Jaka naprawdę jest Eunice

Brzuch Deidre wyglądał jakby ona sama zjadła dużej wielkości piłkę, albo globus. Poruszała się teraz ciężko, kołysząc na boki jak kaczka. Mimo to nie narzekała, tylko częściej przysiadała na chwilę, żeby odsapnąć. Jeśli byłem w pobliżu niby przypadkiem wyręczałem ją w części prac. I tak uśmiechała się do mnie zdumiona moją nagłą wspaniałomyślnością, a ja po prostu rozkoszowałem się chwilami, kiedy nie było przy nas Ethana. Gdyby nie ciąża mieszkałaby w mojej małej norze i wszystko wyglądałoby inaczej.

- Znowu idziesz do ministerstwa? – zapytała przysiadając na kanapie.

Kiwnąłem głową, co wywołało u Deidre ironiczne podniesienie brwi. Chciałem powiedzieć jej kilka słów, ale zanim zdążyłem to zrobić, dodała:

- Rozumiem, mamy początek lutego, a konkurs jest trzeciego marca – westchnęła ciężko. – Dzisiaj mam wizytę u magomedyka.

Zabawne, ale kiedy ona liczyła na kilka słów ode mnie ja nie miałem pojęcia co powiedzieć. Wydawało mi się, że słowami zburzę ten na krótko zawarty między nami pokój. Wolałbym gdyby tylko usiadła przy mnie, albo wydała proste polecenie co mam zrobić.

- Najpierw idę do ministerstwa, a potem mam zaplanowaną krótką wizytę w Hogwarcie – wiedziałem, że na wspomnienie szkoły Deidre zdenerwuje się, ale chciałem żeby zrozumiała, że Blanche nie jest wrogiem.

Skrzywiła się z niechęcią.

- No to się pospiesz, bo jeszcze smarkata White się zniecierpliwi – wycedziła zimno.

Wzruszyłem ramionami.

- Przestań. To jest wizyta związana z konkursem – próbowałem jej wytłumaczyć, ale roześmiała się piskliwie i przerwała mi:

- Tak, oczywiście. Tylko jakoś nie fatygujesz się osobiście do wszystkich uczestników – zauważyła złośliwie. – Czekaj, jak ona się nazywa? Blanche Destrukcja White? Tak, ona! – uderzyła się teatralnie w czoło. – Czasem wydaje mi się, że gdyby kazała ci wyskoczyć z okna, zapytałbyś tylko: z którego?

- O co ci chodzi? – warknąłem. – Powiedz mi, co ja takiego źle zrobiłem, że zawsze jak tylko pojawia się temat Blanche, zachowujesz się jak wściekła kotka? – wykrzywiłem wargi w czymś co miało udawać złośliwy uśmiech, a w rzeczywistości wyglądało na grymas gniewu. – Sunwood, zastanów się nad tym co robisz i kim jesteś.

Zbladła najwidoczniej przestraszona moim wybuchem. Skuliła się na kanapie i spuściła wzrok. Przez chwilę miałem ochotę ją objąć.

- Próbujesz sprawdzić kogo wybrałbym? – kontynuowałem dalej tym samym tonem. – Ty czy Blanche? Więc sprawdzaj, tylko uważaj żebyś się nie zdziwiła.

Nie odpowiedziała. Pierwszy raz wygrałem. I już żałowałem tej wygranej. Czułem się podle patrząc na nią. Na jej kruche drżące od powstrzymywanego szlochu ciałko.

- Do widzenia. I przemyśl dobrze swoje zachowanie – ostatnie zdanie zabrzmiało jak nauczycielska nagana, albo groźba.

—

Wchodząc do biura przypominałem chodzącą burzę gradową. Na domiar złego Silan gdzieś się zapodział. Zrobiłem inspekcję wszystkich wydziałów, rozdałem dziewięć nagan, trzy upomnienia i byłem coraz bardziej wściekły. Po wysłaniu kolejnych trzech wyjców (które wróciły nieodebrane) zacząłem się poważnie martwić o chłopaka. Jeśli postanowił wziąć sobie wolne to na Merlina, potraktuję go cruciatusem.

- Novac! – zawołałem jednego z lepszych pracowników Eksperymentalnego Wydziału Leczenia Wampiryzmu i Wilkołactwa.

Chłopak był niespełna dwa lata młodszy od Stocka, ale wyraźnie wybijał się na tle pozostałych pracowników. Gburowaty, zawsze trochę zamyślony popisywał się nad wyraźną precyzją gdy chodziło o badania. Sam był niski, chudy, ubierał się zawsze na czarno i potrafił przecisnąć się wszędzie. Doskonale słuchał i potrafił udzielać treściwych, aczkolwiek krótkich odpowiedzi.

Zjawił się prawie natychmiast po moim wezwaniu. Czujnymi, niebieskimi oczyma przyglądał się moim ruchom.

