- Severusie, bądź tak miły i idź do stróżówki. Hagrid gdzieś się zawieruszył – powiedział ciepło Albus Dumbledore. – Harry jeszcze nie pojawił się na uczcie. Myślę, że lada chwila, któryś z aurorów przyprowadzi go.
Wzruszyłem ramionami i wyszedłem z Wielkiej Sali. Zdążyłem jeszcze zauważyć, że Blanche spoglądała za mną zawiedziona. Holl był cichy i spokojny. Nie ozdobiony toną badziewnych kolorków, prosty i majestatyczny. Można by jeszcze usunąć część tych przygłupich portretów i jednego poltergaista, wtedy wszystko byłoby idealne. Skręciłem w jeden z bocznych korytarzy. Na jego końcu widniał ogromny obraz przedstawiający jakąś pasterkę gładzącą jednorożca. Skrzywiłem niesmakiem wargi. Sentymentalny, siedemnastowieczny twór. Rozejrzałem się, czy aby na pewno nikt mnie nie śledzi.
- Chłopiec – Który – Przeżył – wycedziłem wyraźnie.
Portret odsunął się, ukazując proste drzwi. Nie byłoby nic trudnego w sforsowaniu ich, gdyby nie pewien maleńki szczegół, otóż brakowało im klamki. Wyciągnąłem palec i nakreśliłem na jej miejscu znak błyskawicy. Z cichym trzaskiem otworzyło się przejście. Za nim znajdowała się dalsza część korytarza, różniąca się jednak tym, że nie było na niej żadnych obrazów, a jedynie płonące pochodnie. Minąłem ją pospiesznie i wszedłem do małego, prostokątnego pokoju. Odkąd byłem tu ostatni raz, niewiele się zmieniło. Przede wszystkim komnata nie należała do wysublimowanych. Proste łóżko stało niedbale przysunięte pod samą ścianę. Jedno, drewniane biurko (naprzeciwko łóżka), proste krzesło. Trzy półki, z których na jednej widać było magiczne wynalazki. Zauważyłem wśród nich weasleyowskie „uszy dalekiego zasięgu”. Na drugiej półce stały równo ułożone księgi, a na trzeciej różnego rodzaju eliksiry. Podniosłem do góry brwi rozpoznając kilka nielegalnych mikstur, moich mikstur. Biały wilk (przypominający trochę wilkołaka) wfrunął do komnaty i zatrzymał się przede mną. Przez chwilę stał nieruchomo, poczym rozpłynął się w powietrzu.
- Czyli znalazła się nasza gwiazda – mruknąłem wychodząc z pomieszczenia.
—
- No, no, no – warknąłem złośliwie wykrzywiając wargi. Uderzyłem różdżką w kłódkę. Łańcuch opadł, a brama otwarła się zgrzytając. – To miłe, że w końcu się zjawiasz, choć, jak widzę, uznałeś, że noszenie szkolnych szat uwłacza twojej godności.
Uważnie przypatrywałem się Harryemu Potterowi. Miał na sobie mugolskie ubranie i zakrzepnięte ślady krwi na twarzy. Czyżby już znalazł guza?
- Nie mogłemsię przebrać, nie miałem… 0 zaczął się tłumaczyć, ale przerwałem mu w pół zdania.
- Nie musisz dłużej czekać, Nimfadoro. Potter jest całkiem… ach… bezpieczny w moich rękach.
- To Hagrid miał odebrać moją wiadomość – powiedziała Tonks.
- Hagrid, też się spóźnił na ucztę powitalną, podobnie jak Potter, więc ja ją odebrałem. A nawiasem mówiąc zaciekawił mnie twój nowy patronus.
Zatrzasnąłem jej bramę przed nosem i założyłem z powrotem zabezpieczenia.
- Ten stary był chyba lepszy – zauważyłem złośliwie. – Nowy jest jakiś niewydarzony.
Odwróciłem się w stronę zamku i nie czekając na Pottera ruszyłem w kierunku wrót wejściowych.
- Dobranoc! Dzięki za… wszystko!
- Do zobaczenia, Harry! – odpowiedziała.
Szedłem w milczeniu obok Pottera. Czułem prawie namacalną nienawiść jaką odczuwał w stosunku do mnie. Chyba zaczął obwiniać mnie za wszystkie swoje niepowodzenia. Przez chwilę zastanawiałem się nawet, czy aby nie wyjaśnić mu, że byłem wtedy na Grimmuald Place, ale po chwili doszedłem do wniosku, że i tak nie miałoby to większego znaczenia. Dla niego byłem podłym, starym nietoperzem. Może miał rację? Mimo to im dłużej milczał, tym większe opanowywało mnie poczucie winy. Gdyby zaczął wrzeszczeć, bądź pyskować…
- Gryffindor traci pięćdziesiąt punktów za twoje spóźnienie – powiedziałem spokojnie. Nie zareagował. – Tak… i… powiedzmy… dodatkowo jeszcze dwadzieścia za twój mugolski przyodziewek. – Kolejny brak reakcji. – Wiesz co, Potter, chyba jeszcze nigdy żaden dom nie stracił tyle punktów tak wcześnie… nawet nie doszliśmy do deseru. Myślę, że ustanowiłeś rekord.
