Harry Potter patrzył na mnie z nienawiścią i zdezorientowaniem? Jego zielone oczy, rzucały groźne błyskawice, wyciągnął różdżkę i celował nią we mnie. Starałem się wyglądać na całkowicie spokojnego.
- Nie dam ci tej satysfakcji i nie zaprowadzisz mnie żywego do Voldemorta! – wrzasnął przerywając niezdrową ciszę jaka między nami panowała.
Skrzywiłem się z niesmakiem.
- Potter, powiedz mi, czy gdybym miał zamiar zaprowadzić cię do Czarnego Pana aportowałbym się w moim domu? – zapytałem cicho. – Nie wydaje ci się logiczniejsze, ażebym dostarczył cię do niego bezpośrednio?
Chłopak zacisnął konwulsyjnie ręce na różdżce i kątem oka obejrzał całe pomieszczenie. Wydawał się wyraźnie ucieszony widząc jak obskurne jest moje mieszkanie.
- Skąd mam wiedzieć co czai się w umyśle śmierciożercy? – warknął napastliwie - Morderca! Zamordowałeś Albusa Dumbledore’a! Zabiłeś jedynego człowieka, któremu zależało na twoim życiu! – dyszał z wściekłości.
Uważnie obserwowałem jego ruchy, w razie gdyby zamierzał znienacka rzucić we mnie jakimś zaklęciem. Na razie jednak był zbyt zajęty gadaniem. Kolejny raz pomyślałem, że powinien nauczyć się maskować swoje uczucia. Cofnąłem się w stronę stołu i położyłem na nim moją różdżkę. Złoty Chłopiec wydawał się zdumiony moim zachowaniem.
- Wiesz co teraz zrobię, Smark? – zapytał z pogardą, gdy już otrząsnął się z chwilowego szoku. – Teraz cię zabiję. Albo lepiej oddam, Smarkerusa, w ręce aurorów!
Zbladłem, bynajmniej nie z powodu groźby, ale tego przeklętego przezwiska. Wykrzywiłem wargi w czymś co miało imitować uśmiech.
- Nie zrobisz tego – odpowiedziałem pewnie. – Doskonale wiesz, że po oddaniu mnie w ręce aurorów jeszcze dziś opuściłbym ich biuro jako wolny człowiek. Jutro natomiast w każdej gazecie pisałoby, że Severus Snape uratował Harry’ego Pottera – skłamałem. Jutro najpewniej moje zmasakrowane zwłoki pożerałaby Nagini.
- W takim razie, sam cię zabiję – wycedził zimno. – Pomszczę dyrektora!
Założyłem ręce na piersiach. Teraz wyglądałem na znudzonego.
- Czujesz do mnie słuszny gniew, Potter. Nie jesteś w stanie mnie zabić – kolejny raz skłamałem. Byłem pewny, że ta doza nienawiści jaką do mnie czuje wystarczy do powalenia kilkunastu ludzi, nie mnie jednego. – Poza tym, gdybyś mnie zabił stałbyś się podobny do Czarnego Pana, a ty nie masz być do niego podobny. Ty masz go pokonać.
Harry Potter zmrużył oczy. Widocznie nie miał zielonego pojęcia, dlaczego go tu sprowadziłem i czego mogę od niego oczekiwać. Co kilka chwil rzucał mi nieufne spojrzenia, jakby zastanawiał się, gdzie w tym wszystkim jest haczyk. Wreszcie uspokoiłem się naprawdę. Skoro nie przyszło mu do głowy, że sprowadziłem go w akcie zdesperowania to wróżyło mi naprawdę dobrze.
- Chcę Potter, żebyś mnie tylko wysłuchał – powiedziałem przerywając ciszę. – Moja różdżka leży na stole – to znaczy na stole leży różdżka Blanche, moja jest bezpiecznie ukryta w rękawie, poprawiłem się w myślach. Nie ufałem dzieciakowi na tyle, ażeby samemu się przy nim rozbroić. – Jestem całkiem bezbronny.
- A nie przyszło ci do głowy, że ja nie chcę cię słuchać? – wtrącił, ale już bez zbytniej napastliwości.
- Tylko kilka zdań. To co mam ci do powiedzenia, jest naprawdę ważne.
- Byle szybko i lepiej, żeby twoje kłamstwa były naprawdę przekonujące – wysapał.