- Ponieważ Stock wyraźnie zapomniał o swojej pracy do końca dnia przejmiesz jego stanowisko. Kiedy pojawię się w biurze masz mi zdać raport z pracy całego departamentu.

Kiwnął w odpowiedzi głową. Nie wydawał się ani zainteresowany niespodziewanym awansem, ani znudzony. Przyjął moje słowa ze stoickim spokojem.

—

Silan Stock. Nigdy wcześniej nie zdarzyło się, aby nie przyszedł do pracy na wyznaczoną godzinę. Ku mojemu zgorszeniu w jego domu matka powiedziała, że nie widziała syna od wczorajszej randki, którą miał mieć z jakąś niezbyt ładną niebieskooką dziewczyną w okularach. Miałem niejasne przeczucie, że jego randka mogła skończyć się źle.

Wchodząc do Hogwartu prawie nie poznawałem tej szkoły. Uczniowie przemykali korytarzami jak szczury. Klepsydra z punktami Gryfonów i Puchonów świeciła pustkami, było kilka punktów u Krukonów i całkiem sporo u ślizgonów.

Blanche siedziała przy drzwiach do Wielkiej Sali razem z koleżankami i uśmiechała się wesoło gawędząc z nimi.

- Profesor Snape! – krzyknęła na całe gardło. – Jak ja się cieszę, że pana widzę! – już była przy mnie.

Widziałem jej uszczęśliwioną twarz. W jej zachowaniu było tyle naturalności. Dziwne, ale od razu zacząłem się uspokajać. Jakby sama jej obecność działała na mnie kojąco.

- Jakie pan ma smutne oczy. I włosy, znowu zaczynają… przepraszam – opamiętała się. – Już niecały miesiąc. Pan dyrektor pozwolił mi wrócić na tydzień przed konkursem do domu.

Uśmiechnąłem się blado nie spuszczając z niej wzroku. Dlaczego Deidre nie potrafiła tak jak Blanche po prostu rozumieć? Nie zadawać pytań, nie denerwować się?

- Długo pan będzie?

- Prawie, że do wieczora. Muszę porozmawiać z profesorem Slughornem.

- Pan teraz minister – roześmiała się dźwięcznie. – Wielka szycha w Ministerstwie. Jak powinnam się do pana zwracać? Profesor, to już zbyt skromny tytuł.

- Wystarczy – mruknąłem rozbawiony.

- Severusie! – usłyszałem tuż za moimi plecami jowialny głos Horacego Slughorna. – Jak ja cię dawno nie widziałem! – poklepał mnie przyjaźnie po plecach. – Nasza przyszła Mistrzyni już pewnie próbowała cię zagadać.

Blanche prychnęła z oburzeniem. Rzuciła nam rozeźlone spojrzenie.

- Nawet profesor Snape nie zemdlał – westchnęła ciężko. – I jak tu mogę go zagadać? Nie daje się, psia kość.

Tym razem uśmiechnąłem się naprawdę szeroko.

- Dobrze, a więc zostawiam profesorów sam na sam i idę na moją ulubioną lekcję. Zaraz będę mieć Czarną Magię – dodała konspiracyjnie.

Horacy Slughorn zatrząsł się od tłumionego chichotu. Przez chwilę obserwowaliśmy jak razem z koleżankami maszerowała korytarzem, po czym zniknęła na schodach prowadzących do lochów.

- Wspaniała dziewczyna – sapnął na zakończenie. – Jaka szkoda, że nie trafiła do Slytherinu.

Nie skomentowałem jego słów. Blanche w Slytherinie? To byłoby nawet niesmaczne.

- Przyszedłeś w sprawie konkursu? – zapytał zmieniając temat.

Kiwnąłem głową.

- Chodzi o stanowisko sędziego?

- Tak, zastanawiałem się czy nie byłbyś chętny do zostania drugim, głównym sędzią.

Slughorn przyklasnął uradowany. Byłem niemal pewien, ze się zgodzi.

- Bardzo chętnie. W czasie ostatniego konkursu również byłem głównym sędzią. Zresztą musisz to doskonale pamiętać…

—

Dopiero koło wieczora udało mi się z powrotem wrócić do Ministerstwa. Novac stał samotnie przed moim biurem. W ręku trzymał plik kartek. Zgarbiony, zamyślony przypominał jedną z chimer stojących przed gabinetem dyrektora w Hogwarcie.

- Stock nie pojawił się do tej pory? – warknąłem w jego stronę.

Chłopak spojrzał na mnie uważnie. Bystre, niebieskie oczy uważnie śledziły moje ruchy.

- Znaleziono go – powiedział w końcu.

- Znaleziono? Randka była aż tak dobra? – zadrwiłem. – Niech się tylko jutro pokaże w ministerstwie. Zobaczy co znaczy dostać…

- On nie żyje – przerwał mi. – Znaleziono go w mieszkaniu niejakiej Eunice Storm. Robota śmierciożerców.