Byłem niemal pewny, że za chwile wybuchnie, nawrzeszczy na mnie, napyskuje. Tymczasem on przygryzł wargi i milczał kurczowo zaciskając ręce.
- Pewnie chciałeś zrobić na wszystkich wrażenie, co? – ciągnąłem, starając się go sprowokować – Tym razem nie miałeś do dyspozycji latającego samochodu, więc postanowiłeś wkroczyć do Wielkiej Sali w połowie uczty, tak?
Potter nadal milczał. Czyżby naprawdę, aż tak bardzo stał się niepodobny do Jamesa? Jego ojciec od pięciu minut pojedynkowałby się ze mną. Miotałby przekleństwami, wrzeszczałby, a ten dzieciak nie powiedział do mnie ani jednego słowa.
- Żadnej peleryny-niewidki. Możesz wejść tak, żeby wszyscy cię zobaczyli. Bo przecież o to ci właśnie chodziło, prawda?
Złotemu Chłopcu zmieniła się twarz. Wyglądał jakby miał zamiar mnie uderzyć. Za nim zdążyłem zareagować wszedł do Wielkiej Sali utytłany we własnej krwi, w zaszerokich, mugolskich ubraniach. Bezsilnie zacisnąłem usta i usiadłem na jednej z ławek. Miałem serdecznie dość wieczoru powitalnego. Zakląłem siarczyście i poszedłem do stołu nauczycielskiego. Przez resztę uczty, łypałem groźnie na uczniów. Najpierw wyjątkowo uradowanych z wieści, że już nie uczę eliksirów, a potem zszokowanych wiadomością, że uczyć będę Obrony.
—
Potulnie wszedłem za dyrektorem do jego gabinetu. Siedział w nim już pewien mężczyzna, którego rozpoznałem od razu. Tyle razy ukrywałem się w jego gospodzie przed huncwotami. Zdumiony podniosłem do góry brwi.
- Siadaj, Severusie. – Dumbledore wskazał mi miejsce naprzeciwko siebie. – Długo zastanawiałem się jak wybrnąć z zaistniałej sytuacji. Doszedłem do kilku bardzo istotnych wniosków. Złożona przez ciebie przysięga jednogłośnie wnosi, że muszę zginąć. Zginąć w tym roku szkolnym. Osobą odpowiedzialną za moje zginięcie musi być Draco lub ty.
- Ja? – zbladłem – Dyrektorze, nie zabiję pana.
Albus Dubmbledore pocieszająco poklepał mnie po ramieniu.
- Powiedziałem, że muszę zginąć, nie umrzeć, Severusie – uśmiechnął się. – Pochlebia mi, że nie masz ochoty mnie zabijać. Z drugiej strony muszę przysiąc, że nie chcę umrzeć tak szybko. – Chciałem coś powiedzieć, ale uciszył mnie podniesieniem ręki. – W moich rozważaniach pojawił się już cel główny. Celem jest moje zginięcie na oczach jak największej ilości ludzi. Przede wszystkim jednak muszę zginąć przy Harrym Potterze. Najlepiej, aby Harry zobaczył na własne oczy moją śmierć.
- Albusie, wprowadź do swoich rozważań moją osobę – wtrącił słabszy głos.
Spojrzałem na mężczyznę siedzącego obok mnie. Wyglądał na schorowanego i bardzo zmęczonego. Jego niebieskie oczy były matowe. Powoli zacząłem rozumieć subtelną różnicę między słowami „zginąć” a „umrzeć”. Pokręciłem z niedowierzaniem głową.
- Kiedy, Albus był prawie pewien swojej śmierci powiedział o tym mi. Ja natomiast doszedłem do wniosku, że jego śmierć nie byłaby zbyt dobra dla świata magicznego. Podczas, gdy JA, i tak umrę i to w niedługim czasie.
- Pan się na to dyrektorze, chyba nie zgodził? – mruknąłem cicho.
- Czasem ważniejsze jest wyższe dobro – odpowiedział.
- Pan odsłania szkołę, uczniów, Pottera!
- Gdyby to nie było jedyne wyjście, nie zrobiłbym tego. Harry musi wydorośleć. Wydorośleje, gdy przestanę nad nim czuwać. Nigdy nie pozwolę, aby uczniowie byli zagrożeni. Nadal będę przy nich. Co prawda nie jako dyrektor, ale jednak będę.
- Ale… ty chyba… – patrzyłem na barmana z niedowierzaniem.
- To rozwiązanie to częściowo i mój pomysł.
- Severusie, to najlepsze rozwiązanie!
- A McGonagall? Lupin? Zakon? Oni się na to nie zgodzą – argumentowałem.
- Oni nie będą wiedzieć. Nikt z poza naszej trójki się nie dowie…
- W takim razie, jeśli wyjdzie na to, że zabiję… świat magiczny okrzyknie mnie zdrajcą, nie będę mógł… nie będę miał gdzie wrócić… – wybełkotałem. Ciężka gula opadła na dno mojego żołądka.
- Ja poświęcę życie. W imię wyższej idei…
Chyba w tej chwili zrozumiałem, że w mojej historii nie ma szczęśliwego zakończenia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz