Pióro Ravenclaw

Harry Potter chodził podniecony po mojej chatce. Na jego rozczochranych włosach widać jeszcze było kropelki potu. Zielone oczy błyszczały z zadowolenia, a na wargach igrał wesoły uśmiech.

- Zniszczyłem go! – ryknął mi prosto w twarz. – Nikt nie wiedział, że ja wiem czym jest horcrux.

- Potter, wyrażaj się jaśniej – warknąłem.

- Hermiona, Ron i ja wiedzieliśmy, że horcruxem musi być coś co należy do czwórki założycieli Hogwartu. I nie myliliśmy się! – wyciągnął z kieszeni złote pióro. – Należało do Ravenclaw. Widzisz, Snape, udało mi się zdobyć i zniszczyć część duszy Voldemorta bez twojej pomocy! – zawołał z triumfem.

Nie zmieniłem wyrazu twarzy. Z drugiej strony musiałem przyznać, że zaimponował mi. Pierwszy raz w życiu dostrzegłem w nim to, co Albus Dumbledore widział od niepamiętnych czasów: moc.

- Gdzie był ukryty horcrux? – zapytałem obojętnie.

Chłopak wyglądał jakby miał ogromną ochotę wszystko mi opowiedzieć. Tak bardzo pragnął się popisać, pokazać, że jest coś warty. Dziwiło mnie tylko, że pragnie zyskać uznanie w moich oczach. Nie rozumiałem go, nie widziałem żadnej realnej potrzeby jaką mógłby odczuwać w stosunku do mnie. Bo i za co? Czyżby chciał udowodnić, że nauczyciel, który gnębił go przez sześć lat jednak się mylił?

- Szukaliśmy miejsca, które było ważne dla Voldemorta. I wpadłem na pomysł, że ważnym musi być w jakiś sposób sierociniec, w którym się wychował. Może nienawidzić tego miejsca, ale na pewno z nim jest związana jakaś cząstka jego życia… – uśmiechnął się szczęśliwy z własnej inteligencji. – Miałem rację! Ukrył pióro na strychu w szafie. Mogę się założyć, że kiedyś w tej szafie ukrywał łupy, które zabrał innym wychowankom.

- I tak po prostu otworzyłeś szafę i wyjąłeś pióro? – zakpiłem.

- Nie – pokręcił głową. – Nikt nie mógł podejść do szafy, bo rzucił na nią klątwę. Ilekroć ktoś próbował otworzyć ją, zdawało się, że coś czai się za plecami. To coś potem nie znikało, ale błądziło za człowiekiem. Właśnie dlatego władze sierocińca zabiły gwoździami wejście na strych.

- Niech zgadnę, czy to aby nie była Klątwa Najczarniejszych Lęków? – wpadłem mu w słowa.

Zdziwiony otworzył usta.

- Skąd wiedziałeś? – zapytał. – O tym horcruxie wiedziałeś, Snape?

Pokręciłem głową, starając się nie patrzeć na dzieciaka z wyższością.

- Według Czarnego Pana, Potter, największą przeszkodą jaka nie pozwala czarodziejowi osiągnąć celu jest strach – wyjaśniłem.

- Strach? A ja myślałem, że inferiusy i ból.

Wypuściłem głośno powietrze starając się nie wyśmiać jego głupoty.

- Zastanów się, Potter, co czujesz gdy masz sam zadać sobie ból? Albo gdy zimny inferius kieruje się w twoją stronę? Albo gdy nagle za twoimi plecami pojawia się twój największy koszmar? Masz ochotę walczyć? A może najchętniej byś się poddał, albo uciekł? – wysyczałem cicho nie spuszczając z niego oczu.

Kiwnął w zamyśleniu głową. Widocznie zrozumiał co miałem mu do przekazania.

- Więc wszystkie horcruxy będą ukryte w podobny sposób? – zapytał naiwnie.

Prychnąłem widząc jego ignorancję.

- Oczywiście, że nie. Czarny Pan ewoluował. Z wiekiem zmieniał sposób ukrycia horcruxów, starał się coraz bardziej wyrafinowany. Możliwe, że któryś z horcruxów będzie można wydobyć tylko wtedy, gdy poświęci się czyjeś życie. Ofiara, to jedno z największych poświęceń, na jakie zdolny jest człowiek.

—

Nadszedł grudzień. Wyjątkowo mroźny i śnieżny w tym roku. Już właściwie od jego początku bez przerwy padał śnieg. Śnieg, który spryskany deszczem zamieniał się w ślizgawicę. Ta zmrożona chłodnym powietrzem w lodowisko.

Pracownicy Ministerstwa szybko zapadali na różnego rodzaju przeziębienia. Łamali nogi i tylko dzięki magii wszystko trzymało się kupy. Ethan coraz bardziej promieniał, choć zdarzały się momenty, w których przesiadywał w fotelu przed kominkiem i myślał. Jego oczy nabierały wtedy jakiegoś dzikiego wyrazu i poruszony nagłym gniewem potrafił zniszczyć pół gabinetu, który zresztą za sprawą magii szybko się naprawiał.