Próbowałem zastanowić się, jak przekazać Potterowi całą historię jak najbardziej oględnie.
- Widzisz – zacząłem bardzo cichym głosem. – nigdy nie chciałem, żeby zginęli twoi rodzice. Nawet sobie nie wyobrażasz jak wiele zmieniła śmierć twojej matki…
- Kłamca! – ryknął na całe gardło przerywając mi. – Nazwałeś ją szlamą. Byłeś szczęśliwy gdy zmarła!
- Mówisz o tym incydencie po SUMach? – wtrąciłem. – Powiedz mi Potter, jak miałem się do niej odezwać? Jak parający się czarną magią ślizgom mógł powiedzieć, nie wzbudzając żadnych podejrzeń do gryfonki? Gryfonki mugolskiego pochodzenia?
- To nie tłumaczy… – chciał cos powiedzieć, ale przerwałem mu.
- Oczywiście, że nie tłumaczy. Tylko, że ja nie szukam tłumaczeń. Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że już wtedy nienawidziłem twojego ojca, ale do twojej matki naprawdę nic nie miałem. Widzisz nie byłem jeszcze wtedy śmierciożercą, ale po tym incydencie pod koniec szóstego roku wstąpiłem w szeregi Czarnego Pana – wyjaśniłem.
- Nie obchodzi mnie, twoje życie, Snape – wycedził chłodno. – Lada chwila i albo znajdzie nas Zakon, albo cię zabiję.
- Nie zabijesz mnie, już ci powiedziałem dlaczego – warknąłem zniecierpliwiony.
- Zamordowałeś Albusa Dumbledorea!
Zaśmiałem się cicho. Ten chłopak jak się nakręci stale myśli o tym samym. Zniszczył w przypływie furii jedno z moich krzeseł.
- Potter, nie żebym czuł się do nich emocjonalnie przywiązany, ale mógłbyś niszczyć swoje rzeczy – zauważyłem cierpko.
- Bardzo szybko zacząłeś karierę w szeregach śmierciożerców.
- Były pewne okoliczności przyśpieszające moje wstąpienie – wyjaśniłem. – Pozwól mi wszystko opowiedzieć do końca.
Kiwnął głową, najwyraźniej nic nie rozumiejąc.
- Na początku siódmego roku nauki w Hogwarcie coś się zmieniło. Do grupy moich znajomych dołączył ktoś nowy. Może domyślasz się kto to taki?
Chłopak wydał z siebie odgłos podobny do bulgotania.
- Brawo, to była twoja matka. Twoja zacna matka. Coraz częściej przesiadywała z pewną dziewczyną z mojego towarzystwa. Dziewczyna ta nazywała się Hepzibah, ale wszyscy wołali na nią Hiena…
- To naprawdę fascynujące, ale lepiej by było gdybyś już kończył – zakpił.
Pokręciłem z niesmakiem głową.
- Wiesz, dlaczego żaden eliksir nigdy ci nie wychodził? Nie potrafisz skupić na niczym uwagi – nie mogłem sobie darować złośliwości.
- Nie prawda, kiedy miałem podręcznik… – zaczerwienił się i zamilkł.
- Kiedy miałeś mój podręcznik, wszystko ci wychodziło? – dokończyłem. – Wtedy popisywałeś się moimi umiejętnościami, więc nie powinieneś się tym chwalić, a przynajmniej nie dla mnie – zauważyłem cierpko.
- Opowiadałeś chyba, jakąś bajeczkę – zmienił temat.
- A więc, Hiena i Lily się zaprzyjaźniły. Właśnie dlatego i ja poznałem lepiej twoją matkę. W końcu zaczęła regularnie pojawiać się w moim towarzystwie. Hepzibah zakochała się w Manfredzie Moodym, synu twojego ulubionego aurora. Zaszła w ciążę, romans się wydał i Alastor dowiedział się o wszystkim. Dyrektor w przypływie szczerości wyznał, że dziewczyna jest śmierciożercą. Nie mam pojęcia, co zaszło między Manfredem a ojcem, ale Manfred zmarł. Hiena strasznie to przeżyła. Stała się cicha i zamknięta w sobie. Jedynymi osobami, które z nią rozmawiały byłem to ja i twoja matka. To zresztą Lily wpadła na bardzo głupi pomysł. Namówiła nas, abyśmy złożyli obietnicę. Przyrzeczenie, że nigdy w życiu nie będziemy działać sobie na szkodę. Spisaliśmy pismem runicznym pakt podpisaliśmy go i spaliliśmy…
- Ale ty nie dotrzymałeś obietnicy! – ryknął Potter. – Zdradziłeś ją!