Przystanąłem oniemiały. Wydawało mi się, że Novac nagle postanowił zażartować. I gdyby nie to, że człowiek taki jak on nigdy nie żartuje doszedłbym do wniosku, że ma bardzo mierne poczucie humoru.

- Powinien pan przeczytać Proroka Wieczornego – dodał po chwili namysłu. – Raport – podał mi plik kartek. – Dobranoc.

Odwrócił się i powolnymi krokami ruszył ku wyjściu. Oparłem się o ścianę i powoli wdychałem zatęchłe powietrze. Śmierć Silana wydawała mi się jakąś totalną bzdurą, nieporozumieniem. Dlaczego on miał zginąć? Czy zrobił coś złego? Storm. Czułem narastającą nienawiść. Niektórzy powinni się zabić.

—

Nie zastanawiałem się nad tym co robię. Po prostu wiedziałem, że muszę ją dorwać w swoje ręce. Eunice Storm nie była już uczennicą, która po prostu zabłądziła na dobrej drodze. Była mordercą. Zamordowała z zimną krwią człowieka i nie zawaha się zrobić tego ponownie.

Kopniakiem otworzyłem drzwi do mieszkania Rudolfa. Mężczyzna spojrzał na mnie zdezorientowany. Siedział na kanapie i czytał jakąś książkę.

- Co się stało, Sev? – zapytał.

- Gdzie ona jest? – warknąłem w odpowiedzi. – Gdzie ta mała szlama?

- Nie wiem o kim mówisz – próbował skłamać.

- Lestrange, nie rób ze mnie idioty, dobrze wiem, że Storm się u ciebie ukrywa. Lepiej niech nie chowa się po kątach, tylko stawi czoła niebezpieczeństwu.

- Nie ciebie Snape się boje – warknęła pokazując się w drzwiach od łazienki.

W rękach trzymała zaciśniętą różdżkę.

- No i jakie to uczucie zabić człowieka? – zapytałem jadowitym tonem. – Czułaś się potężna? Silna? Mocarna?

Skrzywiła się z niesmakiem. Na jej wargach pojawił się obłąkańczy uśmieszek.

- Co ty insynuujesz?

- Powiedz mi dlaczego zabiłaś Stocka? Co on ci zrobił?

- Widział Mroczny Znak! – krzyknęła histerycznie. – I wcale się nie ucieszył na jego widok. Chciał na mnie donieść do biura aurorów! A chwilę wcześniej podobno mnie kochał. Musiałam się bronić!

Zaśmiałem się fałszywie. Rudolf wyglądał na zdruzgotanego.

- A nie pomyślałaś o czymś takim jak Oblivate?

Zbladła.

- Ty nie pomyślałaś! – zakpiłem. Przyglądałem się jej z niedowierzaniem i nagle mnie olśniło. – Tak jak nie przemyślałaś swego samobójstwa, prawda? Wcale nie chciałaś się zabić. I list i obarczenie mnie winą było celowe. Mam rację? Otrułabyś się wtedy gdyby nie Weasleyówna.

Założyła ręce na piersiach.

- Tak. Wcale nie chciałam się zabić – wycedziła. – Chciałam tylko, żeby wszyscy zwrócili na mnie uwagę. Nie jeden Potter jest na ziemi. I może masz rację nie pomyślałam, ale to już nie ważne. Silan nie był nikomu do szczęścia potrzebny. Nikt nie będzie o nim za dziesięć lat pamiętać, popełniłam błąd, ale to tylko błąd, Snape. Tylko błąd.

—

Było już dobrze po północy gdy zjawiłem się w dworze Ethana. Jak najciszej poszedłem do pokoju Deidre. Nagle wydało mi się, że to bardzo ważne porozmawiać z nią teraz, żeby wszystko sobie wyjaśnić.

Spała. Przysiadłem na łóżku i przyglądałem się jej spokojnej twarzy. Widać było na niej zaschnięte ślady łez. Delikatnie pogładziłem ją po włosach. Otworzyła oczy.

- Przepraszam – wyszeptałem zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć. – Jak tam wizyta u magomedyka?

- W porządku. Powiedział, że bliźniaki mają się dobrze – uśmiechnęła się słabo. – Nie wyglądasz na zdziwionego…

- Za duży miałaś brzuch na jedno dziecko – gładziłem jej rękę.

- Ja trochę dziś myślałam. Byłam bardzo niesprawiedliwa w stosunku do Blanche. Nigdy nie daliście mi powodu do jakiegokolwiek podejrzenia. To zrozumiałe, że się nią interesujesz, traktujesz jak własne dziecko – słowa przychodziły jej z niemałym trudem. – Mam nadzieję, że wygra ten konkurs.

Dziwna gula siedziała w moim żołądku. Pierwszy raz od bardzo dawna uśmiechnąłem się szczerze przy Deidre. Zrozumiała?