Jak do tego doszło

Z trzaskiem aportowałem się blisko Smutnego Dworu. Grupa śmierciożerców już tam stała. Słaniając się na nogach, powolnymi krokami podchodziłem do nich. Miałem szczerą nadzieję, że moje wytłumaczenie jest coś warte. Nie było Morgany, niemego wsparcia. Byłem zdany tylko na siebie.

Działając bardziej na wyczucie niż na logikę stanąłem trochę z boku. W najgorszym razie potraktuje mnie avadą za „wykonanie” zadania Dracona. W najlepszym cruciatusem za spóźnienie. Czarny Pan przez chwilę świdrował mnie spojrzeniem. Nie miałem na twarzy maski. Widać było pot i czerwoną szramę (pamiątka po hipogryfie). Zastanawiałem się przez chwilę czy nie sprawiam wrażenia zbyt wyluzowanego. W tej chwili nic się nie liczyło. Jakbym wpadł na herbatkę do znajomego.

Ku mojemu zdumieniu śmierciożercy zaczęli się aportować. Po paru chwilach zostałem tylko ja i Lord Voldemort. Czarnoksiężnik długo i uważnie na mnie spoglądał. Ku mojemu zdumieniu nie próbował wedrzeć się do mojego umysłu.

- Dlaczego wykonałeś zadanie, Dracona? – zdziwiłem się, że zapytał tak spokojnie. Zupełnie jakby pytał dlaczego nałożyłem czarną, a nie zieloną szatę.

- On nie był w stanie, panie – spuściłem wzrok.

- Severusie, nie pytam czy Dracon był w stanie zabić Dumbledore’a, pytam dlaczego TY go zabiłeś.

- Impuls, panie.

- Crucio! – zaklęcie trwało jednak na tyle krótko, że nie zdążyłem krzyknąć, a jedynie osunąć się na ziemię. – Nie kłam, Snape. Lord Voldemort zawsze wie, gdy ktoś kłamie. Więc, dlaczego?

Zbladłem. Miałem nadzieję, że Narcyza z synem są już bezpieczni.

- Złożyłem Wieczystą Przysięgę – wyszeptałem cicho.

Czarny Pan zaśmiał się piskliwie. Chyba sprawił mu wyraźną radość mój strach.

- Narcyzę spotka zasłużona kara. Dlaczego spóźniłeś się na spotkanie?

- Hipogryf panie i Harry Potter – odpowiedziałem.

- Udowodniłeś dziś, że naprawdę należysz do śmierciożerców. Możesz odejść.

Skłoniłem się najniżej jak tylko potrafiłem. Już chciałem aportować się, gdy dosłyszałem jeszcze:

- Wezwę cię niebawem, chcę, abyś widział karę Narcyzy.

—

Albus Dumbledore przyglądał mi się słabo. Wydawał się naprawdę zmęczony.

- Wróciłeś, Severusie – uśmiechnął się blado. – Rozumiem, że bardzo ciężko było ci wykonać zadanie.

- Dyrektorze, wydaje mi się, że… Czarny Pan jeszcze bardziej mi nie ufa. Nie pytał o dokładne wyjaśnienia, zupełnie jakby wszystko wiedział.

- Możliwe, że inni śmierciożercy, dokładnie opowiedzieli mu, jak wszystko wyglądało. – Uśmiechnął się lekceważąco. – Teraz to naprawdę nieważne, Severusie. Wszystko poszło zgodnie z naszym planem.

Rzuciłem mu chłodne spojrzenie.

- Zgodnie z pana planem, dyrektorze. Ja byłem tylko pionkiem. W dodatku pozwolił mi pan wierzyć, że coś może się nie udać – warknąłem gorzko. 

- Gdybyś wiedział wszystko, nie umiałbyś być, aż tak przekonujący – kolejny beztroski uśmiech – teraz to już naprawdę nieważne. Wszystko się udało.

- Gdy rozmawialiśmy na początku roku, miał pan tylko mglisty zarys planu, prawda? – zapytałem nagle. – Zakładał pan, że w razie konieczności będę musiał pana zabić. Chciał pan umocnić moją pozycję w kręgu, ale… to było zbyt mało prawda? Najpierw myślałem w taki sposób, że pan mnie chce chronić, ale… to było bezsensowne. Umocnienie mojej pozycji nie było warte śmierci kogoś takiego jak pan. Również uratowanie Malfoy’ów było zbyt małe. A więc zrozumiałem, że musi tu chodzić o… coś innego. Pan chciał zniknąć, prawda? Planował pan to od dawna. Nieoczekiwana wizyta Narcyzy tylko panu pomogła, prawda?

- Severusie, uspokój się. Wszystko dokładnie ci wyjaśnię. Usiądź wygodnie na fotelu.

Spełniłem jego polecenie. Musiałem wiedzieć. Wiedzieć, czy to wszystko było warte zachodu.

- Już w dniu zniknięcia Lorda Voldemorta wiedziałem, że on nie umarł. Zbyt długo żyję na tym świecie, ażeby nie domyśleć się, że człowiek taki jak on dążył do nieśmiertelności. Jednak w jego wypadku mogłem być pewien, że jego dążenia w jakimś stopniu musiały się ziścić. Fakt, że po rzuceniu Avady Kedavry, zniknął dodatkowo mnie upewniał, że pewnego dnia… wróci. – Uśmiechnął się smutno. – Gdy cztery lata temu powróciła Morgana, okazała się doskonałym źródłem wiedzy o Tomie. Potrafiła podać zadziwiającą ilość byłych śmierciożerców, potrafiła też dowiedzieć się, czy coś i co sprawiło, że nie zginął tamtego dnia.

- Wtedy, ona wyruszyła w misję? To było przed Turniejem Trójmagicznym, prawda? – wtrąciłem.

Pokiwał głową.

- Myślałem, że pan chce ją ode mnie odseparować – czułem się lepiej, gdy mu to powiedziałem. Jakbym wyzbywał się jakiegoś ogromnego ciężaru.

- Morgana wróciła przynosząc mi zadziwiające wieści. Doskonale przestudiowała życiorys Toma, odwiedziła znakomitych czarnoksiężników, zaprzyjaźniła się nawet z różnymi rasami i dowiedziała się o horcruxach – westchnął ciężko. – Początkowo nie chciałem wierzyć, że ktoś byłby na tyle głupi, aby zdecydować się na nieśmiertelność takim kosztem. Cóż, dla dobrze uporządkowanego umysłu śmierć jest tylko kolejnym etapem… – zakaszlał. – Tak mi się wtedy wydawało. A jednak znałem Toma na tyle, ażeby wiedzieć, że on zdecyduje się na wszystko, aby przetrwać.

- Więc, wiedział pan o horcruxach rok później – zauważyłem spokojnie.

- Pod koniec Turnieju Trójmagicznego – sprecyzował.

- Musiał się pan dowiedzieć, gdzie są ukryte, tak? To znaczy, bo na pewno są ukryte – czułem, że zaczynam rozumieć.

- Potrzebowałem wolności – uśmiechnął się. – Prawdziwej wolności. Wbrew sobie samemu wiem, że Hogwart, opieka nad Harrym, Zakon Feniksa, to wszystko bardzo ograniczało moje pole manewru. Często rozmawiałem o tym z Aberfothem. Kiedy rok temu zakomunikował mi, że umiera, byłem zdruzgotany. Możesz mi nie wierzyć Severusie, ale kochałem mojego brata – wpatrzył się w jeden punkt na ścianie.

- Zjawiła się Narcyza z prośbą o ochronę jej i Dracona… – ponagliłem.

- Tak. Tej samej nocy udałem się do Aberfortha. Nie mogłem poświęcić swojego życia dla tej rodziny. Byłem przecież jedyną osobą, która wiedziała jak walczyć przeciwko Tomowi. Widzisz, Severusie, mój brat zawsze szybko oceniał sytuację. Robił to nawet zdecydowanie lepiej niż ja. Tej nocy wypowiedział na głos to o czym sam myślałem. Jeśliby Albus Dumbledore zmarł przez Dracona, byłbym wolny. Mógłbym dokładnie przestudiować życiorys Lorda Voldemorta i dowiedzieć się, gdzie i w jakiej ilości jest reszta horcruxów. Mógłbym nawiązać nowe, ważne znajomości. Nawet nie wiesz, Severusie, jak bardzo ludziom rozwiązują się języki przy umarłych. Harry Potter wreszcie stałby się samodzielny, Malfoy’owie uratowani, a ty (o czym pomyślałem zdecydowanie później) umocniłbyś swoją pozycję szpiega w kręgu. Moja śmierć niosła za sobą wielkie korzyści, ale tylko wtedy, gdy to nie ja umarłbym – zakończył smętnie.

- Więc wybrał pan Aberfotha – wtrąciłem gorzko.

Pokręcił głową.

- To on wybrał ten plan. ON – powtórzył mocno. – Ja chciałem interweniować za pomocą Zakonu, zwyczajnie zabrać Dracona i Narcyzę. Brat jednak pozwolił mi odzyskać wolność. W imię wyższej sprawy, Severusie, kosztem własnego życia.

Skrzywiłem się z niesmakiem. Rozumiałem plan, ale nie rozumiałem wykonania.

- Pozwoliłem Draconowi próbować działać. Wrócił do szkoły i zaczął intrygować. W najłagodniejszej wersji planu miał zdecydować się dobrowolnie opuścić Lorda Voldemorta, ale ja i tak miałem zginąć zabity przez ciebie – uśmiechnął się widząc moją konsternację. – W najgorszej miał sam mnie zabić. Uważnie śledziłem jego poczynania. Bardzo zbliżył się z ciotką Bellatrix. Mówił jej o wszystkich swoich pomysłach. A o pomysłach Dracona donosił Morganie Rudolf. Z kolei ona donosiła mi. Wiedziałem, że to Draco stoi za napaścią na Katie Bell, wiedziałem, że to on spróbował przesłać mi zatruty miód pitny i w końcu wiedziałem, że znalazł sposób na wdarcie się do Hogwartu. Przyznam szczerze, że nie spodziewałem się po nim takiej pomysłowości. Człowiek w obliczu zagrożenia jest w stanie podjąć nadludzki wysiłek. Kiedy wyruszałem z Harrym do groty wiedziałem, że to czas, gdy śmierciożercy zaatakują Hogwart. Dlatego członkowie Zakonu Feniksa mieli patrole w zamku – powiedział z naciskiem.

- Ochrona uczniów – wyszeptałem.

- Dokładnie. Dzień wcześniej wszystko ustaliłem z Aberfothem. Albus Dumbledore miał wyruszyć z Harrym Potterem do groty, ale to Aberfoth Dumbledore miał wrócić do zamku – wyjaśnił uprzejmie, a widząc moją zdziwioną minę zachichotał. – Pamiętasz zapewne moją niecodzienną umiejętność. Otóż jestem cernendusem jak mój brat. Podczas powrotu do zamku, Harry na chwilkę wybiegł przede mnie, aby przywołać miotły. Ta chwila wystarczyła na podmianę. Zostałem w Hogsmeade, podczas gdy Aberfoth poleciał do wieży – westchnął ciężko. – Resztę znasz.

- Przez cały rok… – zacząłem, ale dyrektor mi przerwał:

- Coraz bardziej słabłem, prawda? – pokazał mi sczerniałą rękę. – Był widzialny dowód na moją słabość, był ociężały chód i zmęczone spojrzenie. Wbrew temu, co teraz o mnie myślisz, naprawdę osłabłem. Na wieży zginęła przedostatnia osoba z mojej rodziny – odwrócił wzrok.

Przyglądałem mu się uważnie. Wymagano od niego, aby zawsze wiedział co zrobić, a przecież… był tylko zwykłym człowiekiem. Miał być krystaliczną postacią bez skazy, a jednak popełniał błędy. Błędy, do których się przyznawał. Cierpiał w samotności. Walczył… i nie rzadko przegrywał bitwy, aby wygrać wojnę…

- Severusie, naprawdę nie chciałem, aby zginęła Wilhelmina – wyszeptał cicho. – Tak samo jak nie chciałem śmierci Aberfotha, Lily i Jamesa, Manfreda…

Przymrużyłem oczy. Nagle poczułem się jak ostatni egoista. Wydawało mi się, że pociąga za sznurki, ale nie widziałem dramatu jaki przeżywał.

- Wiem, dyrektorze. – Odpowiedziałem bardzo cicho.

- W ostatnim roku, często przyglądałem się Harremu. Widziałem jego zachowanie i coraz bardziej się o niego boję. Ma tę samą co James brawurę i odwagę, ale potrafi także wykazać się logiką Lily. Gdyby jeszcze najpierw myślał, a potem robił… Nie chcę aby zginął, a jednak musiałem go odsłonić.

- Potter musi nauczyć się samodzielności. Musi zacząć polegać wyłącznie na sobie, na własnych talentach i słabościach – zauważyłem chłodno.

- Severusie, zawsze będzie polegał na przyjaźni. Przyjaźń to jedna z największych sił jakie ma – uśmiechnął się widząc moją zdegustowaną minę. – Przecież i ty korzystasz z tej magii.

- Na pewno nie tej od Pottera – zauważyłem cierpko. – Jego przyjaźń do mnie może doprowadzić do samobójstwa.

- Kiedyś to może się zmienić, kiedy Harry zrozumie…

- Nie zrozumie – zaprzeczyłem cierpko. – Już za późno.