Nie rozumiałem tych jego napadów szału. Wydawały mi się irracjonalne, przecież zdobywał wszystko o czym zawsze marzył. Zazwyczaj po nich stawał się jeszcze bardziej brutalny. Znęcał się nie tylko nad porwanymi przez śmierciożerców ofiarami, ale również nad niższymi stopniem. Z sadystyczną przyjemnością lubował się w widoku krwi i wrzaskach.

- On jest chory – wycedziłem na jednym ze spotkać w stronę Morgany.

Uśmiechnęła się kpiąco. Widocznie całkowicie już odzyskała spokój duszy po ostatniej masakrze. Była nawet jeszcze bardziej ironiczna i cyniczna niż wcześniej.

- Masz rację, Snape, on jest bardzo chory – przytaknęła.

Jedyną osobą, która zachowywała się jeszcze bardziej niezrozumiale niż Ethan był Rudolf. Znikła gdzieś cała jego radość i pogoda ducha. Stał się zamyślony i jakiś dziwnie odległy. Zupełnie stracił zainteresowanie otaczającym go światem.

- Przeżywa śmierć, Bellatrix? – zapytałem Naddall.

Pokręciła głową. Wydawała się poirytowana jego zachowaniem.

- Nie. Raczej przeżywa, że nie ma znowu osiemnastu lat. Wiesz, że on zwerbował ostatnio nową śmierciożerczynię?

Niby skąd miałem to wiedzieć? Rzuciłem jej poirytowane spojrzenie.

- Nową. Rzuciła szkołę na szóstym roku i w czynie społecznym zapisała się do Biura Ochrony Czarodziei. Pomyślnie przeszła testy i w dodatku Czarny Pan chętnie zobaczył ją w naszych szeregach.

- Ona – zamyśliłem się. – Jakaś fanatyczka?

- Głupia gówniara przekonana, że odszlamianie świata ma w sobie jakieś głębsze idee. Zresztą musiałeś uczyć ją w Hogwarcie. Nazywa się Storm i ma takie śmieszne imię… Eunice bodajże.

Zbladłem. Przez kilka chwil nie byłem w stanie wypowiedzieć nawet słowa. A więc ta dziewczynka, która miała wybitny antytalent do eliksirów wstąpiła w szeregi śmierciożerców?

- Najbardziej idiotyczne w tym wszystkim jest to, że Rudolfowi na niej naprawdę zależy. Uwielbia ją – parsknęła wymuszonym śmiechem. – I nie chce jej wciągać w to bagno i wie, że nie wciągnięta dziewczyna przestanie się nim interesować.

—

Pojawienie się Blanche ożywiło dwór. Jej ożywczy śmiech znów wypełniał pomieszczenia. Ciepłe spojrzenie rozpromieniało nawet smętne miny skrzata domowego. Tylko Ethan patrząc na nią był coraz bardziej zły. Właściwie stawał się wprost wściekły ilekroć ją widział. Wyczuwała to i jak najczęściej wybiegała do mugolskiej wioski. Z dobrych źródeł wiedziałem, że tam po prostu bawiła się z miejscowymi dzieciakami. To dolewało jakby oliwy do ognia. A może nie dolewało? Może między nimi panowały jakieś niezrozumiałe dla mnie relacje?

- Brak mi spokojniejszych czasów – zwierzyła się pewnego razu. – Uwielbiałam, kiedy mama, Ethan, tato i ja chodziliśmy na spacery do lasu. Zawsze wydawało mi się, że niszczę mrowiska… – zamyśliła się. – A potem Ethan zmarł, a po nim mama… powstał Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać…

- Świat idzie naprzód, Blanche.

Spojrzała na mnie uważnie. Granatowe oczy uważnie śledziły mimikę mojej twarzy.

- Tylko w jakim kierunku idzie naprzód? Może lepiej, żeby się cofnął?

—

- Trzeba wybrać właściwą drogę, profesorze – rzuciła wyzywająco Eunice.

Założyła ręce na piersiach i uśmiechała się chytrze. Jej dawna niepewność i nieśmiałość całkowicie ustąpiły miejsca chłodnej logice.

- No właśnie, trzeba wybrać właściwą – przytaknąłem skwapliwie. – Dla ciebie wstąpienie w szeregi śmierciożerców jest właściwą drogą?

- Oczywiście. Trzeba odszlamiać nasz świat. Wyniszczać najsłabsze osobniki! – krzyknęła z pasją w głosie.

Phi, ideolog! Bójcie się ideologów, bo są stokroć groźniejsi od wariatów. Wykrzywiłem pogardliwie wargi mierząc ją wyniosłym spojrzeniem.

