Wspomnienie z myślodsiewni

Dyrektor spojrzał na mnie ciepło. Odłożył na stolik książkę, którą przed chwilą czytał i wstał uśmiechając się przyjemnie.

- Będę musiał zniwelować szlaban, który dałeś Harry’emu – zakomunikował.

- Przeżyję jakoś ten brak obecności Pottera w sobotni wieczór. Zadowolę się szlabanem, jaki dałem Blanche – odpowiedziałem.

Albus Dumbledore pokręcił z niedowierzaniem głową.

- Ciebie naprawdę cieszy gnębienie uczniów? – zapytał.

- Gnębienie? – udałem zdziwienie. – Ja ich po prostu wychowuję.

- Blanche chyba należy do bardzo ciężkich przypadków – zauważył dyrektor. – Dajesz jej średnio dwa szlabany na tydzień.

- Tak, jej wychowanie pochłania dużo czasu – przytaknąłem.

- Jak przygotowania do Turnieju o tytuł Mistrza Eliksirów?

- Ma duże szanse – powiedziałem cicho. – Szkoda, że to nie ja zobaczę jak odbiera tytuł.

- Severusie, w imię wyższych idei, pamiętaj – oznajmił cicho.

—

Blanche machała różdżką jak opętana mrucząc pod nosem: „Drętwota! Drętwota! Drętwota!”. Biegający w słoiku pająk najpierw nie reagował potem pojawiły się koło niego muchy, które poowijał w kokony, a teraz zwyczajnie zasnął nieświadomy, że pewna blondwłosa dziewczyna właśnie usilnie stara się go oszołomić.

- Nie dam rady – mruknęła w końcu zrezygnowana.

- Nie starasz się.

- Pff, oczywiście, że się staram! – zaprzeczyła. – Tylko panie profesorze, widzi pan jak on słodko śpi? Taki nieświadomy niebezpieczeństwa. Nie mogę go zranić, a jak go zaboli? – zapytała poważnie.

Spojrzałem na nią uważnie. Chyba wiedziałem na czym polega problem.

- Blanche, nie możesz go oszołomić, jeśli nie chcesz tego zrobić – westchnąłem i poczułem się naprawdę zmęczony.

- Panie profesorze, czy coś się stało? – miała łagodny, współczujący głos.

Przez chwilę chciałem powiedzieć jej wszystko. Wszystko, o Dumbledore’u i jego planie, o Potterze, o Deidre i tym czymś dziwnym co lęgło się w mojej głowie, kiedy o niej myślałem. Zacisnąłem kurczowo ręce.

- Na dziś starczy, postaraj się przećwiczyć jeszcze zaklęcia tarczy – warknąłem.

White popatrzyła na mnie uważnie. Widziałem jak w jej granatowych oczach czai się niepokój.

- Niech pan pamięta, że oprócz pana nie mam już nikogo – powiedziała z wahaniem. – Cokolwiek by się stało, zawsze będę po pana stronie.

Drzwi z jękiem zamknęły się za nią. Czułem się lepiej. Zupełnie jakby głupie słowa Blanche sprawiły, że zacząłem wierzyć. Wierzyć, że plan Dumbledore’a choć szalony ma szansę powodzenia.

—

Dyrektor chodził po gabinecie, nerwowo podrygując. Pierwszy raz w życiu widziałem u niego tak zdenerwowany wyraz twarzy.

- Chyba nadszedł czas, abym ci o czymś powiedział – rzekł cicho. Miał smutny, melancholijny głos. – Starzy ludzie popełniają błędy, Severusie. Czasem nawet więcej niż młodzi.

- Zdaję sobie z tego sprawę dyrektorze – odpowiedziałem zdezorientowany.

Uśmiechnął się żałośnie.

- W imię wyższych idei, poświęcamy czasem zbyt wiele. Kiedy poświęcamy coś co zależy od nas samych…

- Ja już podjąłem decyzję – przerwałem mu. – Zrobię to, czego pan sobie życzy.

- Severusie, pozwól mi dokończyć – usiadł na fotelu, wskazując mi ręką miejsce naprzeciwko. – Kiedy poświęcamy coś co zależy od nas samych, nie popełniamy wielkiego błędu. Gorzej, gdy zaczniemy poświęcać życie innych. Zanim naprawdę podejmiesz decyzję pragnę pokazać ci coś co zdarzyło się siedemnaście lat temu.

- Pokazać?

- W myślodsiewnii. Pewne dwa wspomnienia – westchnął ciężko. – Wolę, abyś znał prawdę.

- Czy… czy to dotyczy… kogoś kogo znałem?

- Kogoś kogo znałeś bardzo dobrze, Severusie.

Z wahaniem podszedłem do szklanego naczynia i zanurzyłem w nim głowę. Przez chwilę obraz pozostawał zamglony, po czym znowu stałem w gabinecie dyrektora. Hiena w wyraźnie zarysowanej ciąży siedziała na fotelu, naprzeciwko Albusa Dumbledore'a. Mężczyzna patrzył na nią uważnie. Westchnęła ciężko, kładąc rękę na brzuchu.

- Severus Snape, Rudolf Lestrange, Bellatrix Black, jeszcze kilku krukonów ale nie pamiętam ich nazwisk. Był wśród nich ubiegłoroczny prefekt naczelny – wyliczyła.

- I wszyscy zostali przyjęci?

- Ja, Snape, Lestrange i Naddall jesteśmy już od półtora roku, ale reszta dołączyła dopiero teraz – przytaknęła.

- Była jakaś próba?

Pokręciła głową.

- Czarny Pan nie jest na tyle głupi, aby organizować jakiekolwiek próby – powiedziała spokojnie. – Zresztą, zawsze może zabić zdrajców, albo tych którzy nie sprostali jego oczekiwaniom.

- Wilhelmino, dlaczego chcesz zdradzić Lorda Voldemorta?

Poruszyłem się niespokojnie. Zdradzić? Dziwne podejrzenie nawiedziło mój umysł. Czułem się źle patrząc na Hienę, ciągle żywą we wspomnieniu, a jednak martwą od siedemnastu lat. Z jednej strony miałem jej tyle do powiedzenia, tyle do wytłumaczenia, z drugiej… coś dławiło mnie w gardle gdy wpatrywałem się w jej żółte, uparte oczy. Po ukończeniu Hogwartu nigdy się z nią nie spotkałem. Oczywiście założyliśmy, że będziemy się widywać, ale… to były tylko założenia, puste słowa, nic nie znaczące frazesy. Ani ja, ani ona, Rudolf lub Naddall nie wierzyliśmy, że jeszcze się spotkamy. A jeżeli się spotkamy, to na pewno nie będziemy wspominać czasów młodości, będziemy służyć Temu Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.

- Muszę – przełknęła ślinę, ważąc w myślach każde słowo. – Każdego dnia mogę umrzeć. A co się stanie, jeśli umrę kiedy urodzę dziecko? Czarny Pan raczej nie jest zbyt rodzinny. Musze zabezpieczyć przyszłość synka Manfreda.

- Przecież masz przyjaciół.

- Przyjaciół? – wydawała się podenerwowana. – Rudolf jest z Bellą. Na pewno nie ucieszą się widząc małego bękarta na progu. Severus się gdzieś zamelinował, chciał studiować Czarną Magię, wspaniały przykład dla malca – słysząc te słowa mimowolnie się zaczerwieniłem. – Norma… czy ona nadaje się na matkę?

Albus Dumbledore uważnie przyglądał się swoim palcom.

- Panie dyrektorze, długo myślałam zanim podjęłam tą decyzję. Potrzebuje pan szpiega, a ja potrzebuję zabezpieczenia przyszłości dla dziecka…

Ostatnie słowa Hieny rozmywały się. Gabinet najpierw zaczął blednąć, potem wszystkie kolory stały się jedną zwartą mieszaniną barw. Wirowałem dookoła własnej osi, przenosząc się do innego wspomnienia.

Stałem w tłumie. Przede mną łysawy mężczyzna w białej kurtce, drżał ze strachu. Obok jakaś kobieta ściskająca kurczowo rękę sześcioletniego dziecka pochlipywała cicho. Rozejrzałem się uważnie. Byłem na mugloskim dworcu kolejowym. Dziwny to był dworzec, częściowo wbudowany pod ziemią, miejscami zawalony (widocznie niedawno ktoś tu walczył).

- Musicie iść, w kierunku wyjścia ewakuacyjnego! – usłyszałem znajomy krzyk.

Odwróciłem się w stronę, skąd dochodził. Otoczona tłumkiem ludzi, Hiena starała się dowodzić całą tą bandą. Wyglądała na zmęczoną. Z jej policzka kapała krew, która mieszając się ze strużką potu tworzyła mało estetyczną breję, spływającą na brudne ubranie.

- Niech pani, biegnie pierwsza, pani jest w ciąży – powiedziała jakaś chuda, blada kobieta.

Will, uśmiechnęła się blado.

- Ja dam sobie radę, aportuję się, Meliso.

- Nigdy nie wierzyłam w czary, proszę pani, ale po tym co pani tu zrobiła… wierzę…

Hiena, z niecierpliwiona machnęła ręką.

- Powoli, dwójkami, ruszajcie… – coś uderzyło w jedną ze ścian.

Budynek zatrząsł się. Jakiś mugol krzyknął, ktoś inny rozpłakał się.

- Jak Boga kocham, zginiemy! – lamentowała pulchna, dziewczyna o rudych włosach.

- Nie zginiecie! – wrzeszczała Hep. – Nie biegać, iść kolumną, powoli!

Kolejny raz budynek się zatrząsł. Z sufitu zaczął sypać się tynk. Ludzie owładnięci nagle rządzą życia zaczęli biec w stronę wyjścia. Przez chwilę obserwowałem ten widok ze strachem. Will zaczęła biec razem z nimi wrzeszcząc jakieś słowa. Starałem się dotrzymać jej kroku. Kilka metrów przed nami, jakiś chłopak starający się wyprzedzić kilka osób, popchnął staruszkę. Kobieta upadła, deptana przez tłum uciekających nie miała szansy na uratowanie się. Hiena zatrzymała się i próbowała jej pomóc. Czułem rosnące zdenerwowanie. Co ona u licha robiła? Przecież ten budynek się za chwilę zawali.

- Argh! – kolejne łupnięcie i miejsce, gdzie przed chwilą leżała staruszka zostało zasypane przez gruz.

- Teleportuj się, na co czekasz! – wrzasnąłem.

Zupełnie jak gdyby moje słowa, dotarły do niej, bo stanęła z zamiarem aportacji.

- Zakon rzucił zaklęcia antyaportacyjne! – jęknęła.

Wszystko zaczęło się rozmazywać, wirowałem dookoła własnej osi, poczym znowu stałem na twardej posadzce gabinetu dyrektora. Starzec siedział przy biurku nerwowo gładząc swoją brodę.

- Na dworze grasował olbrzym, prawda? – zapytałem cicho.

Pokiwał głową.

- Zakon naprawdę rzucił zaklęcia antyaportacyjne?

Kolejne kiwnięcie głową. Czułem narastający gniew.

- Wiedzieliście, że ona tam jest?

- Wiedzieliśmy – miał ledwo dosłyszalny głos.

Z zimną furią przechadzałem się po gabinecie. Miałem ochotę coś zniszczyć, rozwalić na drobny mak, zdewastować…

- Czy może mi pan, wytłumaczyć jaki jest sens rzucać zaklęcie antyaportacyjne na budynek atakowany przez olbrzyma? – nie rozpoznałem swojego głosu.

- Nie chcieliśmy, aby tam się aportowali śmierciożercy…

- A po co mieli się aportować do miejsca, które niszczył olbrzym?! – ryknąłem. – Czarny Pan w przeciwieństwie do pana, nie posyła ludzi na pewną śmierć!