Choroba pani La Fayette

Zamknąłem cicho drzwi. Przez chwilę wydawało mi się, że nikogo nie ma w pomieszczeniu. Dopiero po minucie zauważyłem wpatrującą się we mnie kobietę.

Dziwne, ale poczułem rozczarowanie. Wydawało mi się, że… ona będzie bardziej niezwykła, a jest… taka szara?

Siedziała na fotelu. Nogi podkuliła pod samą brodę. Miała czarne długie włosy i bardzo ciemne oczy. Blada, przezroczysta skóra dodawała jej jakiejś dziwnej efemeryczności? Wydawało mi się, że lada moment zemdleje. Uśmiechnęła się ciepło.

- To pan mnie uratował – miała bardzo dziecinny głosik. – Jak pan ma na imię?

Drgnąłem. Czułem się bardzo nie na miejscu.

- Tak. – Mój głos miał trudność z przedostaniem się przez gardło. – Severus Snape.

- Wie pan, że tylko pana znam? – Roześmiała się głośno. – To takie dziwne nie wiedzieć niczego. Takie żenujące…

Rzuciłem jej zdziwione spojrzenie. Nie wiedzieć niczego? Co przez to rozumiała?

- To zabawne, ale przychodzi do mnie człowiek, który wmawia mi, że jest moim mężem – przygryzła wargę.

- Wmawia? – powtórzyłem cicho.

- Och, bo ja nic nie pamiętam. – Nie sprawiała wrażenia przerażonej faktem nie pamiętania niczego. Wprost przeciwnie, niewiedza sprawiała jej wyraźną radość.

- Zrozumiałem.

- Chciałby pan mnie o coś zapytać? – rzuciła jeszcze bardziej dziecinnym głosem.

- O co? – zdziwiłem się.

- Nie wiem, może jednak – widząc moją dziwną minę roześmiała się dźwięcznie. – Skoro nie, to nie. Dziękuję, że mnie pan uratował!

- Nie zrobiłem nic wielkiego – wydusiłem.

- Tak? A właściwie przed czym mnie pan uratował? – zapytała.

- Nie pamiętasz? – poczułem, że głupieję.

- Nie, a właściwie jak pan się nazywa?

—

Kilkanaście minut później byłem wyraźnie szczęśliwy, że udało mi się wyjść od niej z pokoju. W ciągu pozostałej części naszej rozmowy jeszcze trzykrotnie przedstawiałem się jej. Wychodząc, znów musiałem powiedzieć, kim jestem i dlaczego w ogóle do niej przyszedłem.

Falghar siedział wygodnie rozpostarty na fotelu. Rzucił mi smutne spojrzenie.

- Porozmawialiście sobie? – zapytał.

- Dlaczego ona… – zacząłem.

- Zbyt silne zaklęcia, zbyt słaba psychika. To się często zdarza. – wyjaśnił.

- Czy… – nie wiedziałem jak wypowiedzieć, to co chciałem wiedzieć.

- Nie, nie została ani zgwałcona, ani pobita – odpowiedział na moje niedokończone pytanie. – Nie tknęli jej, bo była zwykłym człowiekiem, jak wy to nazywacie mugolem – roześmiał się zimno.

Rzuciłem mu zaskoczone spojrzenie. On – elf ze szlachetnego rodu, ożenił się ze zwykłą dziewczyną? Poczułem rozczarowanie. Wydawało mi się, że spotkałem prawdziwą parę elfów. A tu atrapa.

- Wiesz, w dzisiejszych czasach, prawdziwych elfów została tylko garstka. Nie mamy nawet stolicy. Jesteśmy rozproszeni po całym świecie. Łatwa zdobycz dla Czarnego Pana. Nic dziwnego, że część się do niego przyłączy. Elfy nie mogą stać z boku, zbyt długo pozwalaliśmy, aby inni rządzili naszym losem…

- A Rada Elfów? – wtrąciłem.

- Rada? – roześmiał się ironicznie. – Banda nadętych głupców przekonanych, że nie wtrącając się zachowamy pokój. Ethan starał się zjednoczyć nas wszystkich, ale… znasz jego historię. Wiesz, co zrobił jego ojciec, prawda? – kiwnąłem potakująco głową. – Właśnie dlatego, nie słuchają go.

- A ty?

- Ja? Ja jestem elfem niższego szlachectwa. Poprzez ślub z Eillien utraciłem pozycję i szacunek części tej bandy. Oczywiście nadal mam tytuł, ale to tylko tytuł. – spojrzał mi głęboko w oczy. – Potrzeba nam przywódcy, tylko że przywódcy nie ma. Tak naprawdę elfy, wcale nie są potrzebne w tej wojnie. Nawet gdybyśmy stanęli po jednej ze stron to byłaby nas zaledwie garsteczka. Nie więcej niż dwustu…

- Więc dlaczego… – zacząłem.

- Dlaczego i dyrektor, i Czarny Pan tak rozpaczliwie szukają w nas wsparcia? – uśmiechnął się smutno. – Tylko dlatego, że pojedynczo stanowimy słabość, ale połączeni moglibyśmy naprawdę pomóc, nie tylko w walce…

—

Albus Dumbledore chodził po gabinecie w tę i z powrotem tłumacząc mi zawiłości planu na jaki wpadł wczorajszej nocy. Otworzyłem szerzej ze zdumienia oczy. On chyba naprawdę oszalał. A jeśli wszystko się nie uda?

- Dyrektorze, a Potter? – zapytałem cicho.

- Harry musi stać się samodzielny. Nie mogę cały czas prowadzić go za rączkę. – uśmiechnął się przepraszająco. – Prawda jest taka, że nasz Wybawiciel nie ma w sobie siły zdolnej do zniszczenia Lorda Voldemorta – przy ostatnich dwóch słowach wzdrygnąłem się nieznacznie. – Powiem, Harremu tylko tyle, ile będzie to naprawdę niezbędne. Do reszty będzie musiał sam dojść.

Wzruszyłem ramionami. Nie wydawało mi się, aby pomysł pozostawienia Pottera samemu sobie był dobrym rozwiązaniem. Nie po tym, co zobaczyłem pod koniec roku szkolnego.

- Nadal go nienawidzisz, Severusie? – usłyszałem wypowiedziane spokojnym głosem pytanie.

Podniosłem wzrok zastanawiając się nad odpowiedzią. Czy nadal nienawidziłem Pottera? Nie, prawdę powiedziawszy chyba zrozumiałem, że to tylko głupie, nieszczęśliwe dziecko. Chłopak nie cierpi mnie, bo nigdy nie dałem mu szansy, aby było inaczej. Teraz było już za późno nawet na zawieszenie broni. Harry Potter był zbyt dziecinny, a ja zbyt wyniosły. On uosabiał to czego nie cierpiałem. Ja – wszystko czym się brzydził.

- Nie, panie dyrektorze – odpowiedziałem obojętnym głosem. – Harry, to nie James, teraz to wiem.