- Zabawne, że największymi czyścicielami czarodziei i zachowania czystości krwi są ci, którzy sami mają krew zbrukaną – wysyczałem chłodno. – Nie dostrzegasz w tym lekkiej hipokryzji?

Odgarnęła włosy z czoła. Wydawała się tak wzburzona moimi słowami, zupełnie jakbym trafił w jej czuły punkt. Drżała jej ręka.

- Widzisz, Storm, chwilowa potęga może zbyt mocno uderzyła ci do głowy. Ciekawe jak się poczujesz, gdy opadną klapki z oczu. Zastanawiałaś się nad tym?

Prychnęła ostentacyjnie.

- Bądź wierny, Snape. Musze przyznać, że wolałabym, żebyś zdradził. Miałabym pretekst żeby cię zabić – warknęła.

- Zabić? – wykrzywiłem wargi śmiejąc się nieszczerze. – Przypomnę ci, że sama nie byłaś w stanie zabić nawet siebie…

—

Boże Narodzenie było wspaniałe. Pierwszy raz widziałem tak wiele dekoracji. Cały White Manor był nimi przyozdobiony. Z sufitu zwisały kolorowe łańcuchy, nad każdymi drzwiami uwiązana była jemioła, a ogromna choinka błyskała światełkami w holu.

Tym razem bardzo pewnie kupiłem prezenty. Przede wszystkim wiedziałem na czym zależy Blanche. Co do Deidre… najłatwiej było jej kupić coś, co stale będzie mogła nosić przy sobie. A skoro uwielbiała wszelkiego rodzaju biżuterię, więc wybrałem jej największy i najbardziej kolorowy amulet jaki tylko znalazłem. Ethan dostał nową dostawę papirusu, atramentu i piór, a Morgana ściereczkę na różdżkę (nawet nie wiem czemu zdecydowałem się jej cokolwiek kupić). Ściereczki dostali też Rudolf i Lucjusz (ten ostatni zażartował nawet, że prawdopodobnie sprzedawano je hurtowo). Romulusa nie było z nami, podobno miał ważną pracę w ministerstwie.

- Uwielbiam święta! – Blanche przyglądała się z zachwytem nowym przyrządom do warzenia eliksirów. – Tak przyjemnie wtedy pachnie i wydaje mi się, że magii jest nawet więcej niż zazwyczaj.

Uśmiechnąłem się pod nosem. Może miała trochę racji?

- W tym roku dostał pan masę prezentów – zauważyła przeciągając się jak kot.

Faktycznie. Blanche kupiła mi ładny, skórzany notes. Ethan podarował mi jeden z unikatowych egzemplarzy „Prahistorii Czarnej Magii”. Lucjusz nowe zapasy ingrediencji do eliksirów. Naddall widocznie miała podobne podejście do prezentów jak ja, bo… dostałem od niej ściereczkę do czyszczenia różdżki. Rudolf sprezentował mi nową, czarną pelerynę, a Deidre przysłała śmieszny, mały kawałek metalu i jakieś mocno podejrzane zioła.

- Ty także nieźle się obłowiłaś – rzuciłem lekko, wzrokiem wskazując na pokaźny stosik paczek.

- Prawie wszystkie są od Falghara – wyjaśniła uprzejmie. – On kupuje mi wszystko co tylko chcę, a nie mogłam się zdecydować na jeden prezent świąteczny więc wysłałam mu listę. Mogę zmierzyć pana pelerynę? – zapytała.

Spojrzałem na nią morderczo, ale już zdążyła nałożyć ją. Była wyraźnie zbyt drobna i niska. Mimo swoich siedemnastu lat, Blanche nie była wysoka. Właściwie całkiem mała, choć zdecydowanie wyższa niż w pierwszej klasie. Okręciła się dookoła. Z jednej z kieszeń peleryny wypadła biała karteczka. Dziewczyna szybko podniosła ją i zaczęła czytać na głos.

Pamiętaj Sev:

Gwiazdy konstelacji zjednoczenia,

Przegranego odkupi Dziecię Słońca,

Śmierć odmieni Życie obojga,

Drogą ostów kroczy Potomek Jelenia,

Mrok gwiazdy spowija Przegranego,

Konanie Psa przyniesie zrozumienie,

Gdy Trzmiel trzeci raz skłamie,

I wyda Przegranego na niełaskę,

Potomek Jelenia pokona Bestię

Spojrzała na mnie z zainteresowaniem.

- Co to takiego?

- Przepowiednia.

- A próbował ją pan rozwikłać?

- Nie, nie ma sensu tego robić. Jak się spełni to będę wiedzieć co oznacza.

Wzruszyła ramionami nie rozumiejąc mojego punktu widzenia.

- Fajnie byłoby wiedzieć zawczasu – przeczytała ją kilka razy. – Tyczy się aż ośmiu osób.

—

W ciągu kolejnych kilku dni dostałem sowę z wiadomością o powrocie Deidre. Ethan dziwnie łaskawie zgodził się, aby kobieta zamieszkała w White Manor.