- Tak – przytaknąłem. – Podsłuchałem przepowiednię Trelawney i doniosłem Czarnemu Panu. Nie miałem pojęcia, że może chodzić o twoją rodzinę. Umarła Hiena. Widzisz po skończeniu Hogwartu nasze drogi rozeszły się. Ja byłem wiernym śmierciożercą, twoja matka wyszła za mąż, Hiena coraz bardziej się od nas separowała. Na jej symbolicznym pogrzebie spotkałem Lily. Powiedziała mi, że Czarny Pan ich ściga. Gdy tylko się o tym dowiedziałem wstąpiłem do Dumbledore’a. Masz rację Potter od tej chwili stałem się zdrajcą. Przyrzekając bronić twojej matki, nie obroniłem jej, ale wydałem prosto w ręce Lorda, nie zainteresowałem się też losem Hieny.
- Nie wiedziałeś… – wydusił icho.
Pokręciłem głową.
- Niewiedza nie usprawiedliwia czynu – odpowiedziałem. – Wiesz, co jest moim najgorszym wspomnieniem? Byłem w twoim domu na krótko po wizycie… Vol- Voldemorta – nadal strasznie trudno było mi wypowiadać tę nazwę. – Biegnąc w tamtym kierunku widziałem jak rozsypuje się twój dom. Zawiodłem Potter – zakończyłem cicho.
Chłopak oddychał już całkiem spokojnie.
- Ruszyły cię wyrzuty sumienia?
- W pewnym sensie. Z całego przyrzeczenia pozostałeś tylko ty. Żywy dowód mojej nieudolności. Z wyglądu wierna kopia ojca, za wyjątkiem oczu. Nienawidziłem cię, bo uzmysławiałeś mi moją klęskę i przypominałeś Jamesa. Patrząc na ciebie widziałem jego złośliwy uśmiech i ironiczne spojrzenie. Zupełnie jakby patrzył na mnie i mówił: „I co Smark? Nie udało ci się. Nic ci się nie udaje.”. Z drugiej strony patrząc w twoje oczy widziałem Lily. To z jej powodu zawsze starałem się cię chronić.
- Tak jak w pierwszej i w szóstej klasie? – podchwycił.
Chwilę milczał wyraźnie się nad czymś zastanawiając.
- Więc dlaczego zabiłeś dyrektora? – zapytał.
Tym razem ja milczałem. Miałem cholerną ochotę powiedzieć mu, że nie zabiłem Albusa. Jakoś zrzucić z siebie choć część odpowiedzialności. Z drugiej strony rozumiałem o co chodziło dyrektorowi. Potter miał się usamodzielnić.
- Zrobiłem to, czego ode mnie oczekiwał – powiedziałem w końcu.
Zielone tęczówki przyglądały mi się z uwagą. Starałem się z całej siły nie mrugnąć. Harry Potter opuścił różdżkę.
- Więc, dlaczego mnie tu sprowadziłeś?
- Zacząłem się przemieniać. Rozpoznałeś mnie. W Zakonie jest zdrajca, gdybyś komukolwiek o tym opowiedział najprawdopodobniej zginąłbym jeszcze tej nocy – miałem spokojny, opanowany, bezbarwny głos. Zupełnie jakbym odpowiadał na jakieś banalne pytanie z kategorii ile to jest dwa plus dwa.
- Czyli trzymam cię w szachu, tak? – uśmiechnął się blado.
- I tak, i nie – odpowiedziałem wykrzywiając usta w pogardliwym uśmiechu. – Jeśli byś mnie wydał, nie dowiedziałbyś się o miejscu ukrycia horcruxów i… pewnego artefaktu.
- Skąd wiesz, że sam bym sobie nie poradził?
- Hm, a więc sugerujesz, że znalazłbyś horcruxy, które mogą być pochowane po całym świecie? Nawet nie masz pojęcia czym są. Musisz mi zaufać.
Prychnął głośno.
- Ja ratowałem cię, narażając się na rozpoznanie. To chyba dowód, że nie chcę twojej śmierci, prawda?
—
Byłem spięty do granic możliwości, gdy siedziałem naprzeciwko Blanche w jadalni. Ethana nie było. Widocznie Czarny Pan dawał mu lekcję, za niewykonanie zadania.
- Ciężki dzień? – zapytała dziewczyna uśmiechając się współczująco.
- Nawet sobie nie wyobrażasz jak bardzo.
- Zapytałabym co się stało, ale pewnie i tak by mi pan nie powiedział – westchnęła ciężko. – Ja miałam bardzo dziwny dzień – zmieniła temat.
- Dziwny? – podchwyciłem.
- Tak. Przysłano list z Hogwartu. Zostanie ponownie otwarty, zostałam mianowana Prefekt Naczelną, choć nie byłam nawet prefektem i jeszcze wprowadzają nowy przedmiot: Czarną Magię. No i dyrektorem został Filius Flitwick – pokazała mi odznakę Prefekta Naczelnego.
- Gratuluję – odpowiedziałem sucho. – Czarna Magia?
Kiwnęła głową.
- Wprowadzono jakiś dekret edukacyjny, właściwie dwa. Chce pan zobaczyć?
Wyrwałem jej plik kartek.
- Mógł pan powiedzieć – burknęła. – I musi pan stanowczo więcej jeść. Wydaje mi się, że pan strasznie schudł.
Machnąłem zniecierpliwiony ręką, czytając. Z każdym kolejnym zdaniem byłem niemal pewien, że całość jest jakimś chorym dowcipem. „Zostaje wprowadzona Czarna Magia, jako przedmiot obowiązkowy w zakresie dwóch godzin dla uczniów od pierwszego do czwartego roku i czterech godzin dla uczniów zaawansowanych (rok piąty, szósty i siódmy). Czarna Magia zostaje wprowadzona w celu dogłębnego poznania jej struktury, która umożliwi w przyszłości praktyczniejsze walczenie z nią…”. Skrzywiłem się z niesmakiem. Nie dosyć, że napisała to osoba kompletnie nie znająca się na podstawowych zasadach pisowni, to w dodatku nawet ja zauważyłem, że Czarna Magia jako przedmiot w szkole nie będzie przyciągała uczniów do walki z nią, ale wprost odwrotnie. Nowe szeregi śmierciożerców, kształcone bezpośrednio w szkole. Powoli zaczynałem rozumieć do czego dąży Czarny Pan. Stare pokolenie odejdzie w zapomnienie. A wraz z nim idee i marzenia Dumbledore’a. Całkiem możliwe, że za dwadzieścia lat Lord Voldemort zostanie uznany za wybawiciela i bohatera.
- Co to za idiotyzm – burknąłem pod nosem, czytając drugi dekret.
„(…) Wieloletnie badania wykazują, że czarodzieje pochodzący z rodzin mugolskich wykazują się znikomym talentem magicznym. To właśnie ze związków ich i czarodziei czystej krwi rodzą się charłaki. W celu ograniczenia przyrostu narodzin charłaków i ochrony czystej krwi w zbliżającym się roku szkolnym czarodzieje mugolskiego pochodzenia nie zostaną przyjęci w poczet uczniów szkoły…”
- No ja właśnie też nic nie rozumiem z tego bełkotu – powiedziała spokojnie Blanche kończąc jeść piure.
- Oczyszczają rasę… – wymamrotałem pod nosem.
- Zupełnie jak Hitler!
- Jak kto? – zapytałem z zainteresowaniem.
- Był taki mugol, który uważał, że ludzie dzielą się na ludzi i nadludzi – wyjaśniła. – Nadludźmi byli blondyni z niebieskimi oczami, a inni to ludzie i można było ich wyniszczyć. Tak najbardziej oględnie wyjaśniając.
Rzuciłem jej zaintrygowane spojrzenie.
- A skąd ty wiesz o takich rzeczach?
- Mój dziadek ze strony mamy był polakiem. On jej opowiedział o tym Hitlerze, bo on był… czarodziejem mugolskiego pochodzenia i dobrze się w tych sprawach orientował. Tzn. w tej wojnie, bo tam była wojna…
Nie słuchałem dalszej wypowiedzi Blanche. Nagle mój szacunek do Czarnego Pana kompletnie znikł. On przecież wziął przykład z jakiegoś szalonego mugola. Choć z drugiej strony sam też nie należy do istot najbardziej zdrowych umysłowo.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz