Zabij mnie, jak zabiłeś jego, ty tchórzu… – syczał wściekły Harry.

- NIE NAZYWAJ MNIE TCHÓRZEM!!! – ryknąłem.

On nie miał żadnego prawa do osądzania mnie. Kto tu jest tchórzem? Kto ryzykuje własne życie dla miernoty, która ma zbawić świat? Kto niszczy własne życie dla sprawy, w którą nie wierzy? Z nas dwóch, zasługiwałem na każde miano, oprócz miana tchórza. Malignis! – machnąłem różdżką. Na policzku Pottera pojawiła się cienka rana. Wrzasnął. Nim zdołałem przytrzymać zaklęcie coś ugodziło mnie w plecy. Przerażony odwróciłem się. Hardodziob przybył na ratunek Zbawcy Ludzkości.

Biegiem ruszyłem w stronę bramy goniony przez hipogryfa. Na moje szczęście furtka szybko ustąpiła. Chwyciłem za kołnierz stojącego Malfoy’a i z głośnym trzaskiem aportowaliśmy się.

—

- Przepraszam – wybełkotał cicho, gdy już znaleźliśmy się przy bramie dworu. Z oddali zauważyłem biegnącą w naszym kierunku Narcyzę.

Miałem ogromną nadzieję, że ma jakiś plan. Była blada i bardzo zdenerwowana.

- Udało się? – zapytała patrząc na mnie.

Kiwnąłem głową.

- Czy… czy wiesz… – zacząłem.

- Wiem, co mam zrobić. Draco – tu jej głos nabrał chłodnej barwy – mamy niewiele czasu.

Odwróciłem się, aby aportować się na zebranie śmierciożerców.

- Dziękuję. – usłyszałem jeszcze.