Nadeszła wiosna. Błonia Hogwartu pokryły się młodą trawą. Merlin zawzięcie migrował do Zakazanego Lasu.
Blanche powiedziała, że zachowuje się jak odpowiedzialny ojciec, co jaszczurka skwitowała skinięciem łba.
Coraz bardziej denerwowałem się. Wiedziałem, podświadomie czułem, że zbliża się najważniejsza chwila.
Najgorsza była niepewność.
Albus Dumbledore nie powiedział mi w jaki sposób podmieni się z Aberfothem.
Blanche uczyła się. Widziałem ją naprawdę pochłoniętą nauką. Czytała opasłe woluminy z dziwnym jak na nią zainteresowaniem. Wkuwała na pamięć długie przepisy, zaciekle ćwiczyła zaklęcia obronne, warzyła coraz bardziej skomplikowane eliksiry. Patrząc na nią wiedziałem, że w przyszłości będzie naprawdę potężnym czarodziejem.
Najdziwniejsze jednak było to, że jedną z jej broni było serce. W tej kwestii była zadziwiająco podobna do Harrego Pottera. Obojga największą słabością także były serca.
- Nie możesz bronić żuka przed drętwotą! – krzyknąłem zdenerwowany. – Ty, albo żuk. Musisz martwić się o siebie.
- Ale on jest malutki i bezbronny. – Zauważyła spokojnie. – Dlaczego mam prawo wybierać między sobą, a nim? I dlaczego powinnam wybrać siebie, a nie jego?
- Bo ty jesteś czarodziejem…
- A on jest żukiem.
- Blanche! W razie ataku śmierciożerców musisz dbać o własne życie, nie o życie innych. – Nie potrafiłem jej zrozumieć.
Nie umiałem pojąć, dlaczego stawia na równi swoje życie z życiem zwierząt. Dlaczego, nawet życie żuka jest wyżej niż jej własne.
- Panie profesorze, to nie są dobre wybory. Każde życie jest ważne. Mrówki, żuka, królika lub człowieka. Nie ma między nimi znacznej różnicy. Życie to życie. Ile warte jest życie zazdrośnie przeżyte? Ile warte jest życie przeżyte egoistycznie dla samego siebie?
Pokręciłem głową.
- Nic nie jest warte…
- Idź sprawdź czy w Eliksirze Swobodnego Języka – rzuciłem w końcu.
Przez kilka kolejnych minut siedzieliśmy w kompletnej ciszy. Kończyłem sprawdzać prace domowe drugiej klasy Ravenclavu. Flitwick znowu będzie miał do mnie pretensje.
- Wydaje mi się, że pan się ze mną żegna – powiedziała niespodziewanie. – Cały ten rok szkolny, przez wszystkie lekcje Obrony i Eliksirów…
Przetarłem ściereczką pióro od Deidre. Nie miałem pojęcia co jej odpowiedzieć.
- Myślę, że uda ci się zdobyć tytuł mistrza eliksirów – mruknąłem w końcu. – Ostatnio naprawdę wiele czasu poświęcasz nauce…
- Ale pana przy mnie nie będzie, prawda? Pan odejdzie, bo ktoś, nie wierzę, aby to był pan sam, ktoś dał panu jakiś plan działania… – nabrała powietrza. – Najbardziej boję się tych dobrych, tych ciepłych i kochających, tych, którzy tyle mówią o poświeceniu, a pociągają za sznurki i tak naprawdę nie robią nic.
- Sam podejmuję decyzje, White.
- Wiem, ale nie chcę, ażeby te decyzje były decyzjami nie pańskimi. Pan podejmuje się tylko działania… – westchnęła smutno. – Tylko działania – powtórzyła jak echo.
—
- Severusie, pilnuj porządku w zamku. Dziś o zmierzchu muszę wyruszyć z zamku. – Albus Dumbledore uśmiechnął się ciepło w moją stronę.
- Nie jest to zbyt bezpieczne, dyrektorze. – Zauważyłem chłodno.
- Harry musi zrozumieć z czym przyjdzie mu się zmierzyć. Nie może stanąć naprzeciw Toma, bez potrzebnej wiedzy.
- Więc może czas nauczyć go walczyć? Nie wpajać mu bzdur o miłości i przebaczaniu…
- To jego największa broń…
- W takim razie idzie na tę wojnę bezbronny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz