Słowa Narcyzy

Zapłakana Narcyza patrzyła prosto w moje oczy. Dziwne, ale najpewniej jeszcze dwa lata temu podszedłbym do niej i starałbym się ją jakoś pocieszyć, a teraz… Jej łzy nie zrobiły na mnie większego wrażenia.

- Czarny Pan był wczoraj w Dworze Malfoyów… – wydukała, wielkie jak groch łzy skapywały po jej policzkach. – P- powiedział, że chce aby Draco –co do niego dołączył…

Zatrzęsła się. Dumbledore podszedł do niej. Jego mądre oczy pocieszająco spoglądały na kobietę.

- Mów dalej.

- Ten – Którego – Imienia – Nie – Wolno wymawiać, chce aby Draco… zz-zabił pp-ana-a d- dyrektorze-e…

Wzdrygnąłem się. Zabić Albusa Dumbledore’a?

- Narcyzo, bardzo chętnie ci pomogę, ale musisz mi wszystko wyjaśnić – delikatnie poklepał ją po ramieniu. – Kiedy Tom, ci to powiedział?

- …on już dawno–oo, bo… – nie była w stanie nic mówić.

Przystanąłem przy niej. Odruchowo przytuliła mnie. Znieruchomiałem. Nie do końca o taką reakcje mi chodziło. Rzuciłem dyrektorowi zdezorientowane spojrzenie. Tylko, że on nie wydawał się przerażony myślą, że właśnie Czarny Pan chce zwerbować jednego z jego uczniów aby go zabił. Uśmiechał się dziwnie patrząc na nas.

- Narcyzo, może dałabyś wspomnienie? Myślodsiewnie mają to do siebie, że nie płaczą i nie rzucają się na ludzi – warknąłem.

Odskoczyła ode mnie jak oparzona.

- Oczywiście… tak… co ja właściwie robię? – zaczęła gorączkowo szukać swojej różdżki.

Rzuciłem jej zdezorientowane spojrzenie.

- Nie, nie mogę – jęknęła przerażona. – Nie mam różdżki.

Przewróciłem oczyma. Czy ona nie myśli?

- Ja mam – warknąłem i już wyciągałem ją, gdy Dumbledore stanął między nami.

- Dlaczego Narcyzo nie masz różdżki? – zapytał.

- Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać kazał ją przetrzymać dla Bellatrix – wyjaśniła.

Wzdrygnąłem się. Bardzo wygodne.

- Narcyzo, wolałbym abyś jednak opowiedziała nam o wszystkim – głos Dumbledore’a był ciepły i pocieszający.

Kobieta wytarła chusteczką twarz. Wciągnęła powietrze i zaczęła mówić:

- Wszystko zaczęło się już w lipcu. Lucjusz wrócił z zebrania i powiedział, że Czarny Pan pytał się o Dracona. Zignorowałam to ostrzeżenie… – nabrała powietrza – …był u nas w święta i powiedział, że… już nadchodzi czas, na… wtajemniczenie mojego synka… Starałam się to odwlec do… ukończenia Hogwartu, ale… gdy tylko Lucjusz został złapany w ministerstwie… – łzy mimowolnie kapały jej z twarzy – …po co on tam poszedł… Czarny Pan, był u mnie tej samej nocy… nigdy nie widziałam go tak wściekłego… po-powiedział, że Lucjusz z-zdradził… ż-że honor Malofy’ów spoczywa-wa w rę-rękach Dracona… że…

Znowu płakała, a ja zrozumiałem, o co w tym wszystkim chodzi. Tak naprawdę Lord Voldemort wcale nie chciał, aby Draco zabił Albusa Dumbledore’a. On chciał pozbyć się rodu Malfoy’ów z kręgu śmierciożerców. Lucjusz za wiele razy go zawiódł. Zdziwiło mnie, że taki sam los nie miał spotkać mnie. A może Morgana powiedziała mu kto stoi za uwolnieniem La Fayette? Może przeinaczyła prawdę?

- Narcyzo, idź teraz do domu i o nic się nie martw. Przyjdź do mnie jutro. Myślę, że do rana wymyślę w jaki sposób można by ci pomóc – dyrektor spojrzał na mnie zakłopotany, chyba wiedział, co należy zrobić. – Wszystko będzie dobrze, zaufaj mi.

- Ufam panu, dy-dyrektorze – odparła.

Przez chwilę czekaliśmy, aż kobieta wyjdzie. Ta dziwna wdzięczność w jej oczach. I zaufanie jakim obdarzyła tego siwobrodego mężczyznę, było godne podziwu.

Oparłem się dłońmi o kant stołu.

Dumbledore chodził w tę i powrotem usilnie nad czymś rozmyślając. Niemal widziałem ruszające się w jego głowie trybiki.

- Severusie, czy ty mi ufasz? – wyrwał mnie z zadumy.

- Oczywiście, panie dyrektorze.

- A czy byłbyś wstanie zaufać mi na tyle, aby zrobić wszystko o cokolwiek bym cię poprosił?

- Tak, zrobię wszystko…

Ta decyzja, te słowa, zaważyły na reszcie mojego życia. Od tej chwili postaram się opisywać fakty bardziej sucho, choć muszę przyznać wszystko staje się o wiele bardziej emocjonalne.