Nienawiść Pottera

Jesienny wiatr łagodnie uderzał o moją sylwetkę. W głowie miałem zupełny mętlik. Nie wiedziałem co należy zrobić. Plan Dumbledore’a przewidywał śmierć człowieka podającego się za dyrektora i określenie mnie mianem zdrajcy. Zdrajcy wszystkiego w co wierzyłem (a przynajmniej wydawało mi się, że wierzę). W pewnym sensie czułem gniew na tego starego czarodzieja. Podjął decyzję nawet nie próbując jej ze mną skonsultować. „W imię wyższej idei…” – tylko dlaczego to zawsze ja miałem się poświęcać? Dlaczego to na mnie miało ciążyć brzemię zdrajcy? Przecież to Potter jest zbawicielem, niech on ponosi ofiary! Zatrząsłem się od dziwnego uczucia wypełniającego moje wnętrze. Nie chciałem, żeby dzieciak się narażał. W końcu to i dzięki mnie ciążyła na nim przepowiednia zbawcy świata czarodziei.

- Zimno na dworze – usłyszałem ciepły głos Blanche za swoimi plecami.

Pokręciłem z niedowierzaniem głową. Dlaczego u diabła ona zawsze musi przyjść w nieodpowiednim momencie?

- Więc wracaj do środka – rzuciłem chłodno.

- Pana coś martwi – westchnęła.

- A ty musisz się wtrącać? – warknąłem.

- Niech pan nie odbudowuje tej bariery, która zniknęła w lecie. Lubię człowieka jaki jest w panu.

Popatrzyłem na nią obojętnie. Człowieka? Dumbledore tydzień temu zabrał mi człowiecze oblicze. Śmierć jest blisko, nienawiść budzi nienawiść.

- Blanche, może lepiej, żeby ta bariera znowu istniała? – wycedziłem cicho.

- Zabrał pan Gryffindorowi mnóstwo punktów – roześmiała się. – Szkoda, że nie widział pan miny Eunice. Wyglądała jakby miała zamiar kogoś zabić.

- Skąd… – zacząłem.

- Wszedł pan niedługo po Harrym na ucztę – wyjaśniła. – No więc, czego mnie dziś pan nauczy?

Przez chwilę obracałem różdżkę w rękach. Zacisnąłem usta, zastanawiając się jak sformułować pytanie.

- Powiedz mi, w jaki sposób najlepiej się bronić?

Zachichotała.

- Uciekając?

—

- Do środka – warknąłem nie zaszczycając szóstorocznych nawet jednym spojrzeniem.

Przez chwilę stałem przy drzwiach nie poruszając się. Potter sprawiał wrażenie człowieka mającego ogromną chęć rzucenia niewybaczalnego zaklęcia w moją skromną osobę. Zacisnąłem pięści, już zbyt późno na pojednania. Odwróciłem się w stronę uczniów. Wszyscy wyciągnęli książki i bezmyślnie się we mnie wpatrywali.

- Nie kazałem wam wyjmować podręczników – powiedziałem spokojnie stając za pulpitem. – Chcę wam coś powiedzieć i żądam bezwzględnej uwagi.

Przyglądałem się im uważnie. Harry Potter zacisnął konwulsyjnie usta.

- Mieliście już chyba pięciu nauczycieli tego przedmiotu. To całkiem naturalne, że każdy z tych nauczycieli miał swoje własne metody i priorytety. Biorąc jednak pod uwagę całe to zamieszane, jestem zaskoczony, że tak wielu z was zdołało wyskrobać suma z tego przedmiotu. I będę jeszcze bardziej zaskoczony, jeśli na poziomie owutemu wszyscy wytrzymają do końca, bo będzie to wymagało o wiele więcej pracy i zaangażowania. – Przechadzałem się wzdłuż ścian klasy. – Czarna magia to mnogość najróżniejszych środków agresji, zmiennych jak kameleon i odwiecznych jak zło i dobro. Walka z nimi przypomina walkę z wielogłowym potworem: utniesz mu jedną głowę, a natychmiast wyrośnie inna, jeszcze groźniejsza i sprytniejsza. To, z czym przychodzi nam walczyć, nigdy nie jest ustalone raz na zawsze, wciąż podlega zmianom, jest niezniszczalne. Wasza obrona musi więc być równie elastyczna i wymyślna jak agresja czarnej magii, którą zamierzacie złamać. Te obrazy – wskazałem na kilka, koło których przechodziłem – dają pewne wyobrażenie, co się dzieje z tymi, którym się to nie udało. Oto na przykład zaklęcie Cruciatus (machnąłem ręką w stronę czarownicy wrzeszczącej w agonii), Pocałunek Dementora czy nieudany pojedynek z inferiusem.

- A wiec pojawił się już jakiś inferius? – zapytała piskliwym głosem Parvati Patil. – Już na pewno wiadomo, że on ich używa?

- Czarny Pan używał już inferiusów w przeszłości – odparłem – a to oznacza, że trzeba być przygotowanym na ich ponowne użycie.

Z powrotem stanąłem przy pulpicie.

- Mam prawo sądzić, że jesteście całkowitymi nowicjuszami, jeśli chodzi o użycie zaklęć niewerbalnych. Na czym polega przewaga zaklęcia niewerbalnego nad werbalnym?

Hermiona Granger jako jedyna podniosła rękę do góry.

- Słucham… panno Granger.

- Nie ostrzega się przeciwnika, jakiego rodzaju magii chce się użyć, co daje ułamek sekundy przewagi – wyrecytowała.

- Odpowiedź zaczerpnięta prawie słowo w słowo ze Standardowej księgi zaklęć, stopień szósty – mruknąłem lekceważąco – ale w zasadzie poprawna. Tak, ci, którzy zdołali opanować użycie magii bez wypowiadania na głos formułek zaklęć, mogą wykorzystać element zaskoczenia. Oczywiście nie wszyscy czarodzieje to potrafią. To sprawa koncentracji i siły woli, których – spojrzałem na Wybawiciela – pewnym osobom brakuje. Teraz podzielicie się na pary. Jeden z partnerów będzie próbował rzucić na drugiego zaklęcie, nie wymawiając na głos formuły. Ten drugi będzie próbował odeprzeć atak również bez słowa. Proszę.

Przechadzałem się między parami obserwując mizerne efekty ich pracy. Szeptali, mamrotali pod nosem zaklęcia. Po kilku chwilach wydawało mi się, że nie wiedzieli co do nich mówiłem. A może naprawdę mówię w jakimś trytońskim? Weasley czerwony jak burak starał się rzucić w Pottera jakieś zaklęcie. Wykrzywiłem z niechęcią wargi.

- To żałosne – warknąłem. – Spójrz, zaraz ci pokażę…

Wycelowałem różdżką w Pottera chcąc rzucić tarantellagrę.

- Protego! – ryknął dzieciak.

Siła zaklęcia sprawiła, że rzuciło mną o stolik Longbottoma. Cała klasa wpatrywała się we mnie zaskoczona. Wstałem starając się zachować spokój.

- Czy pamiętasz, jak mówiłem, że ćwiczymy zaklęcia NIEWERBALNE, Potter? – zapytałem chłodno.

- Tak.

- Tak, proszę pana – poprawiłem go.

- Nie ma potrzeby zwracania się do mnie per pan, panie profesorze.

- Szlaban, w sobotę wieczorem, w moim gabinecie – wycedziłem spokojnie. – Nie zniosę bezczelności od nikogo, Potter… nawet od WYBRAŃCA.

Nie odjąłem Gryffindorowi nawet punktu. Moje starania zachowania poprawnych stosunków z tą ziejącą nienawiścią bestią, powoli zaczęły spełzać na niczym. Jeszcze chwila i dałbym się sprowokować. Ciekawe jakby zareagował, gdyby wiedział, że byłem wtedy na Grimuald Place.